Ενημερωτικό δελτίο

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο

Επισκεψιμότητα

  • Total Visitors: 513118
  • Unique Visitors: 5128

«Η ΜΕΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΛΥΝΤΗΡΙΩΝ» της Ελίζε Βιλκ -Πρεμιέρα 22 Νοεμβρίου

Θεατρικό Εργαστήρι Μαίρης Ραζή "ΠΡΟΒΑ" για παιδιά και εφήβους-Οι εγγραφές ξεκίνησαν!

Τμήμα Προετοιμασίας Εισαγωγικών Εξετάσεων στο ΥΠΠΟΑ για τις δραματικές σχολές 2019

Θεάτρου

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΑΥΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟ LA LUPA

Περιεχόμενο: 

Ρεαλισμός α λα - ιταλικά: La Lupa του Βέργκα, στο "Θέατρο Πρόβα"

Πολενάκης Λ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/01/2012

 

Στον Τζιοβάνι Βέργκα (1844-1922) η κλασική "Ιστορία της Ιταλικής λογοτεχνίας" των Φλαμινί - Κρεμιέ (1930) αφιερώνει... πέντε σειρές και στον Λουίτζι Πιραντέλλο... μισή σελίδα. Για τον πρώτο, γράφει ότι: "Εις τα διηγήματά του, τα οποία είναι παρμένα από την ζωήν, παρουσιάζει μεγάλην δραματικήν δύναμιν". Και ότι: "Είναι φανερά εις αυτόν η επίδρασις του νατουραλιστικού μυθιστορήματος, το οποίον εθριάμβευεν εκείθεν των Άλπεων διά των έργων του Ζολά".

Για τον δεύτερο, αποφαίνεται ότι: "Αποκλίνει προς την παραδοξολογίαν, την σοφιστικήν, τον χιουμορισμόν" (sic). Επίσης, ότι: "Εισάγει εις την δραματικήν τέχνην μιαν νέαν νοοτροπίαν, εις την οποίαν κυριαρχεί μια λεπτότατη διαλεκτική. Και τούτο μόνον είναι το ασφαλές. Όσον αφορά την οριστικήν θέσιν την οποίαν δύναται να διεκδικήσει ο Πιραντέλλο εις το ευρωπαϊκόν θέατρον, δεν είναι ευχερές να ορισθεί αυτή από τούδε...".

Τότε ακόμη δεν ήταν εύκολο να διακρίνει κανείς τη λεπτή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον ανάλαφρο μεσογειακό "νατουραλισμό" του Ιταλού Βέργκα και τον βαρύτερο αντίστοιχο "βερισμό" του Γάλλου Ζολά. Και οι δύο θέλουν να εκθέσουν γυμνή την "αλήθεια", οι "αλήθειες" τους όμως διαφέρουν. Για να έρθει ο Πιραντέλλο και να μας αποδείξει διαλεκτικά, στο δικό του θέατρο, ότι "δεν υπάρχει αλήθεια"! Ότι κάθε άνθρωπος είναι... την ίδια στιγμή χίλιοι άνθρωποι, είναι ό,τι πιστεύουν οι άλλοι ότι είναι.

Ακόμη, τότε, η κριτική δεν μπορούσε να διακρίνει το λεπτό, σχεδόν αδιόρατο, νήμα που συνδέει τον Βέργκα με τον ίδιο τον Πιραντέλλο. Σικελιανοί και οι δύο, μας μιλούν για το "μαύρο σικελιάνικο αίμα". Ο Βέργκα μας αφηγείται "ρεαλιστικά" ιστορίες πρωταρχικού πάθους, έρωτα, ζήλειας, δίψας για εξουσία, φιλαργυρίας. Οι ήρωές του είναι ανθρώπινες "κούκλες", νευρόσπαστα που αιώρουνται στα νήματα του παντοδύναμου ένστικτου, της ηδονής και του θανάτου, για να συντριβούν επάνω στα τείχη των κοινωνικών συμβάσεων.

Στον Πιραντέλλο, αν αφαιρέσουμε το διαλεκτικό περίβλημα, το "θέατρο μέσα στο θέατρο" της περίτεχνης γραφής του, κι αν αποσπάσουμε τις "μάσκες" από τα πρόσωπά του, θα δούμε τότε να απομένει στον πυθμένα των έργων του ένας δραματικός πυρήνας φτιαγμένος από το ίδιο σκληρό υλικό: μια "ρεαλιστική" ιστορία ακατάτμητου πρωταρχικού πάθους, που εκτίθεται στη σκηνή, όπως ακριβώς συμβαίνει, τη στιγμή ακριβώς που "γίνεται".

