Ενημερωτικό δελτίο

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο

Επισκεψιμότητα

  • Total Visitors: 606249
  • Unique Visitors: 9057

«Η ΜΕΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΛΥΝΤΗΡΙΩΝ» της Ελίζε Βιλκ -Πρεμιέρα 22 Νοεμβρίου

Θεατρικό Εργαστήρι Μαίρης Ραζή "ΠΡΟΒΑ" για παιδιά και εφήβους-Οι εγγραφές ξεκίνησαν!

Τμήμα Προετοιμασίας Εισαγωγικών Εξετάσεων στο ΥΠΠΟΑ για τις δραματικές σχολές 2019

Θεάτρου

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: "Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων" - Noizy.gr

"Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων"
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων

Δημοσιεύθηκε : Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019 01:47

Τι είναι τελικά η κωμωδία; Ψάχνοντας το λήμμα, θα βρεις ότι με αυτό τον όρο χαρακτηρίζεται κάθε έργο που έχει ως σκοπό να διασκεδάσει μέσω κάποιου χιουμοριστικού θέματος. Η ακαδημαϊκή της έννοια είναι λίγο διαφορετική, συνυφασμένη με τη σατυρική κωμωδία πολιτικού θέματος. Όλα λοιπόν οδηγούν στο ότι είναι έργο που σε κάνει να γελάς. Το με τι ακριβώς γελάς καθορίζει και το είδος της. Το αν δε γελάς καθόλου, μάλλον την αίσθηση του χιούμορ σου. Εγώ από λάθος θεωρούσα ως «μαύρη» την κωμωδία που σατιρίζει γενικά την καθημερινότητα και όχι μόνο τα θέματα ζωής και θανάτου. Όταν ένα έργο πιάνει μια κοινωνία και την ξεμπροστιάζει, φανερώνοντας όλες της τις αδυναμίες, τις ιδιαιτερότητες και τα κακώς κείμενα, ενώ εκείνη τα θεωρεί φυσιολογικά, την αποκαλώ μαύρη. Ίσως αυτό τελικά είναι απλά κωμωδία. Άλλωστε δεν υπάρχει καλύτερος συγγραφέας και σεναριογράφος από την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και όποιος καταφέρει να τη μεταφέρει με τη μεγαλύτερη πιστότητα, θα αποκομίσει και το γέλιο των θεατών, άσχετα αν αυτό θα είναι λίγο πικρό. Η αλήθεια βλέπεις πονάει, όταν μπορείς να τη διακρίνεις.

Γιατί τα γράφω αυτά; Το λες και έμπνευση, το λες και μεγάλη εισαγωγή για να κερδίσω λέξεις. Αλλά όχι, δεν είναι άσχετα με το κείμενο της πολυβραβευμένης Ελίζε Βιλκ «Η μέση διάρκεια ζωής ενός πλυντηρίου», σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη και ερμηνεία Μαίρη Ραζή, Σωτήρη Τσόγκα και Κωνσταντίνας Κουτουλάκη. Είναι μια ιστορία που διαδραματίζαται στη Ρουμανία το 2009, αλλά για μένα εξιστορεί την Ελλάδα του ‘90. Μια τριμελής οικογένεια μικροαστών (και πολύ τους ανεβάζω), με τον άνεργο σύζυγο λόγω κλεισίματος του εργοστασίου να ασχολείται με συλλογή αποκομμάτων προσφορών από τις εφημερίδες, τη σύζυγο που ουσιαστικά συντηρεί την οικογένεια, αλλά έχει εμμονή με το τηλεμάρκετινγκ, ψάχνοντας τη ευτυχία σε «μαγικά δάση» και «κινέζικες κουκουβάγιες», σκορπώντας άσκοπα χρήματα και την 25χρονη κόρη, που έχει μείνει πίσω ενώ όλες οι γνωστές από την πολυκατοικία έχουν πάει στις Αμερικές για master ή παντρεύονται.

