Ενημερωτικό δελτίο

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο

Επισκεψιμότητα

  • Total Visitors: 2991717
  • Unique Visitors: 19043

''Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού'' του Ιάκωβου Καμπανέλλη

Το Τέρας κι Εγώ του Σταμάτη Μαλέλη

Θεατρικό Εργαστήρι για παιδιά και εφήβους 2021

Θεάτρου

Συνέντευξη της Μαίρης Ραζή στο noizy.gr και τον Κώστα Κούλη

Συνέντευξη της Μαίρης Ραζή στο noizy.gr και τον Κώστα Κούλη
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Απόγευμα στο Θέατρο Πρόβα. Συνάντηση με τη Μαίρη Ραζή, την ηθοποιό με τις θεατρικές και τηλεοπτικές επιτυχίες, τον ιθύνοντα νου του θεάτρου, την πιο γλυκιά mastermind που έχουμε συναντήσει. Η παράσταση «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» που τρέχει αυτή την περίοδο, το έτος Ιάκωβου Καμπανέλλη, η καινούργια θεατρική πρόταση και το «άλλο» παιδί της, το ίδιο το θέατρο Πρόβα, που γίνεται τριάντα οκτώ ετών φέτος. Μια κουβέντα με έναν σπουδαίο άνθρωπο. Πολλά ευχαριστώ στην Αλίκη Δανάλη, η οποία φρόντισε να γίνει αυτή η συνέντευξη.

Ξεκινάμε από τα «Τέσσερα πόδια του τραπεζιού». Μαθαίνω ότι είναι Καμπανελλική χρονιά αυτή που διανύουμε.
Ναι, είναι τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του.

Από κει πήρατε την ευκαιρία και είπατε να κάνετε πράγματα.
Όχι. Εμείς το είχαμε αποφασίσει ένα χρόνο πριν, χωρίς να ξέρουμε ότι είναι το έτος Καμπανέλλη. Και η επιλογή μας συνέπεσε με τον εορτασμό των εκατό χρόνων από τη γέννησή του.

Και το συγκεκριμένο έργο; Πώς το διαλέξατε;
Το συγκεκριμένο έργο… Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι είναι το καλύτερό του… Το θεωρώ ανώτερο κι από την «Αυλή των θαυμάτων»… Θα σας πω γιατί. Γιατί αυτό το έργο έχει τις αβυσσαλέες σχέσεις που υπάρχουν μέσα στις οικογένειες, στα σόγια, ανάμεσα στ’ αδέλφια και έχουν μία οικουμενικότητα τα μηνύματα που περνάει το κείμενο αυτό. Και γι’ αυτό το επέλεξα. Γιατί δεν είναι «ελληνικό» μόνο. Αυτό το έργο μπορεί να παιχτεί σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Πρόκειται για μία ιστορία επτά αδελφών που διεκδικούν μία πολύ μεγάλη επιχείρηση. Και διεκδικούν ποιος θα πάρει την προεδρία του διοικητικού συμβουλίου. Και υπάρχει ο πατέρας του, ο οποίος είναι εκατό – ούτε ξέρουμε πόσο χρονών – που δεν καταλαβαίνει, αλλά έχει το 51% των μετοχών! (γελάει) Οπότε τα παιδιά πρέπει να κρατήσουν τον μπαμπά ζωντανό. Μάλιστα, σε κάποια στιγμή του έργου, ο Κώστας λέει «Όσο ζω εγώ, ο μπαμπάς δεν πρόκειται να πεθάνει»! Και αφού τρώγονται… είναι μία σάτιρα, μία σπαρταριστή κωμωδία και συμβαίνουν πράγματα με πολύ κωμικό τρόπο… Ο συγγραφέας καταθέτει αιχμηρά ζητήματα και προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας, ενώ το έγραψε το 1978.

Σας συγκλονίζει το πόσο επίκαιρο είναι το έργο;
Με συγκλονίζει και με στενοχωρεί. Όλοι έχουμε σόγια, όλοι έχουμε αδέλφια. Είναι σπάνιο να δεις σήμερα αγαπημένα αδέλφια. Τρώγονται μεταξύ τους. Συμφέροντα, κληρονομιές… υπάρχουν όλα αυτά.

Πόσο κράτησαν οι πρόβες;
Κοιτάξτε… Το έργο το ανεβάσαμε τον Μάιο…

Ναι, είναι η δεύτερη χρονιά αυτή εδώ.
Ναι. Είχαμε (γελάει) ξεκινήσει πρόβες Γενάρη. Τέσσερις μήνες! Εκτός του ότι είμαστε οκτώ άτομα επί σκηνής – έχουμε επιχορηγηθεί για το έργο αυτό – οι πρόβες γίνονταν σαν οδοντωτός Καλαβρύτων. Κολλούσε Covid ο ένας, ύστερα κολλούσε ο άλλος. Αλλά επειδή είμαστε όλοι στη σκηνή, εκτός από δύο ντουέτα, ήταν πολύ δύσκολο να κάνουμε πρόβα όταν έλειπε κάποιος. Παίξαμε δώδεκα παραστάσεις εδώ στο Θέατρο Πρόβα, μετά παίξαμε στο Παλιό Πανεπιστήμιο, άλλες τόσες παραστάσεις. Περιοδεύσαμε στην πατρίδα του, τη Νάξο. Παίξαμε στο Αττικό Άλσος. Στο Θέατρο Γαλατσίου. Στις φυλακές του Ωρωπού, που ήταν μία τρομερή εμπειρία. Στην Κηφισιά, στο Αιγάλεω – στο θέατρο Αλέξης Μινωτής. Παίξαμε παντού, αν και το καλοκαίρι δεν κάνουμε περιοδείες. Αλλά μας το ζητούσαν. Και έτσι το ξεκινήσαμε και φέτος. Ξεκινήσαμε 5 Νοεμβρίου.

Έχετε κάτι άλλο κατά νου για μετά;
Βεβαίως. Ξεκινάμε στις 6 Γενάρη του 2023, γι’ αυτό και σταματάμε με αυτή την παράσταση στις 27 Δεκέμβρη. Για να πάμε στις τελικές πρόβες. Έχουμε ξεκινήσει. Ανεβάζουμε το «Η κυρία δεν πενθεί», του Κώστα Μουρσελά. Γνωστός και σπουδαίος Έλληνας συγγραφέας. Και φίλος μας. Ερχόταν και παρακολουθούσε όλες τις παραστάσεις. Και στενοχωριέμαι που έφυγε από κοντά μας. Ο κόσμος τον ξέρει από το «Εκείνος κι εκείνος», «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». Ανεβάζουμε λοιπόν κείμενά του. Είναι μία ομάδα ηθοποιών που εναλλάσσονται στους ρόλους, με έναν κεντρικό άξονα, μία σύνθεση μονοπράκτων που έχει γράψει. Από αυτά κάναμε μία επιλογή, να έχει ροή το ένα με το άλλο, να μην διακόπτεται η δράση. Είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, μία άγνωστη πλευρά του Κώστα Μουρσελά, έχει πολλά χρόνια να παιχτεί. Αυτή η εναλλαγή ρόλων μου αρέσει πολύ. Με τρελαίνει να υποδύομαι διάφορους ρόλους και το έχω κάνει στο παρελθόν. Αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τους ηθοποιούς.

Σκέφτεστε να πάει αυτό εδώ μέχρι των Βαΐων;
Θα πάει! Και μάλιστα σκεφτόμαστε να κάνουμε και κάποιες παραπέρα εμφανίσεις.

Φέτος, που το έργο το πήγατε βόλτα, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και επειδή είστε μπαρουτοκαπνισμένη ηθοποιός και πάντα μάχιμη… Σας συγκινούν τα μπουλούκια;
Όχι! (γελάει) Εμένα μου αρέσει να είμαι εδώ μέσα. Είχα παρά πολλά χρόνια να βγω περιοδεία. Οι παλιοί μπουλουκτσήδς… τους θαυμάζω, όπως θαυμάζω και τους σύγχρονους ηθοποιούς, που κάνουν πενήντα-εξήντα παραστάσεις. Εγώ τριάντα έκανα και… Δεν είναι και τόσο εύκολο αυτό, να μαζεύεις από το ένα μέρος, να πηγαίνεις στο άλλο. Για τη συγκεκριμένη περιοδεία όμως το θέλαμε. Είχαμε δυόμισι χρόνια να παίξουμε… Μας είδε και κόσμος που δεν ερχόταν στο Θέατρο Πρόβα. Γιατί το Πρόβα έχει ένα συγκεκριμένο κοινό. Τώρα ανεβάζουμε μία παράσταση με οκτώ άτομα. Του Μουρσελά είναι με επτά άτομα. Είναι μία παραγωγή μεγάλη. Εκτός αυτού το Θέατρο Πρόβα είναι ένα μικρό θέατρο και πάντα κρατάμε χαμηλούς τόνους στο τι θα κάνουμε. Επίσης, υπάρχουν ηθοποιοί που δεν θέλουν να κάνουν τηλεόραση, μόνο θέατρο. Ξέρετε, μπορεί να τρελαινόμαστε με την τηλεόραση και να αποτελεί η ίδια επιπλέον έσοδο και ο ηθοποιός να είναι πιο αναγνωρίσιμος και να κόβει επιπλέον εισιτήρια στο θέατρο… Όμως η τηλεόραση ΔΕΝ είναι θέατρο. Ένας άξιος ηθοποιός, που κάνει τηλεόραση, δεν μπορεί να κάνει τα χιλιόμετρα που κάνει ένας ηθοποιός του θεάτρου. Και χαίρομαι παρά πολύ που κάποιοι θεατρικοί ηθοποιοί αποφάσισαν να υπηρετούν την τηλεόραση. Είναι καλό, ανεβαίνει ο πήχης της υποκριτικής στην τηλεόραση. Είναι ενδιαφέρον…

Εγώ θα ξαναγυρίσω εδώ, στο Θέατρο Πρόβα. Γιορτάζει φέτος τριάντα οκτώ χρόνια. Και είναι δικό σας παιδί.
Ναι…

Το σκέφτεστε καμιά φορά;
Τώρα, έτσι που μου είπατε, συγκινούμαι. Θέλω να κλαίω. Δεν το σκέφτομαι. Τώρα που μου το λέτε το σκέφτομαι. Κατεβαίνω τις σκάλες, βλέπω τις παλιές φωτογραφίες και σκέφτομαι «Αυτά τα κάναμε εμείς»; Ψηφιοποιήσαμε ένα μεγάλο μέρος του αρχείου μας, γιατί δεν πρέπει να μένουν στα συρτάρια αυτά. Πρέπει να παίρνουν κουράγιο όλοι οι νέοι άνθρωποι από αυτό εδώ. Να πιστεύουν σε αυτό που κάνουν. Εμάς μας γεμίζει υπερηφάνεια και δύναμη. Αν πιστεύεις και δουλεύεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάρεις την κατάθεσή σου, τους τόκους σου πίσω. Με έντιμο τρόπο και σεβασμό προς το κοινό.

Η δουλειά είναι ο δρόμος, έτσι;
Το οδοιπορικό έχει σημασία. Ξέρετε, εγώ θα μπορούσα να μην δουλεύω πια. Αλλά δεν είναι του χαρακτήρα μου αυτό. Εγώ θέλω να είμαι μέσα στην τέχνη μου. Με κρατά νέα και στα μυαλά και στο σώμα.