Αυτή είναι η συγγένεια, "εξ αίματος" (μαύρου), ανάμεσα στους δύο Σικελιάνους. Ο Πιραντέλλο, εξάλλου, δεν ήρθε από το πουθενά, κατεβαίνει από τη νεότερη ιταλική θεατρική "σχολή της κούκλας", που έχει ως απώτερο πρόγονό της την "Κομμέντια". Όπως η σχολή του ιταλικού "νατουραλισμού" ή "βερισμού", που γέννησε και τον μεγάλο ιταλικό κινηματογράφο, δεν έπεσε από τον ουρανό. Έχει πίσω της τους "ρεαλιστές" Πετρώνιο και Βοκκάκιο κ.ο.κ.... μεταλλαγμένους.

Για να κατανοήσουμε τον Πιραντέλλο, και μέσω αυτού το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο που είναι συνδημιουργός του, πρέπει απαραιτήτως να έχουμε πρώτα γνωρίσει τους θεατρικούς προγόνους, αλλά και τους εκ πλαγίου συγγενείς του. Το κομμάτι αυτό της ιστορίας του ευρωπαϊκού θεάτρου, μένει άπαικτο και άγνωστο στον τόπο μας. Αυτόν τον καλό στόχο έχει βάλει τα τελευταία χρόνια το "Θέατρο Πρόβα" της Μαίρης Ραζή και του Σωτήρη Τσόγκα.

Έχει έτσι ανεβάσει τα τελευταία χρόνια, με επιτυχία, ανάμεσα σε άλλους τη "Μάμμα" του Ρουσέν, τη "Φλαντρώ" του Παντελή Χορν, τη "Δράκαινα" του Μπόγρη, το "Μια νύχτα μια ζωή" του Μελά, σήμερα τη "Lupa" του Βέργκα. Η "Lupa" προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα των "τρομερών" μεσογειακών μητέρων, που ενσαρκώνει επιτυχώς η Μαίρη Ραζή, σε μετάφραση της Εύας Γεωργουσοπούλου, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσόγκα, που έχει επίσης διασκευάσει το έργο.

Το πρωτότυπο έργο είναι μια "αγροτική τραγωδία" που εκτυλίσσεται στο μεγαλύτερο μέρος του στην ύπαιθρο, διαθέτοντας μάλιστα έναν "άτυπο" χορό από ανθρώπους της γης. Η διασκευή του Τσόγκα περιορίζει την έκτασή του, αφαιρώντας πρόσωπα του "χορού", για να το προσαρμόσει με επιτυχία στον εσωτερικό χώρο του πλούσιου αγροτικού σπιτιού, όπου κατ' ουσίαν συμβαίνουν όλα. Φέρνοντάς το, έτσι, πιο κοντά στον ρεαλιστικό -α λα ιταλικά- πυρήνα του.

Από την άλλη όμως μεριά, το έργο αυτό του Βέργκα, χάνει σε "ποιητικότητα". Δεν είμαι υπέρ της "ποιητικότητας" στο θέατρο, προτιμώ τη σκέτη ποίηση. Αυτό το έργο είναι όμως έτσι φτιαγμένο, μπολιασμένο με "ποιητικότητα" ως αντίβαρο του "ρεαλισμού" του. Αν ο λόγος που ανέβηκε το έργο αυτό είναι παιδευτικός, τον οποίο τιμώ απολύτως, και αν έχει ως στόχο του να "δείξει" τους μηχανισμούς του έργου, πρέπει τότε να τα δείχνουμε όλα, και τις αρετές και ελαττώματά του, διδακτικά και "από απόσταση", χωρίς ρεαλιστικές υποκριτικές ταυτίσεις, που μπορεί κάθε στιγμή να οδηγήσουν σε μελόδραμα.