plyntirio1955

Η απαρχή των προβλημάτων στην παρούσα φάση όμως είναι το πλυντήριο που χάλασε και πρέπει να αγοραστεί καινούργιο. Οι διαφωνίες μέσα στην οικογένεια μας παρουσιάζουν το διαφορετικό τρόπο σκέψης των ανθρώπων, που συνήθως πνίγονται σε μια κουταλιά νερό, ενώ ο κόσμος καίγεται. Μικροπρέπεια και ζήλια ξεπροβάλλουν για τις επιτυχίες των γειτόνων, τουλάχιστον αυτές που νομίζει η σύζυγος για την οικογένεια στο δεύτερο όροφο, ενώ η κόρη έχει άλλη «άποψη» επί του θέματος, έχοντας συγκεκριμένο στόχο. Ο πατέρας δε, ο Τζίκο, ονειρεύεται ότι θα συναντήσει τον έρωτα της ζωής του, που δεν είναι άλλος από τη... Μαντόνα (!) και θα γυρίσει τον κόσμο μαζί της. Όλη αυτή η τραγελαφική κατάσταση βγάζει άφθονο γέλιο, καθώς η ερμηνεία των ηθοποιών θυμίζει κάτι από τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, σε μίξη με τα πρώτα σήριαλ των πρώιμων χρόνων της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ρομαντισμός που ανακατεύεται με γλυκές μνήμες, μας πάει σε μια εποχή που μοιάζει τόσο μακρινή, αλλά δεν είναι. Σταμάτησε σχετικά απότομα με την κρίση και πιο απότομα σβήστηκε από τη μνήμη μας. Ίσως γιατί θέλουμε να την ξεχάσουμε. Ίσως γιατί αρνούμαστε το γεγονός ότι ήμασταν έτσι ως κοινωνία. Ίσως γιατί τελικά δεν μάθαμε τίποτα από όλο αυτό, παρά μόνο αυτό που κάνουμε πάντα καλά, να γελάμε με τα χάλια των άλλων, αρνούμενοι ότι εμείς συσχετιζόμαστε! Ίσως και να είναι έτσι. Εγώ πάντως δεν το νομίζω. Γι’ αυτό κα θεωρώ το έργο επίκαιρο και χρήσιμο. Με τον τρόπο μάλιστα που μας το παρουσιάζουν οι συντελεστές, σημαντικό. Και ο όμορφος χώρος του θεάτρου Πρόβα είναι ταιριαστός και κατάλληλος για αυτό. Βγαίνοντας μετά στη συμβολή των οδών Αχαρνών και Ηπείρου, προσγειώνεσαι στο σήμερα, λίγο απότομα βέβαια, αλλά έτσι είναι τα πράγματα σήμερα. Κάποτε όμως ήμασταν κάπως αλλιώς. Εγώ προσωπικά ευχαριστώ τους ηθοποιούς για το ταξίδι στο παρελθόν, ήταν απολαυστικό. Όσοι επιθυμείτε κάτι τέτοιο, σπεύσατε. Αξίζει τον χρόνο σας.

Νάσος Κονίτσας

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση : ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΟΥΚΟΥΤΣΕΛΗΣ
Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία : ΝΙΚΟΣ ΣΑΚΑΛΙΔΗΣ
Σκηνογραφική – Ενδυματολογική Επιμέλεια : ΝΙΚΟΣ ΣΑΚΑΛΙΔΗΣ
Μουσική : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΕΝΤΗΣ
Video Art: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΚΑΣ
Φωτισμοί : ΡΙΖΟΣ ΤΣΙΓΑΡΗΣ
Βοηθός Σκηνοθέτη: ΦΛΑΒΙΟΣ ΝΕΑΓΚΟΥ

ΔΙΑΝΟΜΗ
Μαμά : ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ
Πατέρας : ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
Κόρη : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ MATWALI ΚΟΥΤΟΥΛΑΚΗ

Εισηγητής Δραματολογίου: ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογράφος Παράστασης: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογράφος Προβών : ΜΑΝΟΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟΥ
Δημιουργικό : ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΥΜΠΑ
Ηλεκτρολόγος : ΥΑΚΙΝΘΟΣ ΜΑΙΝΑΣ
Κατασκευή Σκηνικού : ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΤΣΟΜΑ
Ραφή Κουστουμιών : ΜΑΡΙΑ ΓΕΜΕΛΑ
Ταμίας : ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΤΣΑΦΛΕΚΗ
Επίβλεψη Προγράμματος : ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ
Υπεύθυνη Επικοινωνίας : ΜΑΡΙΚΑ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ
Γραμματεία : ΕΛΕΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ
Το τραγούδι της έναρξης, ερμηνεύει Αλέξανδρος Μέντης.
Η φωνή της τηλεοπτικής παρουσιάστριας είναι της Κοραλίας Τσόγκα.
Ευχαριστούμε τον Χάρη Ρώμα και τις Επιχειρήσεις Τάγαρη για την ευγενική τους στήριξη.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πρώτη Παράσταση 22 Νοεμβρίου 2019
Διάρκεια Παράστασης 90’
Διάλειμμα δέκα λεπτών μεταξύ πρώτης και δεύτερης πράξης

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο: 21:00 και Κυριακή: 20:00
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος:15ευρώ
Μειωμένο:10 ευρώ

Προπώληση εισιτηρίων
• Viva gr : https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-prova/i-mesi-diarkia-zois-to... (προσφορά προπώλησης 8€)
• Και στο ταμείο του Θεάτρου Πρόβα

Θέατρο «Πρόβα» 36oς Χρόνος λειτουργίας
Θεατρική Περίοδος 2019-2020
|| Αχαρνών και Ηπείρου 39|| Τηλ. 210 8818326||www.prova.gr||party.theatroprova.gr||sxoli.theatroprova.gr ||e-mail: info@prova.gr||theatro.prova@gmail.com

https://www.noizy.gr/cinema-theatre/theatre-reviews/antapokrisi-mesi-dia...