Ποια η κινητήρια δύναμη πίσω απ’ όλο αυτό;
Μου αρέσει! Είναι κάτι που θέλω. Είμαι λυσσασμένη με το θέατρο. Και να σας πω και κάτι. Ενώ έχω τη δραματική σχολή «Πρόβα», ενώ έχω ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία, τη διδασκαλία, εκείνο που μου αρέσει πιο πολύ απ’ όλα είναι να παίζω! Όχι ότι τα άλλα δεν μου αρέσουν, αλλά αυτό που με κάνει κάθε βράδυ να έχω μόνιμη επαφή με το κοινό… Όπως μου αρέσει και η τηλεόραση. Μου αρέσει να παίζω. Ο σύζυγός μου με ρωτά «Γιατί κάνεις τόσα πράγματα; Πήγαινε ξεκουράσου»! Αν το κάνω αυτό για μια βδομάδα, θα μαραζώσω.

Και εκείνος όμως είναι υπερήφανος για σας.
Ναι. Και κάνει και αυτός πολλά πράγματα. Είναι ένας διανοούμενος που γράφει, παίζει, σκηνοθετεί, ασχολείται με την ποίηση…

Τι είναι αυτό από το θέατρο που αγαπάτε πιο πολύ και τι είναι αυτό, αν υπάρχει, που αν έλειπε θα ήσαστε καλύτερα;
Τι αγαπώ… Την κόρη μου. Την Κοραλία Τσόγκα. Είμαι ευτυχισμένη που κάνει από μόνη της καριέρα, γράφει, σκηνοθετεί, διευθύνει το εργαστήριο για παιδιά που έχουμε εδώ, διδάσκει σε μία δομή στο Χαϊδάρι… Αλλά από μωρό είναι μέσα στα θέατρα, το παίρναμε μαζί μας, για να μας φέρνει γούρι. Για το άλλο θέμα… δύσκολη η ερώτησή σας… Θα έπρεπε να λείπει η ασέβεια… Θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι που να έχουν σεβασμό, αλληλοσεβασμό, αφοσίωση για αυτό που κάνουν και να μην είναι αποκλειστικός τους στόχος η εμπορευματοποίηση του επαγγέλματος. Η αγένεια, οι παρενοχλήσεις… Και μόνο η υποψία που έχει ο θεατής… Το κοινό επηρεάζεται. Και είναι κρίμα καλλιτέχνες που μας έκαναν τόσα δώρα, να έχουν τέτοιο φινάλε. Και από την άλλη, οι ηθοποιοί να μην είναι ραγιάδες… Πριν το δικό μου θέατρο έχω παίξει σε δεκάδες σκηνές, με πολύ κόσμο. Με τον Covid και τους εγκλεισμούς έχουν αλλάξει τα πράγματα.

Πηγή : https://www.noizy.gr/cinema-theatre/interviews/mairi-razi-synentefksi

Συνέντευξη που παραχώρησε η Μαίρη Ραζή στη Κατερίνα Γκρίτζαλη και το stentoras.gr

Συνέντευξη που παραχώρησε η Μαίρη Ραζή στη Κατερίνα Γκρίτζαλη και το stentoras.gr
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Κα Ραζή, πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την υποκριτική; Διαβάζω στο βιογραφικό σας ότι έχετε αποφοιτήσει από το Τμήμα της Γαλλικής Φιλολογίας.
Αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική από πολύ μικρή. Όπως γνωρίζετε, εγώ έχω γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, τα καλοκαίρια παραθερίζαμε στην Πρίγκηπο όπου είχαμε ένα σπίτι που είχε σκάλες, και η είσοδος του σπιτιού ήταν ένας χώρος αρκετά μεγάλος. Σε αυτό το χολ κάναμε θεατρικές παραστάσεις. Κόβαμε εισιτήρια, βάζαμε κουστούμια, είχαμε σκηνικά, και παίζαμε διάφορα σκετς που έφερνε η ξαδέρφη μου η Τζένη Μήτση, η οποία σπούδαζε στο Αμερικανικό Κολλέγιο στην Αθήνα. Μας έφερνε τα κείμενα που κάνανε στο μάθημα του Θεάτρου μέσα στο κολλέγιο. Επίσης, εγώ τραγούδαγα πάρα πολύ ωραία Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη. Όλες μας τραγουδάγαμε, χορεύαμε, φοράγαμε τακούνια της μαμάς μας, ρούχα ειδικά, ολόκληρη διαδικασία. Στο τέλος τσακωνόμασταν για το μοίρασμα των χρημάτων. Αργότερα, όταν είχαν μεγαλώσει και ήμουνα γύρω στα δεκατέσσερα, παιζόταν ένα έργο της Βουγιουκλάκη που τραγουδούσε Νιάου νιάου βρε γατούλα. Εγώ το είδα μία φορά στον κινηματογράφο και το τραγούδαγα και το χόρευα, μιμούμουν την Αλίκη κι έτσι με φωνάζανε «το σπουργιτάκι».
Όταν ήρθαμε στην Ελλάδα το 1965 τα πράγματα δεν ήτανε καλά. Έπρεπε να συνεχίσω τις σπουδές μου, αλλά μ’ έτρωγε και η καλλιτεχνική ανησυχία που είχα από μικρή. Ύστερα από ένα χρόνο και αφού είχα δει και κάποιες παραστάσεις, με την προτροπή ενός φίλου που κι αυτός ήθελε να γίνει σκηνοθέτης, βρέθηκα να δίνω εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης, όπου ήταν 150 άτομα που δίνανε εξετάσεις, και ο Κάρολος Κουν είχε πάρει μόνο δύο. Μεταξύ αυτών ήμουνα και εγώ. Δεν τελείωσα τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, τελείωσα του Θεοδοσιάδη επειδή δούλευα πολύ σκληρά για να μπορώ να πληρώνω τη σχολή και να μπορώ να παρακολουθώ και τα μαθήματά μου για τη Γαλλική Φιλολογία. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να κάνω καμιά άλλη δουλειά. Γιατί, όταν διορίστηκα να διδάξω στην Ξάνθη ως καθηγήτρια γαλλικών, είπα στη μητέρα μου ότι δεν θέλω να πάω, θέλω να γίνω ηθοποιός. Η μητέρα μου δεν ήξερε ότι σπούδαζα σε Δραματική Σχολή -το ανακάλυψε στο δεύτερο έτος- γιατί εγώ είχα αναλάβει τα έξοδα των σπουδών μου. Έτσι, όταν αποφοίτησα από τη σχολή με σύστησε ο Θεοδοσιάδης στον Κλέαρχο Καραγιώργη και έπαιξα τους Επιτρέποντες του Μενάνδρου στο Αρχαίο Θέατρο της Σικυώνας υποδυόμενη την Παμφίλη. Δεν θα ξεχάσω ότι κράταγα ένα μωρό και τα χέρια μου είχαν μουδιάσει μέχρι τους αγκώνες μου. Αυτό ήταν το βάπτισμά μου στο σανίδι.

Αναμένουμε τη συμμετοχή σας σε παραστάσεις εν όψει της νέας θεατρικής σεζόν. Πείτε μας για τους ρόλους σας σε αυτές.
Εκτός από «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που παρουσιάζουμε για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Πρόβα, έχουμε και «Το τέρας και εγώ» του Σταμάτη Μαλέλη σε διασκευή του Σωτήρη Τσόγκα, το οποίο παρουσιάζουμε για έβδομη χρόνια για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Εκτός από αυτά τα δύο, θα παίξω και στα μονόπρακτα του Κώστα Μουρσελά με τίτλο «Η κυρία δεν πενθεί».
Στα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού υποδύομαι την Αλίκη, μια πάμπλουτη γεροντοκόρη που έχει άλλα 6 αδέρφια. Η Αλίκη έχει μια αφέλεια παιδική, θέλει να περνάει καλά, είναι πονηρή, έχει πολύ χιούμορ. Μαζί με τους υπόλοιπους κληρονόμους αυτής της μεγάλης βιομηχανικής επιχείρησης, οδηγείται και η ίδια σε ανταγωνισμούς και μάχες αλληλοεξόντωσης για τα σκήπτρα της επιχείρησης.
Στο έργο «Το τέρας και εγώ», το οποίο έχει βραβευτεί, υποδύομαι για έβδομη χρόνια την Αριάδνη, την ψυχίατρο του ήρωα που πάσχει από κατάθλιψη. Ένας λόγος που έχω αγαπήσει πολύ την Αριάδνη είναι επειδή βοηθάει τον Νίκο να βγει από τον λαβύρινθο της ψυχής του, τον βγάζει στο ξέφωτο τον βοηθάει να πολεμήσει το τέρας και να επανέλθει στις φυσιολογικές ψυχικές λειτουργίες του. Είναι ένας περίεργος ρόλος και, πριν τον παίξω, δεν ήξερα ότι τόσο μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας μας πάσχει από κατάθλιψη. Συζητώντας με θεατές και με τα χρόνια, κατάλαβα ότι είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα η κατάθλιψη και προτείνω όσοι πάσχουν να απευθύνονται σε ψυχιάτρους και επαγγελματίες ψυχικής υγείας.
Τέλος, στο έργο του Κώστα Μουρσελά «Η κυρία δεν πενθεί» έχω έναν ρόλο που μου αρέσει πάρα πολύ. Υποδύομαι μια χήρα που, για να βοηθήσει τον άντρα της όσο εκείνος ζει, ανακαλύπτει τον τρόπο, το κουμπί, όπως λέει. Κάνει έρωτα αρχικώς με τον προσωπάρχη του, ο άντρας της παίρνει καλύτερο μισθό, γίνεται διευθυντής. Μετά ο άντρας της θέλει να βγάλει ένα δίπλωμα οδήγησης οπότε πηγαίνει και με έναν υπαλλήλου του Υπουργείου Συγκοινωνιών και καταφέρνει να πάρει το δίπλωμα ο άντρας της. Μετά, με αυτό τον τρόπο αποκτάει εξοχικό, με τον ίδιο τρόπο διαμέρισμα και προχωράει στη ζωή της βοηθώντας τον άντρα της με έναν όχι και τόσο ηθικό τρόπο. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτός ο ρόλος και χαίρομαι πάρα πολύ που θα τον υποδυθώ.

Η υποκριτική για εσάς έχει καθιερωθεί αρκετές φορές ως οικογενειακή υπόθεση. Πώς είναι να συνυπάρχετε πάνω στη σκηνή με τον σύζυγό σας κ. Σωτήρη Τσόγκα;
Η συνύπαρξή μου με τον Σωτήρη διευκολύνει πολύ τη δουλειά μου στο θέατρο. Έχουμε κοινό υποκριτικό κώδικα. Αισθάνομαι μεγάλη ασφάλεια όταν παίζω μαζί του. Αποκωδικοποιούμε με έναν κοινό τρόπο τα έργα και τους ρόλους μας. Χαίρομαι όταν έχουμε μαζί σκηνές. Όταν με σκηνοθετεί, είμαι πολύ καλή μαθήτρια. Ξεχάσατε να με ρωτήσετε πώς είναι όταν συνυπάρχουμε μπαμπάς, μαμά και κόρη Κοραλία Τσόγκα. Και τότε είμαι ευτυχισμένη!