"Ναι" στη διασκευή του, φτάνει όμως να είναι "α λα Μπρεχτ". Διατυπώνω αυτή την ένσταση. Κατά τα άλλα η παράσταση πετυχαίνει τον παιδευτικό αλλά και αισθητικό στόχο της, κυλώντας σε οικείους, ενιαίους ρυθμούς και ομοιόμορφο ύφος, μέχρι το κρεσέντο του τραγικού τέλους, δουλεμένη καλά και υπηρετούμενη από τους ανθρώπους της μέχρι αυταπάρνησης (Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας, Σπύρος Περδίου, Σωτήρης Δούβρης, Χρύσα Παπαδοπούλου στους ρόλους, σκηνικά - κοστούμια της Καλλιόπης Κοπανίτσα, μουσική του Νίκου Χαριζάνου, φωτισμοί του Αχιλλέα Κουτσούρη, βίντεο του Παν. Τσάγκα).

Περιμένω με ανυπομονησία... έως επόμενο, φυσικό, βήμα της "Πρόβας", ένα έργο του Πιραντέλλο.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΑΥΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟ LA LUPA

Περιεχόμενο: 

Ρεαλισμός α λα - ιταλικά: La Lupa του Βέργκα, στο "Θέατρο Πρόβα"

Πολενάκης Λ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/01/2012

 

Στον Τζιοβάνι Βέργκα (1844-1922) η κλασική "Ιστορία της Ιταλικής λογοτεχνίας" των Φλαμινί - Κρεμιέ (1930) αφιερώνει... πέντε σειρές και στον Λουίτζι Πιραντέλλο... μισή σελίδα. Για τον πρώτο, γράφει ότι: "Εις τα διηγήματά του, τα οποία είναι παρμένα από την ζωήν, παρουσιάζει μεγάλην δραματικήν δύναμιν". Και ότι: "Είναι φανερά εις αυτόν η επίδρασις του νατουραλιστικού μυθιστορήματος, το οποίον εθριάμβευεν εκείθεν των Άλπεων διά των έργων του Ζολά".

Για τον δεύτερο, αποφαίνεται ότι: "Αποκλίνει προς την παραδοξολογίαν, την σοφιστικήν, τον χιουμορισμόν" (sic). Επίσης, ότι: "Εισάγει εις την δραματικήν τέχνην μιαν νέαν νοοτροπίαν, εις την οποίαν κυριαρχεί μια λεπτότατη διαλεκτική. Και τούτο μόνον είναι το ασφαλές. Όσον αφορά την οριστικήν θέσιν την οποίαν δύναται να διεκδικήσει ο Πιραντέλλο εις το ευρωπαϊκόν θέατρον, δεν είναι ευχερές να ορισθεί αυτή από τούδε...".

Τότε ακόμη δεν ήταν εύκολο να διακρίνει κανείς τη λεπτή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον ανάλαφρο μεσογειακό "νατουραλισμό" του Ιταλού Βέργκα και τον βαρύτερο αντίστοιχο "βερισμό" του Γάλλου Ζολά. Και οι δύο θέλουν να εκθέσουν γυμνή την "αλήθεια", οι "αλήθειες" τους όμως διαφέρουν. Για να έρθει ο Πιραντέλλο και να μας αποδείξει διαλεκτικά, στο δικό του θέατρο, ότι "δεν υπάρχει αλήθεια"! Ότι κάθε άνθρωπος είναι... την ίδια στιγμή χίλιοι άνθρωποι, είναι ό,τι πιστεύουν οι άλλοι ότι είναι.

Ακόμη, τότε, η κριτική δεν μπορούσε να διακρίνει το λεπτό, σχεδόν αδιόρατο, νήμα που συνδέει τον Βέργκα με τον ίδιο τον Πιραντέλλο. Σικελιανοί και οι δύο, μας μιλούν για το "μαύρο σικελιάνικο αίμα". Ο Βέργκα μας αφηγείται "ρεαλιστικά" ιστορίες πρωταρχικού πάθους, έρωτα, ζήλειας, δίψας για εξουσία, φιλαργυρίας. Οι ήρωές του είναι ανθρώπινες "κούκλες", νευρόσπαστα που αιώρουνται στα νήματα του παντοδύναμου ένστικτου, της ηδονής και του θανάτου, για να συντριβούν επάνω στα τείχη των κοινωνικών συμβάσεων.