Κωνσταντίνα Matwali Κουτουλάκη: «Η ηρωίδα μου είναι ένα πλάσμα τρυφερό και σκληρό, μια ύαινα και μια πεταλουδίτσα συνάμα» All4fun

«Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» στο Θέατρο Πρόβα
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Κωνσταντίνα Matwali Κουτουλάκη: «Η ηρωίδα μου είναι ένα πλάσμα τρυφερό και σκληρό, μια ύαινα και μια πεταλουδίτσα συνάμα»

Η Κωνσταντίνα Matwali Κουτουλάκη μιλάει στο All4fun για την παράσταση «Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» στην οποία συμμετέχει φέτος, τον ρόλο της, τη συνεργασία της με τους υπόλοιπους συντελεστές καθώς και τις μελλοντικές της προσδοκίες από τον χώρο του θεάτρου.

Τί πραγματεύεται η παράστασή σας και τι πρόκειται να δούμε πάνω στη σκηνή;

«Η Μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» είναι η ιστορία μιας τριμελούς οικογένειας που ζει στην επαρχία. Το κλείσιμο ενός εργοστασίου και η οικονομική κρίση οδηγούν τους δυο γονείς στην ανεργία. Η μητέρα βρίσκει δουλειά σε αντίθεση με τον πατέρα που μένει άνεργος δυο χρόνια. Η κόρη αν και δουλεύει ζει με τους γονείς της που την καταπιέζουν – ιδίως η μάνα.

Η μόνη τους απασχόληση είναι η τηλεόραση. Η μάνα είναι θύμα της καταναλωτικής μανίας της, των τελεμάρκετινγκ και ο πατέρας ζει τον έρωτά του με την Μαντόνα. Η κόρη έχει έναν κρυφό εραστή τον παντρεμένο ένοικο του 2ου ορόφου που της υπόσχεται να τη σώσει από τα δεσμά της αδιάφορης πραγματικότητας στην οποία είναι βυθισμένη.

Το έργο ξεκινά με ένα αστείο και ταυτόχρονα σοβαρό ζήτημα προς επίλυση, την επισκευή ή αγορά ενός άλλου (νέου) πλυντηρίου που όμως δεν έχουν την (οικονομική) δυνατότητα να αποκτήσουν. Στη σκηνή θα δείτε μια οικογένεια όπως όλες, που αγαπιούνται αλλά συγκρούονται, την μη επικοινωνία ανθρώπων που ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Τη μοναξιά κοντολογίς, καθώς και τα ανεκπλήρωτα όνειρα που δίνουν ζωή στους ήρωες μας. Θύματα και οι τρεις των επιθυμιών τους και της οικονομικής και ηθικής κρίσης της εποχής που ζούμε.

79421296_565094240948406_1119719504738254848_n.jpg

Γιατί θα πρότεινες σε κάποιον να δει το έργο σας;

Για να περάσει μιάμιση ώρα ευχάριστα, να γελάσει αλλά ταυτόχρονα να προβληματιστεί για την συνολική κρίση. Το θέατρο έχει μια δύναμη που αρκετοί αναγνωρίζουν και άλλοι όχι. Είναι μια φέτα ζωής μεγεθυμένη που σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου. Είναι ένα παράθυρο που μπορεί να φέρει μέσα σου ποιότητες που ούτε φανταζόσουν όταν περνούσες το κατώφλι του θεάτρου. Πάνω απ’ όλα για να απολαύσει δυο σπουδαίους ηθοποιούς με πολύχρονη πείρα που παίζουν σαν παιδιά επί σκηνής, την κα Μαίρη Ραζή και τον κ. Σωτήρη Τσόγκα.

Μίλησέ μας για το ρόλο σου και την αξία του κειμένου;

Δεν μπορώ να μιλήσω για τον ρόλο μου ακόμα.

Μέσα από τις πρόβες βρέθηκε ένα νήμα το οποίο πιάνω στην αρχή κάθε παράστασης και δεν γνωρίζω που θα με οδηγήσει. Φυσικά η παρτιτούρα έχει συμφωνηθεί με τον σκηνοθέτη. Η κόρη είναι εγκλωβισμένη, ρομαντική, καταπιεσμένη και μάλλον η πιο φυσιολογική σε σχέση με τους τρεις ήρωες του έργου. Είναι ένα πλάσμα τρυφερό και σκληρό, μια ύαινα και μια πεταλουδίτσα. Είναι, όλα όσα είναι, μια γυναίκα που θα προτιμούσε να ζει ως ηρωίδα σε κάποιο λογοτεχνικό μυθιστόρημα παρά στην πραγματικότητα στην οποία αναγκαστικά ζει. Το κείμενο είναι εντυπωσιακά επίκαιρο και αγγίζει τους έως τώρα θεατές. Γελάσαμε πολύ στις πρόβες και αυτό μας το χάρισε το ίδιο το κείμενο. Μεγάλη υπόθεση το καλό έργο.

78080885_731795213897257_7422557189547491328_n.jpg

Μίλησέ μας για το πώς βίωσες την συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης.