Θεωρείτε πως το θέατρο έχει ανταποκριθεί στις προσδοκίες σας; Αν κάνετε μια ανασκόπηση των εμπειριών σας σε αυτό, υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε; Που σας στεναχώρησε; Που σας χαροποίησε ιδιαίτερα;
Όταν ξεκίνησα τη θεατρική μου καριέρα είχα μεγάλους στόχους, πολλά όνειρα. Ήθελα να παίξω στον κινηματογράφο, μου άρεσε πάρα πολύ ο κινηματογράφος, έβλεπα μία ταινία κάθε μέρα. Ήθελα να κάνω καριέρα στον κινηματογράφο, αλλά ο δρόμος με οδήγησε μόνο στο θέατρο. Έτσι, μπορώ να πω ότι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία που κάλυψε όλες τις ανάγκες μου τις καλλιτεχνικές. Αν έκανα μια αναδρομή στο παρελθόν και στις εμπειρίες μου, τίποτα δεν θα άλλαζα. Μου αρέσει πάρα πολύ το θέατρο, μου αρέσει να σκηνοθετώ, να διδάσκω, αλλά πιο πολύ από όλα μού αρέσει να είμαι ηθοποιός και να ερμηνεύω κείμενα. Τίποτα δεν με στεναχώρησε. Το θέατρο μόνο χαρά και ευτυχία μού έδωσε. Δεν έχω πίκρα, δεν εισέπραξα κακία, είμαι από φύση μου τόσο αισιόδοξη, σκέφτομαι πάντα θετικά Έχω πολύ χιούμορ και δεν αισθάνθηκα στεναχώρια. Από το θέατρο εισέπραξα μόνο χαρά. Ξεκίνησα από την Κωνσταντινούπολη χωρίς να γνωρίζω κανέναν, μόνη μου. Πίστεψα σε αυτό που ήθελα να κάνω και προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις. Με μεγάλο πείσμα και αξιοπρέπεια κατάφερα να προχωρήσω και να ολοκληρώσω τους στόχους μου, και το πέτυχα. Είμαι περήφανη για αυτό. Φυσικά η γνωριμία μου με τον Σωτήρη Τσόγκα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. Ο Σωτήρης με βοήθησε καλλιτεχνικά, είναι ένας πολύ καλός σύντροφος, ένας συνοδοιπόρος μου στη ζωή και στην τέχνη και του χρωστάω πολλά γιατί ήταν πλάι μου και στα καλά και στα κακά. Μερικές φορές με ρωτάνε: «Πώς τα πήγατε οικονομικά αφού σκέφτεστε πάντα μακριά από ταμειακές επιταγές;». Στόχος μας είναι πάντα ένα άψογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Οι δικοί μας χορηγοί ήταν οι συνάδελφοί μας και όλη η ομάδα των σκηνοθετών, σκηνογράφων, μουσικών που πίστεψαν σε μας και στη δουλειά μας και μας βοήθησαν, με τον τρόπο του ο καθένας. Έβαλαν πλάτη να συνεχίσουμε μέχρι τώρα σε αυτό που πιστεύουμε όλοι. Το καλό θέατρο.

Πέραν της ηθοποιίας, διδάσκετε υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Πρόβα». Πώς κρίνετε την απόφαση των νέων που επιλέγουν να ασχοληθούν στις μέρες μας με την υποκριτική; Θεωρείτε πως προχωρούν στην απόφασή τους αυτή βάσει των σωστών αφορμών και κριτηρίων; Είναι ευρέως γνωστό πως πολλοί νέοι γοητεύονται από την προβολή και τα φώτα της δημοσιότητας… Τι θα τους συμβουλεύατε;
Ναι, διδάσκω υποκριτική στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή «Η Πρόβα». Δεν έχω δικαίωμα να κρίνω την απόφαση των νέων που θέλουν να ασχοληθούν με την υποκριτική και το θέατρο, καλά κάνουν. Δεν έχει σημασία με ποια αφορμή και με ποια κριτήρια ξεκινούν. Για μένα μεγάλη σημασία έχει να εκφραστούν σαν καλλιτέχνες και να μην τους μείνει απωθημένο και αργότερα να λένε «να εγώ ήθελα να σπουδάσω θέατρο αλλά δίστασα». Ναι, γοητεύονται από τα φώτα και τη δημοσιότητα και καλά κάνουν. Τι θα τους συμβούλευα; Να ακολουθήσουν το όνειρό τους, το ένστικτό τους, την ανησυχία τους. Η δραματική σχολή δεν είναι γραφείο ευρέσεως εργασίας. Διδάσκονται καλλιτεχνική εκπαίδευση, αποκτούν ένα δίπλωμα αναγνωρισμένο από το κράτος, μπορεί να τους φανεί χρήσιμο. Ίσως ποτέ να μην ασκήσουν το επάγγελμα, αλλά η διαδρομή που θα ακολουθήσουν μαθαίνοντας τα μυστικά του θεάτρου, πάντως, είναι πολύ χρήσιμη για όλη τους τη ζωή. Γιατί το θέατρο αφυπνίζει, μορφώνει, καλλιεργεί τον εσωτερικό σου κόσμο, μελετάς και αναλύεις, διεισδύεις στα άδυτα των μεγάλων συγγραφέων, ξεκινώντας από τον Ευριπίδη, τον Σοφοκλή, τον Αισχύλο, τον Αριστοφάνη και φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας. Και σας ρωτώ: ποιο είναι το πανεπιστήμιο στο οποίο θα σπουδάσει ένας νέος και θα του εξασφαλίσει επαγγελματική αποκατάσταση; Αφήστε το παιδιά να είναι ευτυχισμένα και ανασφαλή και φτωχά, αλλά ευτυχισμένα.

Πηγή : https://stentoras.gr/synentefxis/3610-stentoras-to-theatro-afypnizei-mor...

Συνέντευξη που παρχώρησε ο Σωτήρης Τσόγκας στην Μαργαρίτα Λιγνού και στο theatromania.gr

Συνέντευξη που παρχώρησε ο Σωτήρης Τσόγκας στην Μαργαρίτα Λιγνού και στο theatromania.gr
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Φέτος θα πρωταγωνιστήσετε σε μία παράσταση που αγαπήθηκε από το φιλοθεάμων κοινό, θα ανεβεί για 2η χρονιά στην σκηνή του Θεάτρου ΠΡΟΒΑ, "Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού" του Ιάκωβου Καμπανέλλη πείτε μας λίγα λόγια …..

Πρόκειται για ένα κορυφαίο έργο της νεοελληνικής δραματουργίας, διαχρονικό, άρα
πάντοτε επίκαιρο. «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, του
οποίου εορτάζουμε εφέτος τα 100 χρόνια από την γέννησή του, είναι μία
αποκαλυπτική σάτιρα της μεγαλο-αστικής τάξης, αλλά και μια ανατομία της
νεοελληνικής κοινωνίας. Επτά αδέλφια, κληρονόμοι ενός οικονομικού κολοσσού,
επιδίδονται σ’ έναν ανηλεή αγώνα για το μοίρασμα της περιουσίας του μπαμπά, που
πλησιάζει τα 100 χρόνια ζωής, και δεν λέει να πεθάνει. Διαμάχες, κόντρες,
μηχανορραφίες διαδέχονται η μία την άλλη για την επικράτηση και την απόκτηση της
μερίδας του λέοντος. Μάχες αλληλοεξόντωσης μέχρις εσχάτων. Ο Καμπανέλλης
διαγράφει αριστουργηματικά τους χαρακτήρες των 7 αδελφών, στο πλαίσιο ενός
άρτια δομημένου έργου και με μία συναρπαστική μορφολογία που κινείται μαγικά
μεταξύ του τραγικού, του μελοδραματικού, του παρωδιακού και του κωμικού ύφους.

Καθότι και σκηνοθέτης πως είναι να λειτουργείτε υπό άλλη σκηνοθετική καθοδήγηση;

Είναι δύο διαφορετικοί ρόλοι, που για μένα συλλειτουργούν πλέον, μετά από 50
πρεμιέρες ως ηθοποιός και άλλες τόσες ως σκηνοθέτης. Με την εξής διαφορά: Όταν
σκηνοθετώ βρίσκομαι συχνά πάνω στη σκηνή δοκιμάζοντας, παίζοντας, δείχνοντας,
καθοδηγώντας. Όσο όμως προχωρούν οι πρόβες εγκαταλείπω την σκηνή και
εγκαθίσταμαι στην πλατεία. Ο ρόλος του σκηνοθέτη κυριαρχεί πλέον ως την
πρεμιέρα. Μάτια και αυτιά στραμμένα στην σκηνή, ρυθμοί και ατμόσφαιρα
παράστασης, φωτισμοί, ήχοι, μουσική, κουστούμια, σκηνικά. Έχω την συνολική
ευθύνη του θεάματος και ακροάματος. Αντίθετα όταν παίζω ως ηθοποιός, στην αρχή
των προβών λειτουργώ και σαν κρυπτο-σκηνοθέτης. Προτείνω, δείχνω, έχω άποψη.
Όσο όμως προχωρούν οι πρόβες και τα λόγια έχουν «λιώσει», όπως λέμε στο
θέατρο, μέσα στα συναισθήματα και την κίνηση, επικρατεί απολύτως ο ρόλος της
ηθοποιού και ο σκηνοθέτης «απουσιάζει».

Πώς ήταν να έχεις δάσκαλο τον μακαριστό Δημήτρη Μυράτ;

Τύχη βουνό! Με τον Δημήτρη Μυράτ, η συνεργασία μου διήρκησε γύρω στα
δεκαπέντε χρόνια. Τα πρώτα τρία, ήταν δάσκαλός μου στην δραματική σχολή του
Ωδείου Αθηνών, μαζί με τους αξέχαστους, Αλέξη Μινωτή, Κατίνα Παξινού, Άγγελο
Τερζάκη, Κώστα Μουσούρη και Γιάννη Σιδέρη. Και τα υπόλοιπα 12 χρόνια ήμουνα
μόνιμο στέλεχος του θεάτρου Αθηνών, υπηρετώντας ένα ευρύ ρεπερτόριο από την
αρχαία τραγωδία έως νεοκλασικά και σύγχρονα έργα ελληνικά και ξένα. Ήμουν ο
αγαπημένος του μαθητής, ο Ιωάννης εκ των μαθητών του, όπως έλεγε, και για εμένα
ήταν ο αγαπημένος μου δάσκαλος στον οποίο οφείλω σχεδόν (για να μην
υπερβάλλω) τα πάντα γύρω από το θέατρο. Εξαιρετικός σκηνοθέτης και ηθοποιός
και δάσκαλος, κιβωτός θεατρικής μνήμης, τέρας μορφώσεως, πραγματικός,
αριστοκράτης και ευπατρίδης, κύριος με όλη τη σημασία της λέξεως. Έπεσε θύμα
των λιβελογράφων του Συγκροτήματος Λαμπράκη αλλά η μνήμη του στους πιστούς
μαθητές του παραμένει ζωντανή και ανεξίτηλη. Για πρώτη φορά παγκοσμίως ανέβασε επί σκηνής το Συμπόσιο του Πλάτωνος και για πρώτη και μόνη φορά πανελλαδικώς το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο επί σκηνής στην δημοτική. Από τους τελευταίους μεγάλους ιστορικούς θιασάρχες του ελληνικού θεάτρου. Ποτέ δεν διατηρούσε αυλή στο θίασό του. Απεχθανόταν τους κόλακες. Και πάντα πλήρωνε, όχι μόνο βάση της Συλλογικής Σύμβασης, αλλά και παραπάνω.
Αυτός ο δεξιός κατά δήλωσή του, όταν δήθεν αριστεροί και κομμουνιστές θιασάρχες,
δεν πλήρωναν ούτε τις πρόβες, ούτε τηρούσαν τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Και όταν κάποτε τον ρώτησα, γιατί το κάνει αυτό, η απάντησή του ήταν: «Από
αξιοπρέπεια, Σωτήρη μου».

Γνωρίζω ότι εκτός από την ηθοποιία , σκηνοθετείτε, μεταφράζετε και διδάσκετε κατά καιρούς Υποκριτική, Αγωγή Λόγου και Αναπνοή, επίσης έχετε κυκλοφορήσει και ένα βιβλίο, ποια είναι η μεγάλη σας αγάπη;

Η μεγάλη μου αγάπη είναι το θέατρο. Το υπηρετώ εδώ και 50 χρόνια, μέσα από διαφορετικούς δρόμους, που όλοι όμως οδηγούν στο θέατρο. Παίζω θέατρο, σκηνοθετώ θέατρο, μεταφράζω και διασκευάζω για το θέατρο, διδάσκω θέατρο.