Στον Πιραντέλλο, αν αφαιρέσουμε το διαλεκτικό περίβλημα, το "θέατρο μέσα στο θέατρο" της περίτεχνης γραφής του, κι αν αποσπάσουμε τις "μάσκες" από τα πρόσωπά του, θα δούμε τότε να απομένει στον πυθμένα των έργων του ένας δραματικός πυρήνας φτιαγμένος από το ίδιο σκληρό υλικό: μια "ρεαλιστική" ιστορία ακατάτμητου πρωταρχικού πάθους, που εκτίθεται στη σκηνή, όπως ακριβώς συμβαίνει, τη στιγμή ακριβώς που "γίνεται".

Αυτή είναι η συγγένεια, "εξ αίματος" (μαύρου), ανάμεσα στους δύο Σικελιάνους. Ο Πιραντέλλο, εξάλλου, δεν ήρθε από το πουθενά, κατεβαίνει από τη νεότερη ιταλική θεατρική "σχολή της κούκλας", που έχει ως απώτερο πρόγονό της την "Κομμέντια". Όπως η σχολή του ιταλικού "νατουραλισμού" ή "βερισμού", που γέννησε και τον μεγάλο ιταλικό κινηματογράφο, δεν έπεσε από τον ουρανό. Έχει πίσω της τους "ρεαλιστές" Πετρώνιο και Βοκκάκιο κ.ο.κ.... μεταλλαγμένους.

Για να κατανοήσουμε τον Πιραντέλλο, και μέσω αυτού το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο που είναι συνδημιουργός του, πρέπει απαραιτήτως να έχουμε πρώτα γνωρίσει τους θεατρικούς προγόνους, αλλά και τους εκ πλαγίου συγγενείς του. Το κομμάτι αυτό της ιστορίας του ευρωπαϊκού θεάτρου, μένει άπαικτο και άγνωστο στον τόπο μας. Αυτόν τον καλό στόχο έχει βάλει τα τελευταία χρόνια το "Θέατρο Πρόβα" της Μαίρης Ραζή και του Σωτήρη Τσόγκα.

Έχει έτσι ανεβάσει τα τελευταία χρόνια, με επιτυχία, ανάμεσα σε άλλους τη "Μάμμα" του Ρουσέν, τη "Φλαντρώ" του Παντελή Χορν, τη "Δράκαινα" του Μπόγρη, το "Μια νύχτα μια ζωή" του Μελά, σήμερα τη "Lupa" του Βέργκα. Η "Lupa" προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα των "τρομερών" μεσογειακών μητέρων, που ενσαρκώνει επιτυχώς η Μαίρη Ραζή, σε μετάφραση της Εύας Γεωργουσοπούλου, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσόγκα, που έχει επίσης διασκευάσει το έργο.

Το πρωτότυπο έργο είναι μια "αγροτική τραγωδία" που εκτυλίσσεται στο μεγαλύτερο μέρος του στην ύπαιθρο, διαθέτοντας μάλιστα έναν "άτυπο" χορό από ανθρώπους της γης. Η διασκευή του Τσόγκα περιορίζει την έκτασή του, αφαιρώντας πρόσωπα του "χορού", για να το προσαρμόσει με επιτυχία στον εσωτερικό χώρο του πλούσιου αγροτικού σπιτιού, όπου κατ' ουσίαν συμβαίνουν όλα. Φέρνοντάς το, έτσι, πιο κοντά στον ρεαλιστικό -α λα ιταλικά- πυρήνα του.

Από την άλλη όμως μεριά, το έργο αυτό του Βέργκα, χάνει σε "ποιητικότητα". Δεν είμαι υπέρ της "ποιητικότητας" στο θέατρο, προτιμώ τη σκέτη ποίηση. Αυτό το έργο είναι όμως έτσι φτιαγμένο, μπολιασμένο με "ποιητικότητα" ως αντίβαρο του "ρεαλισμού" του. Αν ο λόγος που ανέβηκε το έργο αυτό είναι παιδευτικός, τον οποίο τιμώ απολύτως, και αν έχει ως στόχο του να "δείξει" τους μηχανισμούς του έργου, πρέπει τότε να τα δείχνουμε όλα, και τις αρετές και ελαττώματά του, διδακτικά και "από απόσταση", χωρίς ρεαλιστικές υποκριτικές ταυτίσεις, που μπορεί κάθε στιγμή να οδηγήσουν σε μελόδραμα.