Ο κ. Σακαλίδης με γοήτευσε και με μαγνήτισε εξ αρχής, ήδη από την ακρόαση. Είναι ένας σκηνοθέτης που ξέρει τι ζητάει , ξέρει να αναλύει το κείμενο και γνωρίζει καλά πώς να εκμαιεύσει από τον ηθοποιό αυτό που θέλει. Όσο για το δίδυμο Ραζή – Τσόγκα τι να πρωτοπώ? Αρχικά ένοιωσα μεγάλη ανασφάλεια λόγω της πολυετούς εμπειρίας και των δύο. Όμως με στήριξαν και με βοήθησαν να το ξεπεράσω. Με την κα Ραζή, που έχω και το μεγαλύτερο μέρος των σκηνών έχουμε αναπτύξει μια σχέση σεβασμού και αλληλεγγύης, άξια θαυμασμού. Καθώς και με τον κ. Τσόγκα. Τους σέβομαι απεριόριστα για το ταλέντο τους και για την αγάπη τους προς το θέατρο και τα νέα παιδιά. Κοινότοπο αλλά αληθές, νιώθω ευγνώμων για τη συνεργασία μας. Όπως και για τους υπόλοιπους συνεργάτες, τον Β. Δουκουτσέλη, τον Αλ. Μέντη και τον Φλάβιο Νεάγκου. Όλοι με τον τρόπο τους στήριξαν αυτή τη δουλειά.

Πόσο σημαντική θεωρείς για σένα αυτή τη δουλειά και ποιες οι προσδοκίες σας συνολικά?

Η ερώτηση αυτή είναι η αγαπημένη μου και σας ευχαριστώ. Από την πρώτη πρόβα έως τώρα δυο μήνες μετά νιώθω τυχερή που βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά. Γιατί αυτό που ζητούσα ήταν να συνεργαστώ με ανθρώπους που θα μπορέσω να ‘κλέψω’ όπως χαρακτηριστικά λέει η κα Ραζή, με ηθοποιούς έμπειρους και σκηνοθέτες που θα μπορέσουν να με εξελίξουν. Είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό μου αυτό. Και η δουλειά αυτή ήρθε σε μια τέτοια στιγμή αναμόχλευσης και επαναπροσδιορισμού.

Από το θέατρο δύσκολα βιοπορίζεσαι και αν δεν γεμίζει την ψυχή σου, δεν έχει νόημα. Άρα ναι νιώθω πως είναι πολύ σημαντική αυτή η συνεργασία και ευελπιστώ να συνεχίσω την πορεία μου σε αυτόν τον χώρο συναντώντας ανθρώπους με όραμα, ψυχή και πνευματική ενάργεια. Ανθρώπους που ονειρεύονται και πράττουν, ανθρώπους που η τέχνη τους κάνει καλύτερους και μεταβάλλει τον μέσα κόσμο τους, με την ελπίδα να μεταβληθεί και ο έξω κόσμος… να γίνει καλύτερος. Όμορφες συνεργασίες ζητώ.

Θα ήθελα να κάνω και τηλεόραση αλλά ακόμα δεν έχει προκύψει, καθώς και κινηματογράφο. Ότι ονειρεύεται δηλαδή ένας άνθρωπος που κάνει αυτό το επάγγελμα. Και μιας και είπα επάγγελμα, θα ήθελα να μπορώ να ζω από αυτό χωρίς να μου λένε οι οικείοι μου «ε, αυτό δεν είναι επάγγελμα, είναι χόμπι». Εγώ παίζω σα να παίρνω εκατομμύρια, γιατί το σέβομαι και το αγαπώ.

79682257_457964225100500_7065749126415122432_n.jpg

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 30/11/2019

& Οι φωτό που χρησιμοποιήθηκαν για τη συνέντευξη είναι του Χρήστου Ξενιτόπουλου.

Πληροφορίες για την παράσταση «Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» ΕΔΩ

Μη χάσετε τη Μαίρη Ραζή και τον Σωτήρη Τσόγκα στο Θέατρο «Πρόβα» - PolisPost

«Η ΜΕΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΛΥΝΤΗΡΙΩΝ»
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

«Η ΜΕΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΛΥΝΤΗΡΙΩΝ»

Μια αντισυμβατική κωμωδία

της Ελίζε Βιλκ

στο Θέατρο ΠΡΟΒΑ

από τις 22 Νοεμβρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

Η προπώληση μέσω Viva.gr ξεκίνησε:

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-prova/i-mesi-diarkia-zois-to...

Ισχύει προσφορά προπώλησης 8€.

Η «Μέση Διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» είναι η ιστορία μιας τριμελούς οικογένειας που ζει στην επαρχία. Με το κλείσιμο ενός μεγάλου εργοστασίου της πόλης τους, λόγω οικονομικής κρίσης, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ποσοστό ανεργίας. Μεταξύ των ανέργων που παρέμειναν στην πόλη και δεν μετανάστευσαν στο εξωτερικό, είναι και αυτή η οικογένεια. Ο πατέρας ο Τζίκο είναι άνεργος δύο χρόνια και βρίσκει τον τελευταίο μήνα μια ευκαιριακή δουλειά, ράβει μάτια σε λούτρινα αρκουδάκια στο σπίτι του κρυφά από την γυναίκα του. Με τα λεφτά που βγάζει θα πάει στην συναυλία της Μαντόνα γιατί είναι ερωτοχτυπημένος μαζί της.