Υπό την καθοδήγηση των Μυράτ και Χορν λάβατε μέρος σε πρακτικές εφαρμογές της μεθόδου της "Ύπνο-Παιδείας" και συμμετείχατε στην προσπάθεια της Κρατικής Ραδιοφωνίας και Τηλεοράσεως για την βελτίωση της προφοράς της Ελληνικής στα Μ.Μ.Ε. και για την "ελληνοποίηση" ξενικής ορολογίας, σε συνεργασία με το Τμήμα Νεολογισμώντης Ακαδημίας Αθηνών έφεραν καρπούς αυτές οι προσπάθειες;

Η ΥΠΝΟ-ΠΑΙΔΕΙΑ ήταν μια συγκλονιστική επανάσταση στην ιστορία της
επιστημονικής έρευνας των δυνατοτήτων του ανθρώπινου εγκεφάλου, έρευνας, που
ξεκίνησε πριν από 150 χρόνια και συνεχίζεται ακόμα από νευρο-επιστήμονες σ’ όλο
τον κόσμο.
Είπα «ήταν», διότι η υπνο-παιδεία καταργήθηκε σκοπίμως σε παγκόσμια κλίμακα,
πριν καν αρχίσει να εφαρμόζεται ευρέως.
Και είπα «η έρευνα του ανθρώπινου εγκεφάλου συνεχίζεται ακόμα», αλλά μόνο στο
πλαίσιο απορρήτων σχετικών κυβερνητικών προγραμμάτων σε πολλά κράτη του
κόσμου, πλην των ερευνών, που αφορούν στην Ιατρική. Το θέμα της ΥΠΝΟ-
ΠΑΙΔΕΙΑΣ είναι τεράστιο και δεν είναι δυνατόν να εξαντληθεί στο πλαίσιο μίας
συνέντευξης.
Εν πάσει περιπτώσει η σιωπηρή κατάργηση της υπνο-παιδείας, (που αν
εφαρμοζόταν και τελειοποιόταν θα μπορούσε να μειώσει τα 12 χρόνια της
στοιχειώδους και μέσης εκπαίδευσης σε 2! Με πλήρη αφομοίωση των γνώσεων)
έγινε –ΚΑΙ ΚΑΛΏΣ ΈΓΙΝΕ- διότι θα μπορούσε να γίνει κακή χρήσης της, στο βαθμό,
που αυτή (Η ΥΠΝΟΠΑΙΔΕΙΑ) ισοδυναμεί με βαθειά πλύση εγκεφάλου.
Σιωπηρώς σήμερα «επιτρέπεται» η ήπια και μεσαία πλύση εγκεφάλου από την
τηλεόραση και την ηλεκτρονική και ψηφιακή τεχνολογία με στόχο την χειραγώγηση
των ανθρώπων.

Όσον αφορά στην προφορά/εκφορά της ελληνικής γλώσσας και την μεταφορά της
αλλόγλωσσης ορολογίας στα ελληνικά, τα αποτελέσματα ήσαν «ορατά και
«ακουστά» στην Κρατική Ραδιοτηλεόραση ως τα τέλη της δεκαετίας του ’80 περίπου.

Οι προσπάθειες είχαν ξεκινήσει από το 1951 στο Ραδιόφωνο και συμμετείχαν σ’
αυτές δεκάδες άτομα συναφών με την γλώσσα ειδικοτήτων (γλωσσολόγοι, φιλόλογοι,
ηθοποιοί, σκηνοθέτες). Μετά ήρθε το ξεθεμελίωμα της εκπαίδευσης, η ιδιωτική
Ραδιοτηλεόραση, οι νέες τεχνολογίες, διαδίκτυο, η «ψηφιακή εποχή». Και φθάσαμε
σήμερα να έχουμε αποφοίτους θεωρητικής κατεύθυνσης ανωτάτων σπουδών, που
είναι λειτουργικά αναλφάβητοι. Όπως το ακούτε! Σας θυμίζω την προ 10ετίας
δημοσίευση στο «ΒΗΜΑ» των γραπτών των επί πτυχίω φιλολόγων, από την
καθηγήτριά τους στο Πανεπιστήμιο. Σ’ έπιανε ανατριχίλα! Τι μου λέτε λοιπόν για
προφορές και «ελληνικοποιήσεις» ξενικών όρων… Ψιλοπράγματα! Μακάρι να
συνειδητοποιήσουμε κάποτε ότι οι άνθρωποι σκέπτονται με τις λέξεις της μητρικής
τους γλώσσας. Και όταν μία γλώσσα είναι φτωχή, αποδομημένη, κακοποιημένη, τότε
φτωχή, αποδομημένη, κακοποιημένη είναι και η σκέψη του ανθρώπου, που την
«ομιλεί». Άρα, χειραγωγείται αβίαστα και εύκολα!

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η σημασία της τέχνης στον άνθρωπο;

Η τέχνη είναι αγωγή της ψυχής: ψυχαγωγία. Είναι η παρηγοριά, το βάλσαμο για την
αρχαία μελαγχολία, που φωλιάζει στις ψυχές των ανθρώπων, από τότε –εδώ και
χιλιάδες χρόνια- που συνειδητοποίησαν ότι είναι θνητοί.
Μιλάμε βέβαια για τέχνη, που υπηρετεί υψηλούς αισθητικούς και τεχνικούς κώδικες
και κανόνες.

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας τα επόμενα σχέδια σας…

Από τις 5 Νοεμβρίου θα παρουσιάζουμε «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» του Ιάκωβου Καμπανέλλη για 2 η χρονιά. Από τις 23 Νοεμβρίου και κάθε Τετάρτη θα συνεχίσουμε για 8 η σεζόν «ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΚΙ ΕΓΩ» του Σταμάτη Μαλέλη, ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο για τη μάχη ενός επιτυχημένου επαγγελματία με την κατάθλιψη, και για την λύτρωσή του απ’ αυτήν. Παράλληλα η Παιδική Σκηνή του ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΡΟΒΑ θα παρουσιάσει 2 έργα: « Γιαγιά Σμύρνη» του Υάκινθου Μάινα και «Χριστουγεννιάτικοι Μπελάδες» του Αντώνη Ζιώγα. Τέλος τον Γενάρη το 2023 θα ανεβάσουμε –πρώτα ο Θεός μια συλλογή μονόπρακτων του Μουρσελά με τίτλο: « Η ΚΥΡΙΑ ΔΕΝ ΠΕΝΘΕΙ». Πρόκειται για μια αριστουργηματική γλυκόπικρη σάτιρα της σύγχρονης κοινωνίας και των ανθρώπινων σχέσεων. Το Θέατρο ΠΡΟΒΑ πλησιάζει τα 40 χρόνια συνεχούς και συνεπούς πολιτιστικής προσφοράς, στοχεύοντας στο ποιοτικό έργο, μακριά από ταμειακές επιταγές. Αδιάψευστος μάρτυρας η παραστασιογραφία του: 80 έργα ρεπετρορίου, ελληνικά και ξένα, ανάμεσα στα οποία, πολλά σε πανελλαδική και παγκόσμια πρώτη.

Σας ευχαριστούμε θερμά για το χρόνο σας και για αυτή την υπέροχη κουβέντα !!!!

Πηγή : https://www.theatromania.gr/synenteyxi-me-ton-ithopoio-amp-skinotheti-so...

Για λόγους ανωτέρας βίας, δεν θα πραγματοποιηθεί η παράσταση «ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ» στον Χώρο Πολιτισμού και Νεολαίας στην Καλλιθέα.

Για λόγους ανωτέρας βίας, δεν θα πραγματοποιηθεί η παράσταση  «ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ» στον Χώρο Πολιτισμού και Νεολαίας στην Καλλιθέα.
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Αγαπητό κοινό, σας ενημερώνουμε ότι για λόγους ανωτέρας βίας,δεν θα πραγματοποιηθεί η παράσταση που επρόκειτο να δώσουμε στις 15 Σεπτεμβρίου στον Χώρο Πολιτισμού και Νεολαίας στην Καλλιθέα, με το έργο Τα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού .
Με την παράσταση, στις 13/9 στι Αίθριο Χώρο του Δημαρχείου Κηφισιάς, ολοκληρώθηκε ο κύκλος της καλοκαιρινής μας περιοδείας.
Σας περιμένουμε ,απο 05 Νοεμβρίου, κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00, στο ζεστό και φιλικό θέατρο ΠΡΟΒΑ , Ηπείρου 39 και Αχαρνών, για να γελάσετε, συγκινηθείτε και προβληματιστείτε με το σπουδαίο αυτό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Καλωσήρθατε στο ψηφιοποιημένο αρχείο παραστάσεων του Θεάτρου ΠΡΟΒΑ

Καλωσήρθατε στο ψηφιοποιημένο αρχείο παραστάσεων του Θεάτρου ΠΡΟΒΑ
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Εμείς που δημιουργήσαμε το Θέατρο Πρόβα θεωρούμε ότι πρέπει να  διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη μας, να μην αγνοούμε το παρελθόν μας, την ιστορία του τόπου μας για να δημιουργούμε ένα καλύτερο μέλλον με την εμπειρία που αποκτήσαμε από το παρελθόν. Χωρίς μνήμη
υπάρχει βαρβαρότητα.Πιστεύουμε ότι το πολυτιμότερο υλικό των δραστηριοτήτων μας δεν πρέπει να είναι στιβαγμένο σε
κούτες. Σκεφτόμασταν να το δωρίσουμε σε κάποιο ίδρυμα. Ευτυχώς που από την θεατρική δραστηριότητα μας, το Θεατρικό Μουσείο έχει κρατήσει  ένα τμήμα αυτού του υλικού, έως τη στιγμή που έκλεισε.Ευτυχώς που κι εμείς είχαμε την προνοητικότητα να οργανώνουμε το αρχείο των παραστάσεων μαας.Προγράμματα, βιβλία με το κείμενο των έργων σε συνεργασία με τους εκδοτικούς οίκους Δωδώνη καιΑιγόκερως. Αφίσες, αποκόμμτα από δημοσιεύσεις και κριτικές, φωτογραφίες, μακέτες σκηνικών και κοστουμιών σπουδαίων σκηνογράφων όπως ο Μιχάλης Σδούγκος, η Καλλιόπη Κοπανίτσα, οΔημήτρης Καμπανέλλης, Σοφία Παπαχρήστου και υπάρχει πλούσιο ηχητικό υλικό. Πρωτότυπες μουσικές γραμμένες ειδικά για τις παραστάσεις μας από σπουδαίους μουσικούς όπως ο Σταμάτης
Κραουνάκης, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Δημήτρης Καμαρωτός, ο Τάσος Καρακατσάνης, ο ΝίκοςΧαριζάνος, αλλά και μουσικοί νεώτερης γενιάς όπως ο Νίκος Τσέκος, ο Σπύρος Παζιώτης, ο Υάκινθος Μάίνας, ο Γιάννης Ευαγγελίδης, ο Δημήτρης Καραβίτης και πολλοί άλλοι.Το θέατρο προβα έχει μια ιστορία δική του με 88 παραγωγές, συμμετοχή σε τέσσερα διεθνή Φεστιβάλ με πολλά βραβεία ατομικά και συνόλου. Έχει κάνει περιοδείες εντός και εκτός Ελλάδας και έχει
διαμορφώσει δικό του κοινό. Κάθε Οκτώβρη ανοίγει την πόρτα του γιά τους θεατές, είναι μια σχέση αλληλοεκτίμησης, μία σταθερή αξία για όσους το ακολουθούν. Οι συνεχιστές της ιστορίας που έχει ήδη γράψει θα είναι η επόμενη γενιά με νέους καλλιτέχνες, με έναν πυρήνα νέων συνεργατών και τους
αποφοίτους της Σχολής μας. Εκτός από την πρόσβαση στο αρχειοθετημένο υλικό που αποτελείται από δεκάδες προγράμματα, δημοσιεύματα, κριτικές, αφίσες, φωτογραφίες, χειρόγραφα, μουσικά κομμάτια και πληροφορίες των έργων ,που έχουν ανέβει στο Θέατρο ΠΡΟΒΑ από το 1984, ο χρήστης θα έχει τη δυνατότητα online παρακολούθησης των μαγνητοσκοπημένων παραστάσεων. Υπάρχει , επίσης, η υποδομή live streaming για τις μελλοντικές παραγωγές του Θεάτρου "ΠPOBA" όπου οι παραστάσεις θα ανεβαίνουν επιτόπου στο αρχείο και θα είναι άμεσα διαθέσιμο στο κοινό.Σας προσκαλούμε να ξεκλειδώσετε το παρελθόν.
Στο : https://online.prova.gr/
Το παρόν πρόγραμμα επιχορηγείται απο το ΥΠΠΟΑ.
Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας

Το Τέρας Κι Εγώ στο Ανοιχτό Θέατρο Αλέξης Μινωτής στο Αιγάλεω.