"Ναι" στη διασκευή του, φτάνει όμως να είναι "α λα Μπρεχτ". Διατυπώνω αυτή την ένσταση. Κατά τα άλλα η παράσταση πετυχαίνει τον παιδευτικό αλλά και αισθητικό στόχο της, κυλώντας σε οικείους, ενιαίους ρυθμούς και ομοιόμορφο ύφος, μέχρι το κρεσέντο του τραγικού τέλους, δουλεμένη καλά και υπηρετούμενη από τους ανθρώπους της μέχρι αυταπάρνησης (Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας, Σπύρος Περδίου, Σωτήρης Δούβρης, Χρύσα Παπαδοπούλου στους ρόλους, σκηνικά - κοστούμια της Καλλιόπης Κοπανίτσα, μουσική του Νίκου Χαριζάνου, φωτισμοί του Αχιλλέα Κουτσούρη, βίντεο του Παν. Τσάγκα).

Περιμένω με ανυπομονησία... έως επόμενο, φυσικό, βήμα της "Πρόβας", ένα έργο του Πιραντέλλο.

Ρεαλισμός α λα - ιταλικά: La Lupa του Βέργκα, στο "Θέατρο Πρόβα"-Λ.ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Στον Τζιοβάνι Βέργκα (1844-1922) η κλασική "Ιστορία της Ιταλικής λογοτεχνίας" των Φλαμινί - Κρεμιέ (1930) αφιερώνει... πέντε σειρές και στον Λουίτζι Πιραντέλλο... μισή σελίδα. Για τον πρώτο, γράφει ότι: "Εις τα διηγήματά του, τα οποία είναι παρμένα από την ζωήν, παρουσιάζει μεγάλην δραματικήν δύναμιν". Και ότι: "Είναι φανερά εις αυτόν η επίδρασις του νατουραλιστικού μυθιστορήματος, το οποίον εθριάμβευεν εκείθεν των Άλπεων διά των έργων του Ζολά".

Για τον δεύτερο, αποφαίνεται ότι: "Αποκλίνει προς την παραδοξολογίαν, την σοφιστικήν, τον χιουμορισμόν" (sic). Επίσης, ότι: "Εισάγει εις την δραματικήν τέχνην μιαν νέαν νοοτροπίαν, εις την οποίαν κυριαρχεί μια λεπτότατη διαλεκτική. Και τούτο μόνον είναι το ασφαλές. Όσον αφορά την οριστικήν θέσιν την οποίαν δύναται να διεκδικήσει ο Πιραντέλλο εις το ευρωπαϊκόν θέατρον, δεν είναι ευχερές να ορισθεί αυτή από τούδε...".

Τότε ακόμη δεν ήταν εύκολο να διακρίνει κανείς τη λεπτή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον ανάλαφρο μεσογειακό "νατουραλισμό" του Ιταλού Βέργκα και τον βαρύτερο αντίστοιχο "βερισμό" του Γάλλου Ζολά. Και οι δύο θέλουν να εκθέσουν γυμνή την "αλήθεια", οι "αλήθειες" τους όμως διαφέρουν. Για να έρθει ο Πιραντέλλο και να μας αποδείξει διαλεκτικά, στο δικό του θέατρο, ότι "δεν υπάρχει αλήθεια"! Ότι κάθε άνθρωπος είναι... την ίδια στιγμή χίλιοι άνθρωποι, είναι ό,τι πιστεύουν οι άλλοι ότι είναι.

Ακόμη, τότε, η κριτική δεν μπορούσε να διακρίνει το λεπτό, σχεδόν αδιόρατο, νήμα που συνδέει τον Βέργκα με τον ίδιο τον Πιραντέλλο. Σικελιανοί και οι δύο, μας μιλούν για το "μαύρο σικελιάνικο αίμα". Ο Βέργκα μας αφηγείται "ρεαλιστικά" ιστορίες πρωταρχικού πάθους, έρωτα, ζήλειας, δίψας για εξουσία, φιλαργυρίας. Οι ήρωές του είναι ανθρώπινες "κούκλες", νευρόσπαστα που αιώρουνται στα νήματα του παντοδύναμου ένστικτου, της ηδονής και του θανάτου, για να συντριβούν επάνω στα τείχη των κοινωνικών συμβάσεων.