Η μητέρα βρίσκει δουλειά σε μια επιχείρηση που φτιάχνει φέρετρα για χάμστερ. Τον υπόλοιπο χρόνο της τον περνάει μπροστά στην τηλεόραση, εθισμένη στις τηλεαγορές ψωνίζει διάφορες αηδίες. Κουκουβάγιες από την Κίνα που φέρνουν γούρι. Το μαγικό δάσος που θα αλλάξει την τύχη της οικογένειας, και άλλα άχρηστα πράγματα για να ξεφύγει από την πραγματικότητα.

Και η κόρη δουλεύει ως υπάλληλος αλλά είναι εγκλωβισμένη σε έναν παράνομο δεσμό με τον παντρεμένο γείτονα. Καθένας κάνει τα δικά του όνειρα. Ζουν τη δική τους τρέλα, τη δική τους φαντασίωση.

Τι είναι όμως αυτό που θα τους αλλάξει τη ζωή;

«Η Μέση Διάρκεια Ζωής των Πλυντηρίων» δεν έχει ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα. «Η Πράσινη Γάτα» είναι το πρώτο έργο της Ελίζε Βίλκ που παρουσιάστηκε στο ελληνικό κοινό από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης το 2018 σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου και απέσπασε θερμότατες κριτικές.

Σημείωμα του Σκηνοθέτη

Η Elize Wilk είναι θεατρική συγγραφέας, Ρουμάνα, νέα, πολυβραβευμένη. Ξεκίνησε να γράφει για το θέατρο το 2008 με μεγάλη επιτυχία και τα έργα της έκτοτε έχουν ανέβει στη Ρουμανία, στην υπόλοιπη Ευρώπη και στην Αμερική. Θεωρείται από τις πιο ενδιαφέρουσες νέα ευρωπαίες θεατρικές συγγραφείς.

Το έργο της «Η Μέση Διάρκεια Ζωής των Πλυντηρίων» (2010) έχει σαν πρώτη διευκρίνιση τη λιτή δήλωση: «Η δράση ξεκινάει στις αρχές του 2008 και ολοκληρώνεται τον Αύγουστο του 2009 σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπου μερικά χρόνια πριν, το κλείσιμο του ενός και μόνο εργοστασίου έστειλε χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία». Γίνεται αμέσως σαφές ποια είναι η βασική αιτία όλων αυτών που θα παρακολουθήσουμε στη διάρκεια του, άλλωστε το κλείσιμο του εργοστασίου θα υπενθυμίζεται συνεχώς κατά την εξέλιξη της δράσης. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν, με ένα έργο κοινωνικού προβληματισμού. Αλλά η συγγραφέας αποφεύγει την παγίδα της σοβαροφάνειας και της πολιτικής μπροσούρας κι επιλέγει έναν πιο επικίνδυνο δρόμο: αυτόν της σάτιρας, της υπερβολής, της κωμωδίας, παντρεύοντας στοιχεία επιφανειακά αταίριαστα: νατουραλιστικές νύξεις και σουρεαλιστικές εκρήξεις, στιγμές αυθεντικού λυρισμού και ανθρωπιάς με παρανοϊκά ξεσπάσματα τόσο των ηρώων, όσο και των πραγμάτων που τους περιβάλλουν και που αποτελούν σύμβολα μιας ακραίας καταναλωτικής συμπεριφοράς, η ποία τους έχει επιβληθεί.

«Ένα κομμάτι ζωής» μιας οικογένειας σε μια κοινωνία σε κρίση: ο πατέρας, η μητέρα, η κόρη. Αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας, παραίτηση ή λάθος διεκδικήσεις, φυγή στις ψευδαισθήσεις, στις εμμονές, στους απατηλούς στόχους. Ο πατέρας με έναν εμμονικό έρωτα για τη ροκ σταρ Μαντόνα, αυταπόδεικτα απατηλό, παραιτημένος από οτιδήποτε άλλο, η μητέρα εγκλωβισμένη ανάμεσα στην παραδοσιακή της θέση στην οικογένεια, ξεπερασμένη εκ των πραγμάτων, και στη μανία της για κατανάλωση μέσω τηλεαγορών, πραγμάτων άχρηστων και στα όρια του γελοίου, η κόρη αιχμάλωτη ενός ρομαντικού, προφανώς δικής της επινόησης, έρωτα για έναν παντρεμένο, «επιτυχημένο» γείτονα. Και η πραγματικότητα, η οποία βεβαίως εκδικείται, χωρίς να μαθαίνουμε στο τέλος αν αυτή της η «εκδίκηση» θα αφυπνίσει τους ήρωες, θα τους κάνει να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση τους, να κάνουν κάτι γι’ αυτήν ή αν θα συνεχίσουν στον ίδιο ή έναν παραπλήσιο φαύλο κύκλο.