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Την Δευτέρα, 05/09 και ώρα 21:00 , στο Ανοιχτό Θέατρο Αλέξης Μινωτής ,στο Αιγάλεω θα παιχτεί Το Τέρας Κι Εγώ του Σταμάτη Μαλέλη. Απο το Θέατρο ΠΡΟΒΑ , σε συνεργασία με το Δήμο Αιγάλεω. Είσοδος Ελεύθερη!

Παίζουν οι : Σωτήρης Τσόγκας, Μαίρη Ραζή, Κυριάκος Ντούμος και η Κοραλία Τσόγκα.

6η χρονιά επιτυχίας!

Απόσπασμα απο τη συνέντευξη της Μαίρης Ραζή στο My Tv και τη Μάρα Σαρρή

Απόσπασμα απο τη συνέντευξη της Μαίρης Ραζή στο My Tv και τη Μάρα Σαρρή
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Πως είναι ένα συνεργάζεστε επί σκηνής τόσο με τον σύζυγό σας Σωτήρη Τσόγκα όσο και με την κόρη σας Κοραλία Τσόγκα;
Είναι πολύ ευχάριστο είναι κάτι που δε συμβαίνει εύκολα και είμαστε τυχεροί. Στις 90 παραγωγές που έχουμε κάνει είναι η τέταρτη φορά που είμαστε σε μία παράσταση και οι τρεις μαζί. Η Κοραλία δουλεύει συνήθως καθώς κάνει την δική της καριέρα. Είναι πολύ όμορφο να παίζεις με το παιδί σου. Βέβαια πάνω στη σκηνή ξεχνάς ότι αυτό είναι το παιδί σου ή ότι ο άλλος είναι ο άντρας σου δεν το σκέφτεσαι πάνω στη σκηνή. Έχουμε ένα μεγάλο όφελος. Ο Σωτήρης και εγώ παίζουμε τόσο πολλά χρόνια μαζί. Η συνεννόηση που έχουμε και η υποκριτική μας ταυτότητα είναι εκείνοι οι κώδικες καθώς συνεννοούμαστε με τα μάτια έχουμε το ίδιο βάδισμα.Η επικοινωνία η ταυτότητα μίας παράστασης ορίζεται και από τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε εμείς σκηνικά αυτό βοηθάει πολύ και τους σκηνοθέτες που μας σκηνοθετούν αλλά και εμάς τους ίδιους. Συνήθως δουλεύουμε και με τα ίδια πρόσωπα με τον ίδιο πυρήνα. Οι ηθοποιοί με τους οποίους συνεργαζόμαστε προέρχονται από τις ίδιες ερμηνευτικές σχολές. Αποκωδικοποιούμε τους ρόλους μας με τον ίδιο τρόπο και έχουμε κοινή γλώσσα. Δεν θα μπορούσαμε εύκολα να διατηρήσουμε την σφραγίδα του θεάτρου "Πρόβα". Οι ηθοποιοί μας δεν είναι πολύ γνωστοί από την άποψη ότι μπορεί να μην έχουν εργαστεί στην τηλεόραση αλλά δουλεύουν πολλά χρόνια κάνοντας συγκεκριμένο θέατρο όχι διασκεδαστικό αλλά ψυχαγωγικό. Όλα τα είδη τα σέβομαι τα εκτιμώ και τα αγαπώ, όλα έχουν το χώρο τους και κανέναν δεν υποτιμώ. Όλα τα είδη έχουν τον κόσμο και το κοινό που θέλει να τα δει.Δε συμφωνώ που λέμε αυτός είναι κουλτουριάρης ή του εμπορικού. Όλα χρειάζονται. Αυτό είναι ένας ρατσισμός που δεν το δέχομαι ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Μπορεί να μην πας ποτέ να δεις τον άλλον να μη σε ενδιαφέρει όμως υπάρχει ένα κοινό που τον ακολουθεί και για να συμβαίνει αυτό σημαίνει ότι κάτι κάνει καλά.

Πόσο βαρύ είναι το φορτίο τού να έχετε το δικό σας θέατρο, δεδομένων των δύσκολων συνθηκών που μπορεί να προκύψουν;
Πολύ βαρύ. Εμείς παίρνουμε κάποιες επιχορηγήσεις από το υπουργείο Πολιτισμού. Αυτά, όμως, δεν καλύπτουν τη λειτουργία μιας παραγωγής που θα κάνει 100 παραστάσεις. Άντε να σου καλύψει 15-20 παραστάσεις. Από εκεί και πέρα, πρέπει να βάζεις κόσμο μέσα στο θέατρο. Υπάρχει ένα ειδικό κοινό που παρακολουθεί αυτές τις παραστάσεις. Εγώ τις δυσκολίες που έχω περάσει, επειδή είμαι ένας άνθρωπος με θετική σκέψη, αισιοδοξία και στόχους και διεκδικώ πράγματα, δεν τις αφήνω να με καταβάλλουν. Έχω ένα σύστημα και τα διώχνω αυτά. Σε δύσκολες εποχές, έχουμε φτιάξει πράγματα με πολύ μεγάλες καλλιτεχνικέςπροσδοκίες.Όταν κάνεις καλά τη δουλειά σου, θα έρθουν και τα λεφτά, θα μπει και ο θεατής μέσα. Δεν με φόβισε αυτό ποτέ. Εγώ δεν έχω πουλήσει σπίτι, αγόρασα. Δεν είχα ποτέ πολλά λεφτά, δεν πείνασα, αλλά δούλευα.

Αυτή η δουλειά σας έχει προσφέρει τελικά περισσότερες χαρές;
Μόνο χαρές, τα άλλα δεν με ενδιαφέρουν. Έχω εισπράξει πολλή αγάπη και μεγάλη εκτίμηση. Δουλεύω πάντα ήσυχα, δεν γλείφω, διεκδικώ και δεν ζητάω ελεημοσύνη. Η δουλειά μας έχει αναγνωριστεί. Οι σχέσεις που είχα με τους συναδέλφους μου ποτέ δεν ήταν ανταγωνιστικές. Ποτέ δεν έβαζα τον άλλον απέναντι μου. Ο στόχος μου ήταν να είμαστε σε κύκλο. Και μέσα στον χώρο μας, βέβαια, σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ και η παρουσία του Σωτήρη Τσόγκα, που είναι ένας μεγάλος ηθοποιός χαμηλών τόνων, δεν έχω έρθει ποτέ σε διεκδικητική σύγκρουση καλλιτεχνική ή οικονομική με κανέναν συνάδελφο μου. Στο θέατρο, Μαιρούλα με φωνάζουν και με αγαπούν όλοι. Αυτό το πολύτιμο πράγμα που έχω πετύχει το εισπράττει ο κόσμος και το κοινό.

Απωθημένα έχετε;
Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου τέτοια πράγματα. Μόνο ένα παράπονο έχω. Δεν έχω παίξει στην Επίδαυρο. Είμαι, όμως, ένας επαγγελματίας θεατής, βλέπω κάθε χρόνο όλες τις παραστάσεις της Επιδαύρου. Δεν είμαι, βέβαια, η μόνη που δεν έχει παίξει και είναι λογικό. Όπως εγώ παίρνω τους συνοδοιπόρους μου να ανεβάσω ένα έργο, έτσι κι εκείνοι παίρνουν τους συνοδοιπόρους τους. Δεν είμαι σε αυτόν τον κύκλο. Αν κάποιος δεν έχει δουλέψει μαζί μου, είναι δύσκολο να με πάρει. Δεν τον αδικώ, αλλά δεν χαίρομαι που ύστερα από τόσα χρόνια στο θέατρο δεν έχω παίξει. Το συναίσθημα της αξιοπρέπειας ειναι βαθιά ριζωμένο μέσα μου.

Πηγές : https://www.gossip-tv.gr/showbiz/story/744778/mairi-razi-einai-poly-omor...
https://www.zappit.gr/showbiz/mairi-razi-mono-ena-parapono-echo-kai-den-...

Συνέντευξη που παραχώρησε η Άννα Πορφύρη στην Έπη Τρίμη , με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Τα Τέσσερα Πόδια Του Τραπεζιού».

Συνέντευξη που παραχώρησε η Άννα Πορφύρη στην Έπη Τρίμη , με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Τα Τέσσερα Πόδια Του Τραπεζιού».
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Άννα Πορφύρη: «Με εξέπληξε ο τρόπος χειρισμού και προβολής της αποφυλάκισης Φιλιππίδη και Λιγνάδη»
by Έπη Τρίμη12/08/2022 17:19

Η ηθοποιός Άννα Πορφύρη είναι γνωστή στο πανελλήνιο μέσα από τηλεοπτικούς ρόλους. Τη συνάντησα και κάναμε τη συνέντευξη που ακολουθεί καθώς ερμηνεύει με πολύ μαεστρία την Ειρήνη Καβαλά στην παράσταση «τα 4 πόδια του τραπεζιού».

Της: Έπη Τρίμη

Παράλληλα, φέτος το χειμώνα θα συμμετέχει τηλεοπτικά στη σειρά «Παγιδευμένοι». Η κουβέντα έρεε σαν το νερό καθώς μιλήσαμε με άνεση για πολλά θέματα τόσο επί προσωπικού, όσο και για όσα συμβαίνουν στην καλλιτεχνική οικογένεια.

Κυρία Πορφύρη γεννηθήκατε στην Νότια Αφρική, πώς βρέθηκαν εκεί οι γονείς σας και τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;

Γεννήθηκα στο Johannesburg της Νοτίου Αφρικής. Οι γονείς μου πήγαν μετανάστες με σκοπό να εργαστούν γιατί εκείνη την περίοδο ήταν πολύ καλύτερες οι οικονομικές απολαβές σε σχέση με την Γερμανία και τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Στην ηλικία των επτά ετών ο πατέρας μου πήρε την απόφαση να επιστρέψουν στην Ελλάδα στην πόλη της Θεσσαλονίκης γιατί αργότερα θεώρησε ότι θα ήταν δύσκολή η διαδικασία της επιστροφής λόγω της ένταξής μας στο σχολικό περιβάλλον.

Σύμφωνα με τις σύγχρονες ψυχολογικές μελέτες ο χαρακτήρας των παιδιών διαμορφώνεται μέχρι τα πέντε τους έτη έτσι και εγώ νιώθω, μπορεί δηλαδή να είμαι περισσότερο Αφρικανή άλλα ταυτόχρονα και μια γνήσια Θεσσαλονικιά.