Στον Πιραντέλλο, αν αφαιρέσουμε το διαλεκτικό περίβλημα, το "θέατρο μέσα στο θέατρο" της περίτεχνης γραφής του, κι αν αποσπάσουμε τις "μάσκες" από τα πρόσωπά του, θα δούμε τότε να απομένει στον πυθμένα των έργων του ένας δραματικός πυρήνας φτιαγμένος από το ίδιο σκληρό υλικό: μια "ρεαλιστική" ιστορία ακατάτμητου πρωταρχικού πάθους, που εκτίθεται στη σκηνή, όπως ακριβώς συμβαίνει, τη στιγμή ακριβώς που "γίνεται".

Αυτή είναι η συγγένεια, "εξ αίματος" (μαύρου), ανάμεσα στους δύο Σικελιάνους. Ο Πιραντέλλο, εξάλλου, δεν ήρθε από το πουθενά, κατεβαίνει από τη νεότερη ιταλική θεατρική "σχολή της κούκλας", που έχει ως απώτερο πρόγονό της την "Κομμέντια". Όπως η σχολή του ιταλικού "νατουραλισμού" ή "βερισμού", που γέννησε και τον μεγάλο ιταλικό κινηματογράφο, δεν έπεσε από τον ουρανό. Έχει πίσω της τους "ρεαλιστές" Πετρώνιο και Βοκκάκιο κ.ο.κ.... μεταλλαγμένους.

Για να κατανοήσουμε τον Πιραντέλλο, και μέσω αυτού το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο που είναι συνδημιουργός του, πρέπει απαραιτήτως να έχουμε πρώτα γνωρίσει τους θεατρικούς προγόνους, αλλά και τους εκ πλαγίου συγγενείς του. Το κομμάτι αυτό της ιστορίας του ευρωπαϊκού θεάτρου, μένει άπαικτο και άγνωστο στον τόπο μας. Αυτόν τον καλό στόχο έχει βάλει τα τελευταία χρόνια το "Θέατρο Πρόβα" της Μαίρης Ραζή και του Σωτήρη Τσόγκα.

Έχει έτσι ανεβάσει τα τελευταία χρόνια, με επιτυχία, ανάμεσα σε άλλους τη "Μάμμα" του Ρουσέν, τη "Φλαντρώ" του Παντελή Χορν, τη "Δράκαινα" του Μπόγρη, το "Μια νύχτα μια ζωή" του Μελά, σήμερα τη "Lupa" του Βέργκα. Η "Lupa" προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα των "τρομερών" μεσογειακών μητέρων, που ενσαρκώνει επιτυχώς η Μαίρη Ραζή, σε μετάφραση της Εύας Γεωργουσοπούλου, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσόγκα, που έχει επίσης διασκευάσει το έργο.

Το πρωτότυπο έργο είναι μια "αγροτική τραγωδία" που εκτυλίσσεται στο μεγαλύτερο μέρος του στην ύπαιθρο, διαθέτοντας μάλιστα έναν "άτυπο" χορό από ανθρώπους της γης. Η διασκευή του Τσόγκα περιορίζει την έκτασή του, αφαιρώντας πρόσωπα του "χορού", για να το προσαρμόσει με επιτυχία στον εσωτερικό χώρο του πλούσιου αγροτικού σπιτιού, όπου κατ' ουσίαν συμβαίνουν όλα. Φέρνοντάς το, έτσι, πιο κοντά στον ρεαλιστικό -α λα ιταλικά- πυρήνα του.

Από την άλλη όμως μεριά, το έργο αυτό του Βέργκα, χάνει σε "ποιητικότητα". Δεν είμαι υπέρ της "ποιητικότητας" στο θέατρο, προτιμώ τη σκέτη ποίηση. Αυτό το έργο είναι όμως έτσι φτιαγμένο, μπολιασμένο με "ποιητικότητα" ως αντίβαρο του "ρεαλισμού" του. Αν ο λόγος που ανέβηκε το έργο αυτό είναι παιδευτικός, τον οποίο τιμώ απολύτως, και αν έχει ως στόχο του να "δείξει" τους μηχανισμούς του έργου, πρέπει τότε να τα δείχνουμε όλα, και τις αρετές και ελαττώματά του, διδακτικά και "από απόσταση", χωρίς ρεαλιστικές υποκριτικές ταυτίσεις, που μπορεί κάθε στιγμή να οδηγήσουν σε μελόδραμα.