‘Έργο με ενδιαφέροντα προβληματισμό, με μια φόρμα που παίζει με τα είδη, ανθρωποκεντρικό και διασκεδαστικό, φωτεινά απαισιόδοξο, με τρείς ισότιμους ρόλους που κάτω από την τρέλα τους κρύβουν βαθιές, ακαθοδήγητες ανθρώπινες ανάγκες, καλεί σε μια παράσταση αντισυμβατική και εξωφρενική, ποιητική και αφαιρετική. Ένα από τα πολλά δείγματα σύγχρονης θεατρικής γραφής, που περιμένει τη σκηνική του πραγμάτωση.

Νίκος Σακαλίδης

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση : ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΟΥΚΟΥΤΣΕΛΗΣ
Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία : ΝΙΚΟΣ ΣΑΚΑΛΙΔΗΣ

Σκηνογραφική – Ενδυματολογική Επιμέλεια : ΝΙΚΟΣ ΣΑΚΑΛΙΔΗΣ
Μουσική : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΕΝΤΗΣ

Video Art: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΚΑΣ

Φωτισμοί : ΡΙΖΟΣ ΤΣΙΓΑΡΗΣ
Βοηθός Σκηνοθέτη: ΦΛΑΒΙΟΣ ΝΕΑΓΚΟΥ

ΔΙΑΝΟΜΗ
Μαμά : ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ
Πατέρας : ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
Κόρη : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ MATWALI ΚΟΥΤΟΥΛΑΚΗ

Εισηγητής Δραματολογίου: ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Φωτογράφος Παράστασης: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογράφος Προβών : ΜΑΝΟΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟΥ

Δημιουργικό : ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΥΜΠΑ
Ηλεκτρολόγος : ΥΑΚΙΝΘΟΣ ΜΑΙΝΑΣ
Κατασκευή Σκηνικού : ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΤΣΟΜΑ
Ραφή Κουστουμιών : ΜΑΡΙΑ ΓΕΜΕΛΑ

Ταμίας : ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΤΣΑΦΛΕΚΗ

Επίβλεψη Προγράμματος : ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ
Υπεύθυνη Επικοινωνίας : ΜΑΡΙΚΑ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ
Γραμματεία : ΕΛΕΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

Το τραγούδι της έναρξης, ερμηνεύει Αλέξανδρος Μέντης.

Η φωνή της τηλεοπτικής παρουσιάστριας είναι της Κοραλίας Τσόγκα.

Ευχαριστούμε τον Χάρη Ρώμα και τις Επιχειρήσεις Τάγαρη για την ευγενική τους στήριξη.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Πρώτη Παράσταση 22 Νοεμβρίου 2019

Διάρκεια Παράστασης 90’
Διάλειμμα δέκα λεπτών μεταξύ πρώτης και δεύτερης πράξης

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο: 21:00 και Κυριακή: 20:00

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος:15ευρώ

Μειωμένο:10 ευρώ

Προπώληση εισιτηρίων

Viva gr : https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro–prova/i–mesi–diarkia–zois–ton–plintirion/ (προσφορά προπώλησης 8€)
Και στο ταμείο του Θεάτρου Πρόβα

Θέατρο «Πρόβα» 36oς Χρόνος λειτουργίας

Θεατρική Περίοδος 2019-2020

|| Αχαρνών και Ηπείρου 39|| Τηλ. 210 8818326||www.prova.gr||party.theatroprova.gr||sxoli.theatroprova.gr ||e-mail: info@prova.gr||theatro.prova@gmail.com

Πρεμιέρα για τη παράσταση "Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων" της Ελίζε Βιλκ

"Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων" της Ελίζε Βιλκ
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Η πρεμιέρα για τη παράσταση "Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων" πραγματοποιήθηκε τη Παρασκευή 22 Νοεμβρίου σε ένα κατάμεστο θέατρο!

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Νίκου Σακαλίδη για τη παράσταση "Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων"

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Νίκου Σακαλίδη για τη παράσταση "Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων"
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

"Δεν πιστεύω στο "μήνυμα" μιας παράστασης.Ο κάθε θεατής βγάζει τα δικά του συμπεράσματα κι αυτή είναι η γοητεία του θεάτρου..." Αποκλειστικά κοντά μας ο σκηνοθέτης Νίκος Σακαλίδης !

O Νίκος Σακαλίδης μας εντυπωσιάζει τη φετινή σεζόν με μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς!Τον βρήκαμε,του μιλήσαμε κι είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά έναν μεγάλο κι ευρηματικό καλλιτέχνη!
Ιδού τα αποτελέσματα της γνωριμίας μας ...