Λατρεύω την Αφρικάνικη κουλτούρα, την μουσική της, τον ξέφρενο αφρικάνικο χορευτικό ρυθμό που έχουν. Θυμάμαι αρκετά μέρη της Αφρικής. Το Κruger Park με τα ελεύθερα άγρια ζώα του. Το Sun city, το γνωστό χρυσό παλάτι που έμεινε ανεξίτηλο στα παιδικά μου μάτια. Το Cape Town ένα γνωστό λιμάνι με ωραία μαγαζιά του. Το Durban με τις συχνές εκδρομές και τα πικ- νικ κοντά στα βαθύ μπλε νερά του. Το Ακρωτήρι της Kαλής Eλπίδας το νοτιότερο άκρο της Αφρικής και το υπέροχο Port Elisabeth σαν μια άλλη Βενετία. Από τα αρνητικά αυτής μαγικής χώρας θα υπογραμμίσω το ακραίο φαινόμενο του ρατσισμού μεταξύ «λευκών και μαύρων». Η ένταση αυτή με απομακρύνει από μια βαθιά επιθυμία του να κατοικίσω εκεί σε αυτό τον λατρεμένο τόπο γεμάτο άγρια ομορφιά και έντονο πολιτισμικό και φυσικό πλούτο.

Κυρία Πορφύρη σάς στήριξαν οι γονείς σας στις επιλογές σας;

Δύσκολο κάποιος γονιός να πει στο παιδί του ‘εύχομαι να γίνεις ηθοποιός’ έτσι και οι δικοί μου γονείς, με το σκεπτικό ότι είναι δύσκολη δουλειά γεμάτη ανασφάλεια καθώς είσαι αναγκασμένος να ψάχνεις για δουλειά δύο φορές το χρόνο δεν ήταν για αυτούς και η καλύτερη απόφαση. Επιπλέον, το γεγονός ότι ήμουν καλή μαθήτρια και έχοντας προδιαγραφές να σπουδάσω έκανε πιο δύσκολη την αποδοχή της επιλογής μου.

Από πολύ μικρή ηλικία δέκα ετών πηγαίναμε με την αδελφή μου Σοφία στη θεατρική ομάδα Πούπουλο της Θεσσαλονίκης. Έτσι μπήκε το μικρόβιο του θεάτρου και κατέβηκα στην Αθήνα για να σπουδάσω θέατρο.

Η πραγματική στήριξη ήρθε όταν είδαν ότι μπορώ να τα καταφέρω και να επιβιώσω οικονομικά μόνο από αυτή τη δουλειά. Σαν ηθοποιός έκανα ωραίες συνεργασίες στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε ΔΗΠΕΘΕ αλλά και στο ελεύθερο θέατρο.

Κυρία Πορφύρη μιλήστε μας για τον ρόλο σας στα «4 πόδια του τραπεζιού» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και τα συναισθήματα που απορρέουν στο πλαίσιο της συνεργασίας σας με μια πλειάδα ταλαντούχων συνεργατών.
Στα «4 πόδια του τραπεζιού» κάνω το ρόλο της Ειρήνης Καβαλά που είναι ένα από τα επτά αδέλφια που διεκδικούν με ακόρεστη και θηριώδη δίψα πλούτο, δύναμη, εξουσία και πολεμούν μεταξύ τους για το ποιος θα κληρονομήσει τα σκήπτρα της μεγάλης βιομηχανικής επιχείρησης του ημιθανή πατέρα τους.

Η Ειρήνη Καβαλά είναι από τα πιο πλούσια μέλη της οικογένειας με τρία σπίτια και επτά αυτοκίνητα, ένα σπίτι στο Λονδίνο, στη Ν. Υόρκη και στην Ελβετία, με διακοπές στις Μπαχάμες, στις Βερμούδες, αλλά και στην Μύκονο. Εκεί προσλαμβάνει ειδικώς ένα άτομο για να διώχνει τις μύγες από το δωμάτιό της, ωστόσο διεκδικεί με λύσσα το περιουσιακό μερίδιό της.

Κοσμογυρισμένη, φαντασμένη, αδιάφορη, ψωνισμένη, προτιμά να βρίσκεται περισσότερο στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα. Είναι μια κοκέτα με μεγάλο ενδιαφέρον για την μόδα και κυρίως τα ψηλά τακούνια. Βαριέται την πολιτική και δεν θέλει με τίποτα να ταράσσεται η ψυχική της γαλήνη και ηρεμία.

Τα συναισθήματα που απορρέουν από τη συνεργασία μου με τόσους ταλαντούχους ανθρώπους είναι πρώτα από όλα η ευγνωμοσύνη γιατί αυτά τα χρόνια του κορονοιού με κλειστά θέατρα είδαμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και πρέπει να εκτιμάμε αυτό που έχουμε και να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Είναι μεγάλη μου χαρά γιατί πέρα από ταλαντούχοι συνεργάτες είναι και υπέροχοι άνθρωποι. Αυτό για μένα είναι και το πιο σπουδαίο.

Κυρία Πορφύρη σε συνέχεια της ως άνω ερώτησης έχετε κάποιο κοινό στοιχείο με την ηρωίδα που υποδύεστε;

Τα μοναδικά κοινά στοιχεία που έχω με την ηρωίδα του έργου είναι ότι απεχθάνομαι τις εντάσεις και τους τσακωμούς και θέλω την ψυχική μου ηρεμία και γαλήνη και προσπαθώ στη ζωή και στη δουλειά να τα αποφεύγω όσο μπορώ. Πιστεύω ότι η σιωπή έχει μεγάλη δύναμη. Όταν φύγει η ένταση του καυγά μπορεί κανείς να κάνει εποικοδομητικό διάλογο.

Επίσης άλλο κοινό σημείο με την ηρωίδα του έργου είναι ότι δεν εμπλέκομαι σε ραδιουργίες, συνωμοσίες, δεν δημιουργώ ίντριγκες για να πετύχω τον σκοπό μου και προσπαθώ να μην κακολογώ. Όταν κανείς δουλεύει σε αυτό το δρόμο, σχεδιάζοντας δηλαδή κακό, το δηλητήριο που ρίχνει στον άλλον, τρώει πρώτα τον ίδιο και τον καταφθείρει.

Τελικά αυτό που μένει είναι η καλή προαίρεση που με καθαρότητα και ειλικρίνεια φέρνουν φως στη ψυχή μας.

Κυρία Πορφύρη ποιο πιστεύετε πως είναι το συστατικό της επιτυχίας της συγκεκριμένης παράστασης και γιατί έχει αγαπηθεί τόσο από το κοινό;

Το συστατικό της επιτυχίας της συγκεκριμένης παράστασης είναι πρώτα από όλα ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του Καμπανέλλη, ταυτόχρονα και ένα από τα διακεκριμένα της νεοελληνικής δραματουργίας. Το θέμα του είναι υπερ-τοπικό και υπερ-χρονικό, το πώς δηλαδή οι δεσμοί αίματος μεταβάλλονται και εξαγριώνονται με το κυνήγι του πλούτου και της εξουσίας.

Στο τιμόνι του θιάσου είναι η κυρία Μαίρη Ραζή μια πολύ άξια γυναίκα, μάχιμη, δυναμική με θετική διάθεση όπου μαζί με τον ακούραστο σύζυγο της Σωτήρη Τσόγκα και την κόρη τους Κοραλλία δημιουργούν εκπληκτική ατμόσφαιρα ώστε ο ηθοποιός να δίνει τον καλύτερο εαυτό του.

Δεν μπορώ να μην σταθώ και σε έναν άλλο άνθρωπο τον γλυκύτατο σκηνοθέτη μας Παντελή Παπαδόπουλο, μεγάλο θεατράνθρωπο, δάσκαλο υποκριτικής σε πολλές σχολές όπου με όμορφη δημιουργική δουλειά προσεγγίσαμε το έργο του Καμπανέλλη. Εντύπωση μου κάνει ότι έρχεται διακριτικά και αθόρυβα σε κάθε μας παράσταση ακόμα και εκτός Αθηνών για να στηρίξει τη δουλειά και να βρει λύσεις σε όλα τα εμπόδια που προκύπτουν. Όταν ένας ηθοποιός αρρώστησε δεν δίστασε να αναλάβει εκείνος το ρόλο του ώστε να μην χαθεί η παράσταση.

Φυσικά και οι υπόλοιποι συντελεστές ο Διονύσης Τσακνής στη μουσική, η Λαμπρινή Καρδαρά στα σκηνικά και τα κοστούμια έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και ήταν παρόν σε πολλές πρόβες ώστε να καταλάβουν το ύφος και τις ανάγκες του έργου.

Ένα επιπλέον συστατικό της επιτυχίας είναι και ο χώρος που έχουμε την τύχη να παίζουμε στο Παλιό Πανεπιστήμιο στη Πλάκα. Ένας χώρος μοναδικής αισθητικής κάτω από την Ακρόπολη που ταιριάζει πάρα πολύ στο ύφος της παράστασης μας.

Με ποιον από τους ηθοποιούς αισθάνεστε πιο κοντά επί σκηνής αλλά και ως άνθρωποι;

Όπως ανέφερα και πριν με όλους τους ηθοποιούς έχω πολύ καλές σχέσεις και σκηνικά επικοινωνώ με όλους υπέροχα. Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και χαρά όταν ξεκινάω για να πάω στη παράσταση και το βάλσαμο στην ψυχή από το θέατρο, μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα που ζούμε με την ασθένεια του κορονοιού, τις αποτρόπαιες γυναικοκτονίες, τις φωτιές και τους πολέμους στις γειτονικές χώρες.

Εάν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον που αισθάνομαι πιο κοντά μου ως άνθρωπο, αυτή θα ήταν η κα Ραζή. Το ταπεραμέντο της και η αισιόδοξη ματιά της στη ζωή και στη δουλειά μου δίνουν θετική ενέργεια. Επίσης η γλυκύτητα της Ελευθερίας Ρήγου με φέρνει πιο κοντά της ως ένας πολύ δοτικός άνθρωπος.

Κυρία Πορφύρη πριν από λίγες εβδομάδες ξεκίνησαν τα γυρίσματα της δραματικής σειράς του ΑΝΤ1 «Παγιδευμένοι». Ποιος είναι ο χαρακτήρας που θα ενσαρκώσετε, ποιες είναι οι προκλήσεις του ρόλου σας και πού θα πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα;

Ο ρόλος μου στη καινούργια σειρά του ΑΝΤ1 «Παγιδευμένοι» είναι αυτός της Ελένης Μαρκέτου, αδελφής του Διοικητή της αστυνομίας Σπύρου Μαρκέτου ( Παύλου Ορκόπουλου). Είναι μια απλή γυναίκα, νοικοκυρά που φροντίζει το σπίτι της και τα παιδιά του αδελφού της. Είναι τεράστιο υποκριτικό δώρο για εμένα αυτή τη εποχή στο θέατρο και στη τηλεόραση να δουλεύω δύο χαρακτήρες τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους και είναι μεγάλη μου χαρά να συνεργάζομαι με μια άξια γυναίκα που γνωρίζει όσο κανείς άλλος την τηλεόραση, τη Βίκυ Μανώλη στη σκηνοθεσία αλλά και με ένα πολύ καλά οργανωμένο γραφείο παραγωγής την Pedio Production όπου όλες της οι δουλειές είναι προσεγμένες και με άξιους συνεργάτες. Τα γυρίσματα θα πραγματοποιηθούν στην Αθήνα.

Κυρία Πορφύρη αγαπάτε περισσότερο το θέατρο ή την τηλεόραση και πού από φύση εκφράζεστε καλύτερα;

Είναι αλήθεια έχω κάνει περισσότερο θέατρο και νιώθω μεγαλύτερη σιγουριά και ασφάλεια που μου παρέχουν οι πρόβες και το συνεχές ψάξιμο προς κάποιο συγκεκριμένο δρόμο. Στην τηλεόραση καλείται ο ηθοποιός να είναι σε μεγαλύτερη ετοιμότητα και εγρήγορση ώστε με ελάχιστες πρόβες να λειτουργήσει στο εδώ και τώρα με συγκέντρωση, συνέπεια και πειθαρχία. Την αγαπώ πολύ την τηλεόραση και τα τελευταία χρόνια γίνονται θαυμάσιες δουλειές και ιδιαίτερα προσεγμένες, αλλά θεωρώ ότι από φύση εκφράζομαι καλύτερα στο θέατρο.