"Ναι" στη διασκευή του, φτάνει όμως να είναι "α λα Μπρεχτ". Διατυπώνω αυτή την ένσταση. Κατά τα άλλα η παράσταση πετυχαίνει τον παιδευτικό αλλά και αισθητικό στόχο της, κυλώντας σε οικείους, ενιαίους ρυθμούς και ομοιόμορφο ύφος, μέχρι το κρεσέντο του τραγικού τέλους, δουλεμένη καλά και υπηρετούμενη από τους ανθρώπους της μέχρι αυταπάρνησης (Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας, Σπύρος Περδίου, Σωτήρης Δούβρης, Χρύσα Παπαδοπούλου στους ρόλους, σκηνικά - κοστούμια της Καλλιόπης Κοπανίτσα, μουσική του Νίκου Χαριζάνου, φωτισμοί του Αχιλλέα Κουτσούρη, βίντεο του Παν. Τσάγκα).

Περιμένω με ανυπομονησία... έως επόμενο, φυσικό, βήμα της "Πρόβας", ένα έργο του Πιραντέλλο.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΤΑΣ

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Η ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΡΟΒΑ

 

Σας ευχόμαστε ευτυχισμένη και  δημιουργική Νέα Χρονιά.

Στο θέατρο ΠΡΟΒΑ που παρουσιάζεται το έργο “LaLupa”  του  GiovanniVerga έγινε σε μία ζεστή ατμόσφαιρα η κοπή της πίτας του θιάσου. Το φλουρί έπεσε στον ηθοποιό Σπύρο Περδίου.

Η παράστασηLaLupa  ανέβηκε σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσόγκα με τον ίδιον και τους Μαίρη Ραζή, Χρύσα Παπαδοπούλου, Σπύρο Περδίου και Σωτήρη Δούβρη.

Κατά την διάρκεια της εορταστικής περιόδου το θέατρο λειτουργεί καθημερινά όλες τις ημέρες

 

                                                                                                Μαίρη Ραζή

Αγαπητέ Θεατή ...

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Αγαπητέ φίλε,

Επί είκοσι οχτώ χρόνια προσπαθήσαμε με όση δύναμη είχαμε με όση φαντασία, με ένα ρεπερτόριο μακριά από ταμειακές επιταγές να είμαστε δίπλα στο θεατή που ψάχνει, που προβληματίζεται, που ενδιαφέρεται για το καλύτερο.

Η διάρκειά μας αποδεικνύει  ότι είχαμε λόγο ύπαρξης. Το κοινό που ακολούθησε την πορεία μας βοήθησε να βελτιώνουμε τη δουλειά μας.

Κάθε χρόνο επικοινωνούμε μαζί σας και σας ενημερώνουμε για τις δραστηριότητές μας. Είναι λυπηρό που φέτος η επικοινωνία μας γίνεται κάτω από τόσο άσχημες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες. Η θεατρική οικογένεια πρέπει να σταθεί στο ύψος της. Ο θεατής προσπαθεί να βρει διέξοδο στα προβλήματά του μέσα από το θέατρο. Να διατηρήσει την αισιοδοξία του, τις ελπίδες του για ένα καλύτερο αύριο.

Το θέατρο απομονώνεται για να μπορέσουν να προβληθούν οι επιλογές της εξουσίας που θέλουν την τέχνη να αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο σε ευτελή διασκέδαση κι όχι σε ψυχαγωγία. Εμείς θα αντισταθούμε και θα συνεχίσουμε με το προγραμματισμένο ρεπερτόριό μας.

Γνωρίζοντας τις οικονομικές δυσκολίες οι τιμές του εισιτηρίου κάθε Πέμπτη στις 19:30 θα είναι 10€ και θα ισχύει για όλες τις παραστάσεις για άνεργους και συνταξιούχους. Επίσης όσοι θα επιδεικνύετε το εκπτωτικό κουπόνι θα πληρώνετε 12€ με ποτό για όλες τις παραστάσεις αντί της κανονικής τιμής του εισιτηρίου και θα έχετε έκπτωση 20% σ’ όλα τα βιβλία που βρίσκονται στο Θέατρό μας.

Ζητείται νεαρή ηθοποιός

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Ζητείται νεαρή ηθοποιός εως 30 ετών,  για την Παιδική Σκηνή του Θεάτρου ΠΡΟΒΑ,  για το έργο του Τάκη Χρυσούλη ΄΄ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ Η ΤΡΑΤΑ ΣΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΑ΄΄ σε σκηνοθεσία Κοραλίας Τσόγκα.

Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενες να αποστείλουν βιογραφικό με φωτογραφία στo e-mail  info@ prova.gr έως τις 23/9/2011

Έκκληση Για Το Θεατρικό Μουσείο

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Μπείτε και ψηφίστε για το παρακάτω :

Έκκληση Για Το Θεατρικό Μουσείο

ΕΠΙΣΙΜΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ " Η ΓΙΟΡΤΗ " ΤΟΥ ΣΠΙΡΟ ΣΙΜΟΝΕ

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

 

προσκαλούμε

 

ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

 της παράστασης

 

« Η ΓΙΟΡΤΗ»

του Σπίρο Σιμόνε

 

 

στο ΘΕΑΤΡΟ «ΠΡΟΒΑ»

Αχαρνών και Ηπείρου 39, ΑΘΗΝΑ                                    

 

     Τρείς επίσημες πρεμιέρες για τη«ΓΙΟΡΤΗ»

ΠΕΜΠΤΗ         13 Ιανουαρίου  (9:15μμ)    

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  14 Ιανουαρίου  (8:00μμ)    

ΣΑΒΒΑΤΟ       15 Ιανουαρίου  (9:15μμ)

 

                                                  Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαιτέρως

                   Για κρατήσεις θέσεων παρακαλώ ενημερώστε μας

                                                               Για το Θέατρο Πρόβα

             Μαίρη Ραζή, τηλ: 6932-21.23.76

 

 

Μια οικογένεια: Ο πατέρας, η μητέρα, ο γιος.                                                          

Μια πραγματικότητα: Ένας άνδρας που οι οικονομικές συνθήκες τον ακυρώνουν. Μια γυναίκα που οι κοινωνικές συνθήκες ξέρουνε μόνο να της επιβάλουν. Ένας νέος άνθρωπος που βλέπει να έρχεται το τίποτα ζητώντας του τα πάντα. Γυναίκες που μπαινοβγαίνουν σε δωμάτια ανδρών άγρια μεσάνυχτα.

Η κόρη μιας μανάβισσας που έχει τα προσόντα τέλειας συζύγου.  Ένας άσπρος σκύλος που περπατά επάνω στις λευκές γραμμές μιας διάβασης. Ένας απατεώνας που πληρώνει αβανταδόρους στη χαρτοπαικτική του λέσχη. Μπορούν όλα αυτά να γίνουν υλικό κωμωδίας;                 

Ο Ιταλός συγγραφέας Σπίρο Σιμόνε στήνει μια παράξενη γιορτή και αποδεικνύει πως μπορούν.

« Η Γιορτή » που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα θεωρείται ένα σημαντικό έργο της σύγχρονης δραματουργίας και έχει παικτείστην Ιταλία, την Αγγλία, την Γαλλία και την Πορτογαλία.

Η γιορτή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1999 σε σκηνοθεσία του GianfeliceImparato

 

Μετάφραση: Άννα Παπασταύρου

Σκηνοθεσία  Παναγιώτης Μέντης

Σκηνικά – κουστούμια: Καλλιόπη Κοπανίτσα.  

Πρωταγωνιστούν:  Μαίρη Ραζή, Νίκος Κάπιος, Στέλιος Πετράκης

Επισυναπτόμενο Αρχείο: 

Θερινή Περιοδεία του Θιάσου της Παιδικής Σκηνής με το Έργο <<Ραπουνζέλ>> 29 Αυγούστου 2010, Ηράκλειο Κρήτης

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Θερινή Περιοδεία του Θιάσου της Παιδικής Σκηνής με το Έργο <<Ραπουνζέλ>>

Ημερομηνία :  29 Αυγούστου 2010,

στο Δήμο Γαζίου, Ηράκλειο Κρήτης

Θερινή Περιοδεία του Θιάσου της Παιδικής Σκηνής με το Έργο <<Ραπουνζέλ>> 28 Αυγούστου 2010, Ερυθραί Αττικής

Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Θερινή Περιοδεία του Θιάσου της Παιδικής Σκηνής με το Έργο <<Ραπουνζέλ>>

Ημερομηνία : 28 Αυγούστου 2010, Ερυθραί Αττικής