Ποιό ήταν το κίνητρο που σας έκανε να προβείτε στην σκηνοθεσία του συγκεκριμένου έργου;

Η Μαίρη Ραζή και ο Σωτήρης Τσόγκας μου πρότειναν να τους σκηνοθετήσω στο συγκεκριμένο έργο. Η πρόταση έγινε την περασμένη άνοιξη. Γνωρίζω την πορεία του θεάτρου Πρόβα κι εκτιμώ πολύ τη δουλειά τους. Συνεργάστηκα και πέρσι με το θέατρό τους, σκηνοθετώντας την "Αναζήτηση" του Παναγιώτη Μέντη, που είχε μια επιτυχημένη πορεία, αλλά στην οποία δεν έπαιζαν οι ίδιοι. Για μένα ήταν πρόκληση να συνεργαστώ πιο άμεσα μαζί τους, να τους σκηνοθετήσω. Και μάλιστα σε ένα σύγχρονο έργο , τη "Μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων" της Ρουμάνας συγγραφέως Ελίζε Βιλκ. Ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για το καινούργιο ευρωπαϊκό θέατρο και κυρίως για τους νέους συγγραφείς του. Αυτά υπήρξαν ουσιαστικά τα δύο βασικά κίνητρά μου.

Ποιό ήταν το κίνητρο που σας έκανε να προβείτε στην σκηνοθεσία του συγκεκριμένου έργου;

Πέρασα πολύ καλά διαβάζοντάς το ,το βρήκα απολαυστικό. Θεώρησα αυτό το συνδυασμό χιούμορ, πικρίας, ευαισθησίας και υπερβολής πολύ θεατρικό. Συνέλαβα αμέσως την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία θα ήθελα να το αποδώσω, μου δημιουργήθηκαν εικόνες αρκετές από τις οποίες πέρασαν και στην παράσταση. Ένα επιπλέον προτέρημα του έργου είναι και το ότι οι ρόλοι του μοιάζουν απόλυτα κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των ηθοποιών που τους υποδύονται , λες και η Βιλκ το έγραψε ειδικά γι’αυτούς. Αφού υπήρχαν αυτές οι προϋποθέσεις, ήμουν σίγουρος από την αρχή ότι θα με ενδιέφερε να το σκηνοθετήσω.

Πως πιστεύετε ότι θα αντιδράσει ο κόσμος σ’αυτήν την παράσταση;

Ποτέ δεν μπαίνω στη διαδικασία να μαντέψω τις αντιδράσεις του κόσμου, δηλαδή του κοινού . Επιφυλάσσω στον εαυτό μου την ευχαρίστηση να εκπλαγεί από αυτές τις αντιδράσεις ακόμη κι αν δεν είναι θετικές . Αλλά μπορώ να φανταστώ , ίσως, μερικές εκδοχές : κάποιοι ίσως διασκεδάσουν με τα κωμικά
στοιχεία, που στην παράσταση είναι τονισμένα, κάποιοι ίσως προβληματιστούν με τα θέματα του έργου που είναι ολοφάνερο ότι δεν αφορούν μόνο τη Ρουμανία, κάποιοι ίσως ξαφνιαστούν, από την όψη της παράστασης, κάποιοι ίσως μελαγχολήσουν και κάποιοι, γιατί όχι, ίσως μείνουν παγερά αδιάφοροι.

Ποια χαρακτηριστικά ξεχωριστά σημεία περιέχει το μήνυμα της παράστασης;

Δεν πιστεύω στο "μήνυμα" μιας παράστασης. Σκηνοθετώντας, αντλώ από πολλές και διαφορετικές πηγές κι εκφράζω την άποψή μου για το συγκεκριμένο σύμπαν του συγγραφέα με τον οποίο καταπιάνομαι. Το κοινό , που ποτέ δεν είναι ομοιογενές , δεν είναι υποχρεωμένο να καταλάβει σώνει και καλά τι θέλω να πω εγώ. Ο κάθε θεατής βγάζει τα δικά του συμπεράσματα κι αυτή είναι η γοητεία του θεάτρου.

«Η ΜΕΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΛΥΝΤΗΡΙΩΝ»
Μια ιστορία της διπλανής πόρτας...
της Ελίζε Βιλκ
στο Θέατρο ΠΡΟΒΑ
από τις 22 Νοεμρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

Επιμέλεια ρεπορτάζ : Sigma Press Office
Πηγή: http://www.sigmamedia.com.gr/2019/11/blog-post_19.html?fbclid=IwAR1xeSiK...