Έχετε διδάξει θέατρο σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες, σε δήμους, δημόσια και ιδιωτικά σχολεία. Τι προσφέρει η διδαχή μέσα στην ψυχή σας;

Η μαθησιακή διαδικασία είναι το μεγαλύτερο αναζωογονητικό μάθημα για μας τους θεατροπαιδαγωγούς. Ενώ έχουμε κάνει μεγάλες διαδρομές για να βρούμε τα στοιχεία σε μια παράσταση και έναν ρόλο, τα παιδιά με τον αυθορμητισμό τους, την φαντασία τους, το παιχνίδι τους, μάς δίνουν έτοιμες απαντήσεις με φρεσκάδα και απλότητα. Καλούμαστε λοιπόν να εκμαιεύσουμε όλα αυτά από τα παιδιά να τους τα κωδικοποιήσουμε, να τα μάθουμε να τα κάνουν ανάγνωση και έπειτα να τα χρησιμοποιήσουν σε ένα πραγματικό κόσμο έξω από τις οθόνες. Καλούμαστε να μάθουμε τα παιδιά να επικοινωνούν, να καλλιεργήσουν τις δεξιότητες τους, να εξασκήσουν τη φαντασία τους και να δημιουργήσουν. Είναι μια ενδιαφέρουσα διαδικασία θα έλεγα ένα ταξίδι που έχει να δώσει πολλά με κερδισμένους όλους μας, παιδαγωγούς, παιδιά, γονείς και θεατές. Διότι η τέχνη μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Έχετε συνεργαστεί με την αφρόκρεμα των ηθοποιών στην τηλεόραση και σίγουρα η επαφή με συναδέλφους έχει να προσφέρει πολλές ανταλλαγές απόψεων. Κάνατε φιλίες μέσα από τον χώρο σας;
Η φιλία ως ανθρώπινος δεσμός είναι πολύ σημαντικός για μένα πολλές φορές με έχουν στηρίξει άνθρωποι του χώρου μας σε δύσκολες στιγμές στη ζωή μου. Είναι περίεργο πως συναντιόμαστε ζούμε κάτι περισσότερο από μια οικογένεια μια δημιουργική σκηνή στο σανίδι ή μπροστά στην κάμερα και μετά οι πορείες μας αλλάζουν. Αυτή η σχέση δεν είναι απλά μια ανάμνηση αλλά μια βαθιά φιλία που πολλές φορές συνεχίζεται και μετά τα γυρίσματα και τις παραστάσεις. Μπορεί χρονικά και τοπικά να μην είμαστε με πολλούς ανθρώπους και συναδέλφους κοντά και συχνά λόγω των απαιτητικών ρυθμών της σύγχρονης ζωής αλλά δεν χάνεται ποτέ αυτή η επαφή της αληθινής γνωριμίας. Είναι σαν την συνέχεια μια σκηνής που θυμάσαι σε ποιο σημείο την είχαμε αφήσει.

Περιμένατε την αποφυλάκιση Φιλιππίδη και Λιγνάδη και πώς νιώθετε γι΄ αυτό;

Πραγματικά αυτή η ιστορία με εξέπληξε από κάθε άποψη δηλαδή ο τρόπος χειρισμού και προβολής αυτών των γεγονότων. Όλα αυτά τα δυσάρεστα τεκταινόμενα στην καθημερινότητα αλλά και η παρουσίαση τους με αφήνουν άναυδη. Δεν θα ήθελα να βρεθεί κανείς στην θέση των συναδέλφων από όποια θέση και αν είναι. Δεν είμαι εγώ ο κριτής που θα κρίνει και θα δικάσει πρόσωπα και καταστάσεις. Εύχομαι και το λέω με ευθύνη και συναίσθηση ως γυναίκα μητέρα και σύζυγος να φωτίσει ο Θεός την δικαιοσύνη να αποδώσει ότι είναι το σωστό και οι συνάδελφοι να είμαστε ενωμένοι με σεβασμό και συνεργατικότητα και αφοσίωση στη δουλειά μας χωρίς να χρειαστεί κανείς να βρεθεί σε τόσο άσχημες καταστάσεις.

Πώς αισθάνεστε ως γυναίκα για τις συνεχείς γυναικοκτονίες και τη μαύρη λίστα που τελειωμό δεν έχει;

Είναι αδιανόητο να συμβαίνει αυτό τα τελευταία χρόνια, μετά την ύπαρξη τόσων γυναικείων κινημάτων, αλλά και με τόσες γραμμές ψυχικής υγείας και υποστήριξης που υπάρχουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Αυτό το φαινόμενο δυστυχώς είναι η κορυφή του παγόβουνου, πρέπει λοιπόν να δούμε τη βάση του προβλήματος που είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση. Ο σκοτεινός μεσαίωνας πιστεύω ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο διάλογος και η αληθινή επικοινωνία θα αποτρέψουν την επανάληψη τέτοιων φρικτών ιστοριών. Θα ήθελα να πω σε κάθε γυναίκα να μην φοβάται. Όλες οι γυναίκες είμαστε ενωμένες πια και πρέπει να μιλάμε δυνατά. Υπάρχουν πια αρκετοί φορείς δημόσιοι και ιδιωτικοί που μπορούν και κάνουν πραγματικά πολλά. Ας μην εγκλωβίζονται λοιπόν στην απειλή και τον φόβο του σαδισμού που κυκλοφορεί για να μας υποσκελίσει μέχρι στο έσχατο σημείο, αυτό της αφαίρεσης της ζωής μας.

Ποια συνεργασία υπήρξε για εσάς δύσκολη, για ποια πιθανά να έχετε μετανιώσει και για ποια συγκινήστε όταν έρχεται στο νου σας;

Μου αρέσει να ακούω την λέξη «δύσκολη» γιατί στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι δύσκολο, όταν το κοιτάς εκ τον υστέρων έχεις καταλάβει ότι έμαθες πολλά και ότι έχεις κάνει αρκετά βήματα. Πραγματικά κάθε φορά λέμε ότι κάτι είναι δύσκολο γιατί δεν είναι γνώριμο για εμάς. Με αυτή την σκέψη δεν θα έλεγα ότι έχω μετανιώσει και για κάποια συνεργασία, αφενός γιατί κάτι έμαθα από αυτή και αφετέρου γιατί μπορεί και εμένα να μην μου ταίριαζε κάτι. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσπαθούμε για το καλύτερο. Πάντα μου έρχεται στο μυαλό η συνεργασία μου με τον αείμνηστο Ανδρέα Βουτσινά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος – Βασιλικό θέατρο, στο έργο: «Οδυσσέα γύρισε σπίτι» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Αλλά αξέχαστη για μένα είναι και η συνεργασία μου με τον γλυκύτατο Κώστα Τσιάνο στο έργο : «Ο Γάμος» της Βάσας Σολωμού Ξανθάκη στο ΚΘΒΕ. Το μαγικό σε αυτές τις παραστάσεις ήταν πως ανάμεσα σε δύο μεγάλους βεληνεκούς σκηνοθέτες μια νέα ηθοποιός όπως εγώ τότε, μαθαίνει πράγματα σχετικά με την υποκριτική και την αλήθεια της, πως να την μεταφέρει από την σκηνή στους θεατές.

Κυρία Πορφύρη έχετε συνεργαστεί μεταξύ άλλων και με τον Γιάννη Μπέζο ο οποίος έχει τη φήμη του δύσκολου ανθρώπου αλλά του βοηθητικού συνεργάτη. Πώς είναι να δουλεύεις με έναν ταλαντούχο άνθρωπο και σκληρό εργάτη της τέχνης που έχει βάλει ψηλά τον πήχη;

Η συνάντηση μου με τον κύριο Μπέζο στον χώρο της τηλεόρασης ήταν μια ευχάριστη έκπληξη ώστε να καταλάβω το πόσο σημαντικός άνθρωπος της τέχνης είναι. Το ταλέντο του και η υψηλή του στοχοθεσία στα καλλιτεχνικά πράγματα κάθε άλλο παρά ένα δύσκολο άνθρωπο θα έλεγα ότι συνιστά. Είναι ένα πρόσωπο που σου δείχνει σεβασμό και προσπαθεί μέσα από τα υψηλά στάνταρντ που βάζει να σε προάγει σε αναζήτηση για το πώς να δουλέψεις τον ρόλο. Ταυτόχρονα με το χιούμορ του σε χαλαρώνει εκεί που χρειάζεται για να υπάρχει πάντα το καλύτερο συνολικό αποτέλεσμα. Για μένα ήταν μια ευχάριστη συγκυρία που δούλεψα μαζί του στα πρώτα μου βήματα.

Είστε ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας «Χιλιοδέντρι». Ετοιμάζετε κάτι για τον χειμώνα που έπεται;

Είμαι ιδρυτικό μέλος μαζί με τη Σοφία Τσινάρη χρόνια ηθοποιός και σκηνοθέτης η οποία έχει εργαστεί στο Εθνικό θέατρο αλλά και στο ελεύθερο θέατρο. σε δεκάδες αξιόλογες και βραβευμένες παραστάσεις Με την πολύχρονη εμπειρία της και την ακούραστη αφοσίωση της δημιουργούμε μέσω της Θεατρικής ομάδας «Χιλιοδέντρι» παραστάσεις υψηλής αισθητικής που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του σημερινού μαθητή, γονέα και παιδαγωγού. Η ομάδα στηρίζει το παιδαγωγικό έργο με παραστάσεις από το κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο οι οποίες παρουσιάζονται σε θέατρα, Μουσεία, βιβλιοθήκες, σχολεία και χώρους πολιτισμού. Απαραίτητα υλικά για τη δημιουργία παραστάσεων είναι πρωτότυποι θεατρικοί κώδικες, η λεπτομερής δουλειά, η ευαισθησία το χιούμορ και το στοιχείο της έκπληξης. Ανεβάσαμε παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία όπως: «Η Φάρμα του Διαδικτύου» στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού -Ελληνικός Κόσμος, στο Θέατρο Πέτρας, στο Βεάκειο, «Το Βέλος που δεν πληγώνει»στο θέατρο Βικτόρια και Στούντιο Μαυρομιχάλη και την «Μηλιά» του Εμμανουήλ Ροΐδη σε χώρους Πολιτισμού και φεστιβάλ κ.α.

Η ομάδα μας κατάφερε με τις παραστάσεις της να βραβευτεί Πανευρωπαϊκά, να ταξιδέψει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ελλάδος και να την εμπιστευτούν πολλοί δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς όπως: η Google Ελλάδος, το Υπουργείο Παιδείας, το Πολιτιστικό ίδρυμα της ΠΙΟΠ, το Μουσείο Τηλεπικοινωνιών του ΟΤΕ το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου – Saferinternet κ.α. Έχουμε πολλά σχέδια στο μυαλό μας αλλά δεν είναι κάτι ακόμη ανακοινώσιμο.

Κυρία Πορφύρη πώς θα θέλατε να κλείσουμε τη συνέντευξή μας;

Με αφορμή το τελευταίο έργο που παίζω του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» θα σας πω με ένα δικό μου τρόπο τις σκέψεις αυτού του μεγάλου συγγραφέα, που με εκφράζουν απόλυτα σαν άνθρωπο και σαν ηθοποιό. Στους εχθρούς μας να στεκόμαστε με αγάπη. Να καλλιεργούμε τα καλά ένστικτα ως δύναμη για να μας πηγαίνουν πάντα στον όμορφο κόσμο. Ο πολιτισμός πρέπει να είναι το μέλημα του ανθρώπου, η καλή μουσική προάγει τον άνθρωπο, το καλό βιβλίο, μια καλή ταινία, μια συναυλία, μια θεατρική παράσταση ομορφαίνουν την ζωή όπως ένα λουλούδι. Η τέχνη εξημερώνει τον άνθρωπο. Θα τολμήσω να πω του δίνει απαντήσεις για την ύπαρξη του, τον ηρεμεί με το μέσα του και τον ανεβάζει σε μια ανώτερη σφαίρα που για μένα λέγεται Θεός.

Ευχαριστώ για το μοίρασμα των σκέψεων μου, μαζί σας.

Αφιέρωμα στην εφημερίδα Ο Πολίτης απο τον Στάθη Αρβανίτη

Αφιέρωμα στην εφημερίδα Ο Πολίτης απο τον Στάθη Αρβανίτη
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Αφιέρωμα στην εφημερίδα Ο Πολίτης απο τον Στάθη Αρβανίτη

Συνέντευξη που παραχώρησε η Μαίρη Ραζή στην βραδυνή και στην Εσμεράλδα Αγαπητού

Συνέντευξη που παραχώρησε η Μαίρη Ραζή στην βραδυνή και στην Εσμεράλδα Αγαπητού
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Μαίρη Ραζή: «Δίνουμε αγώνα για να μην μαραζώνουμε»
«Η Πολιτεία έχει χρέος να στηρίξει με πολλούς τρόπους το Θέατρο», τονίζει στη Βραδυνή της Κυριακής

Από Εσμεράλδα Αγαπητού

Κυρία Ραζή, παρουσιάζετε «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού», του Ιάκωβου Καμπανέλλη, στο «Παλιό Πανεπιστήμιο». Γιατί επιλέξατε αυτό το έργο και σε τι αναφέρεται;
«Για πολλούς λόγους, αλλά συμμετέχουμε και στον εορτασμό του Έτους Καμπανέλλη, 100 χρόνια από τη γέννησή του. “Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού” είναι ο αντίποδας, του κόσμου της “Αυλής των θαυμάτων”. Μία καυστική σάτιρα του 1978, που παραμένει επίκαιρη και είναι από τα πιο σημαντικά έργα της ελληνικής μεταπολιτευτικής περιόδου. Με αφορμή τη διαμάχη για την κληρονομιά μίας μεγάλης επιχείρησης, καταγράφει με συγκλονιστικό αλλά και διαχρονικό τρόπο την απληστία των ανθρώπων και την ακόρεστη δίψα για εξουσία και πλούτο».

Γιατί στο «Παλιό Πανεπιστήμιο»;
«Το “Παλιό Πανεπιστήμιο” στη Θόλου 5 στην Πλάκα, είναι ένας υπέροχος ιερός χώρος, με θετική αύρα, κάτω από τον ίσκιο της Ακρόπολης. Είναι τιμή και χαρά μας να παίζουμε εκεί. Οι παραστάσεις που φιλοξενεί, είναι επιλεγμένες. Ως θεατής, εντυπωσιάστηκα από τα λουλούδια, τα δέντρα, τις βουκαμβίλιες, λες και βρίσκεσαι μέσα σε ένα μυρωδάτο κήπο. Ο θεατής διασχίζοντας το κατώφλι του ξεχνά τις έγνοιες και αφήνεται στο μαγικό κόσμο του Θεάτρου».

Πολυπρόσωπος ο θίασος. Έρχεται κόσμος, ώστε να υπάρχει και οικονομικό όφελος;
«Τολμήσαμε ένα μεγάλο θίασο, γιατί λατρέψαμε το κείμενο. Φυσικά και δεν είναι εύκολο να συντηρηθούν 12 άτομα, αλλά οι καλλιτεχνικές μας επιλογές ήταν πάντα μακριά από… ταμειακές επιταγές. Υπάρχει ένα πιστό κοινό που μας ακολουθεί 38 χρόνια, μας στηρίζει και ξέρει ότι το θέατρο “Πρόβα” είναι ένας πολιτιστικός χώρος με καλλιτεχνική ταυτότητα και μοναδική σφραγίδα. Ξέρει τι θα δει. Έχουμε χρέος να παραμένει ο πολιτιστικός φάρος αναμμένος, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, στο υπουργείο Πολιτισμού, στο σπίτι που γεννήθηκε η Μαρία Κάλλας. Δίνουμε αγώνα για να μην μαραζώνουμε και να μην κάνουμε εκπτώσεις στα όνειρά μας».

Η Πολιτεία συμπαραστέκεται;
«Οι επιχορηγήσεις βοηθάνε, αλλά τα χρήματα είναι λίγα. Covid, ανεργία, ακρίβεια, δεν περισσεύουν λεφτά. Η Πολιτεία έχει χρέος να στηρίξει με πολλούς τρόπους το Θέατρο. Εργατικά εισιτήρια, εκπτωτικά εισιτήρια κ.λπ.».

Ο σύζυγός σας, Σωτήρης Τσόγκας, σκηνοθέτης και ηθοποιός, η κόρη σας Κοραλία Τσόγκα, ηθοποιός, εσείς ηθοποιός και σκηνοθέτιδα. Τρεις δυναμικές προσωπικότητες στον ίδιο χώρο, συμβιώνουν ομαλά;
«Ε, δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο, αλλά η σκηνή και ο κοινός στόχος ενώνουν. Επιπλέον, έχουμε κοινό κώδικα Υποκριτικής, και αυτό αποτελεί την αρμονική καλλιτεχνική μας συνύπαρξη. Είναι ευλογία!».

Έχετε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί είναι άλλη η ποιότητα και η αξιοπρέπεια των Ελλήνων της Πόλης. Εδώ, υπάρχει ή την αποζητάτε;
«Ο Ελληνισμός της Πόλης πραγματικά είναι αξιοπρεπής. Έχει δικό του πολιτιστικό στίγμα. Υψηλή αισθητική. Η ποιότητα στον τρόπο ζωής του είναι επιλεκτική. Ο Έλληνας της Πόλης είναι ευγενής, κιμπάρης, γλεντζές, καλοφαγάς, καλοντυμένος, με γνώσεις, κοινωνική μόρφωση, μιλάει ξένες γλώσσες, μετρημένος και με σεβασμό στον συνάνθρωπό του. Ικανός να επιβιώσει με αξιοπρέπεια σε όλες τις δυσκολίες και κανείς να μην καταλάβει τις αντιξοότητες που περνάει. Φυσικά και στην Ελλάδα υπάρχουν χαρισματικοί, ευγενικοί άνθρωποι που εκπέμπουν πολιτισμό και ανθρωπιά, και τους εκτιμώ ιδιαιτέρως».

Οι αναμνήσεις από τα χρόνια σας εκεί; Παίζατε θέατρο με φίλες σας μικρή;
«Οι αναμνήσεις είναι από τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια. Ήμουν πολύ άτακτη, ζιζάνιο. Πήγα Δημοτικό στο Κεντρικό Σχολείο και μετά στο Saint Pulcherie στις καλόγριες. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, από τις πρώτες του σχολείου. Αντιφατικό, γιατί ενώ ήμουν ατίθαση και δεν ήμουν σπασικλάκι, έπαιρνα υψηλούς βαθμούς. Μάλλον, παρακολουθούσα στην παράδοση. Το παρατσούκλι μου ήταν “σπουργιτάκι”, γιατί τραγούδαγα και χόρευα συνέχεια. Μα… φυσικά και παίζαμε θέατρο. Η ξαδέρφη μου Τζένη Μήτση σπούδαζε στην Αθήνα, στο Κολλέγιο, και μας έφερνε κείμενα που μας τα σκηνοθετούσε και τα παρουσιάζαμε στο κοινό με εισιτήρια και τσακωνόμασταν στη μοιρασιά. Αυτός ήταν ο σπόρος που καλλιεργήθηκε μέσα μου και έγινα ηθοποιός».

Ήσασταν πολύ όμορφο κορίτσι όταν ξεκινήσατε. Χάσατε ρόλο επειδή δεν… ενδώσατε;
«Ήμουνα όμορφη, πολλοί με φλέρταραν, αλλά αν δεν μου άρεσε ο άλλος, δεν προχωρούσα. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση με το χαρακτήρα μου να ενδώσω. Δεν μ’ ενδιέφερε αν θα έχανα ρόλο ή να κάνω γάμο με ευκατάστατο κύριο. Εγώ ακολουθούσα και ακολουθώ την καρδιά και τα θέλω μου. Έτσι, δεν νιώθω άβολα για τις τυχόν επιπτώσεις που ίσως είχα στην καριέρα μου. Προχωρώ μόνο και πάντα μπροστά».

Ιδρύσατε το θέατρο «Πρόβα». Θέλατε να έχετε την επιλογή των έργων εσείς;
«Δεν το ίδρυσα μόνη μου. Το 1984, με τον Σωτήρη Τσόγκα και τον Τάσο Δήμα ενώσαμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες και φτιάξαμε τη μη κερδοσκοπική Εταιρεία Θεάτρου το α-θέατο, και την “οδό Ερμού” στο Μοναστηράκι. Αργότερα ,που αποχώρησε ο Δήμας, ιδρύσαμε την Εταιρεία Θεάτρου “Πρόβα” με τον Σωτήρη Τσόγκα, ανεβάσαμε έργα που μας ενδιέφεραν, στην πλειοψηφία τους άπαιχτα, και βάλαμε σιγά-σιγά το λιθαράκι μας στο πολιτιστικό γίγνεσθαι. 90 παραγωγές και 38 χρόνια σκληρής δουλειάς. Διακριθήκαμε στην Ελλάδα και το εξωτερικό, βραβευτήκαμε. Εγώ λέω: “Όλοι μπορεί να σε προδώσουν, η δουλειά ποτέ”».

Σπουδάσατε Γαλλική Φιλολογία στο πανεπιστήμιο, είστε και καθηγήτρια, διδάσκετε, όμως, στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης «Πρόβα». Τι σας παρακίνησε να φτιάξετε τη Σχολή;
«Τη Σχολή την ίδρυσα πριν από 22 χρόνια, γιατί μου άρεσε να διδάσκω και ήθελα να μεταδώσω την εμπειρία μου στις νεότερες γενιές. Η διδασκαλία της Υποκριτικής είναι δύσκολη και χρειάζεται ο καθηγητής να έχει μεγάλη υπομονή και αγάπη για τους μαθητές του, να μεταφέρει απλόχερα τις γνώσεις του, τις τεχνικές του, να αποκτήσει την εμπιστοσύνη τους για να του καταθέτουν τις ευαισθησίες τους ελεύθερα».

Βιογραφικό
Η Μαίρη Ραζή γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, σπούδασε Γαλλική Φιλολογία και Υποκριτική στις Σχολές Κ. Κουν και Γ. Θεοδοσιάδη, έχει συμμετάσχει σε Τηλεόραση, Κινηματογράφο, Θέατρο. Ένας από τους αγαπημένους της ρόλους είναι η«Ρόζα Εσκενάζυ», για την οποία βραβεύτηκε. Γενικά, στα 60 έργα που έπαιξε, λάτρεψε με πάθος όλες τις ηρωίδες. Εκτιμά την ειλικρίνεια, την τιμιότητα, την αξιοπρέπεια, την μπέσα, τη συνέπεια, τη φιλία. Απεχθάνεται το ψέμα, την πονηριά, την ιδιοτέλεια, το ραγιαδισμό, την προδοσία, τους κόλακες, την αδικία, την αχαριστία, την ασυνέπεια, τις ραδιουργίες, την υποτέλεια. Φοβάται το σεισμό και τα προβλήματα υγείας. Εύχεται να είναι γερή, να κολυμπάει πολλές ημέρες, να έχει περισσότερο χρόνο για την κόρη της, την οικογένειά της, τους φίλους, για διάβασμα, για ξεκούραση με τις γάτες της, για καφεδάκι, για ταβερνούλα.

https://www.vradini.gr/article/politismos/667729-mairh-razh-dinoyme-agwn...