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων - Noizy.gr

Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων

Πληροφοριακά Στοιχεία
Κατηγορία: Θεατρικές Παραστάσεις
Δημοσιεύθηκε : Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019 01:47

Τι είναι τελικά η κωμωδία; Ψάχνοντας το λήμμα, θα βρεις ότι με αυτό τον όρο χαρακτηρίζεται κάθε έργο που έχει ως σκοπό να διασκεδάσει μέσω κάποιου χιουμοριστικού θέματος. Η ακαδημαϊκή της έννοια είναι λίγο διαφορετική, συνυφασμένη με τη σατυρική κωμωδία πολιτικού θέματος. Όλα λοιπόν οδηγούν στο ότι είναι έργο που σε κάνει να γελάς. Το με τι ακριβώς γελάς καθορίζει και το είδος της. Το αν δε γελάς καθόλου, μάλλον την αίσθηση του χιούμορ σου. Εγώ από λάθος θεωρούσα ως «μαύρη» την κωμωδία που σατιρίζει γενικά την καθημερινότητα και όχι μόνο τα θέματα ζωής και θανάτου. Όταν ένα έργο πιάνει μια κοινωνία και την ξεμπροστιάζει, φανερώνοντας όλες της τις αδυναμίες, τις ιδιαιτερότητες και τα κακώς κείμενα, ενώ εκείνη τα θεωρεί φυσιολογικά, την αποκαλώ μαύρη. Ίσως αυτό τελικά είναι απλά κωμωδία. Άλλωστε δεν υπάρχει καλύτερος συγγραφέας και σεναριογράφος από την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και όποιος καταφέρει να τη μεταφέρει με τη μεγαλύτερη πιστότητα, θα αποκομίσει και το γέλιο των θεατών, άσχετα αν αυτό θα είναι λίγο πικρό. Η αλήθεια βλέπεις πονάει, όταν μπορείς να τη διακρίνεις.

Γιατί τα γράφω αυτά; Το λες και έμπνευση, το λες και μεγάλη εισαγωγή για να κερδίσω λέξεις. Αλλά όχι, δεν είναι άσχετα με το κείμενο της πολυβραβευμένης Ελίζε Βιλκ «Η μέση διάρκεια ζωής ενός πλυντηρίου», σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη και ερμηνεία Μαίρη Ραζή, Σωτήρη Τσόγκα και Κωνσταντίνας Κουτουλάκη. Είναι μια ιστορία που διαδραματίζαται στη Ρουμανία το 2009, αλλά για μένα εξιστορεί την Ελλάδα του ‘90. Μια τριμελής οικογένεια μικροαστών (και πολύ τους ανεβάζω), με τον άνεργο σύζυγο λόγω κλεισίματος του εργοστασίου να ασχολείται με συλλογή αποκομμάτων προσφορών από τις εφημερίδες, τη σύζυγο που ουσιαστικά συντηρεί την οικογένεια, αλλά έχει εμμονή με το τηλεμάρκετινγκ, ψάχνοντας τη ευτυχία σε «μαγικά δάση» και «κινέζικες κουκουβάγιες», σκορπώντας άσκοπα χρήματα και την 25χρονη κόρη, που έχει μείνει πίσω ενώ όλες οι γνωστές από την πολυκατοικία έχουν πάει στις Αμερικές για master ή παντρεύονται.

plyntirio1955

Η απαρχή των προβλημάτων στην παρούσα φάση όμως είναι το πλυντήριο που χάλασε και πρέπει να αγοραστεί καινούργιο. Οι διαφωνίες μέσα στην οικογένεια μας παρουσιάζουν το διαφορετικό τρόπο σκέψης των ανθρώπων, που συνήθως πνίγονται σε μια κουταλιά νερό, ενώ ο κόσμος καίγεται. Μικροπρέπεια και ζήλια ξεπροβάλλουν για τις επιτυχίες των γειτόνων, τουλάχιστον αυτές που νομίζει η σύζυγος για την οικογένεια στο δεύτερο όροφο, ενώ η κόρη έχει άλλη «άποψη» επί του θέματος, έχοντας συγκεκριμένο στόχο. Ο πατέρας δε, ο Τζίκο, ονειρεύεται ότι θα συναντήσει τον έρωτα της ζωής του, που δεν είναι άλλος από τη... Μαντόνα (!) και θα γυρίσει τον κόσμο μαζί της. Όλη αυτή η τραγελαφική κατάσταση βγάζει άφθονο γέλιο, καθώς η ερμηνεία των ηθοποιών θυμίζει κάτι από τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, σε μίξη με τα πρώτα σήριαλ των πρώιμων χρόνων της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ρομαντισμός που ανακατεύεται με γλυκές μνήμες, μας πάει σε μια εποχή που μοιάζει τόσο μακρινή, αλλά δεν είναι. Σταμάτησε σχετικά απότομα με την κρίση και πιο απότομα σβήστηκε από τη μνήμη μας. Ίσως γιατί θέλουμε να την ξεχάσουμε. Ίσως γιατί αρνούμαστε το γεγονός ότι ήμασταν έτσι ως κοινωνία. Ίσως γιατί τελικά δεν μάθαμε τίποτα από όλο αυτό, παρά μόνο αυτό που κάνουμε πάντα καλά, να γελάμε με τα χάλια των άλλων, αρνούμενοι ότι εμείς συσχετιζόμαστε! Ίσως και να είναι έτσι. Εγώ πάντως δεν το νομίζω. Γι’ αυτό κα θεωρώ το έργο επίκαιρο και χρήσιμο. Με τον τρόπο μάλιστα που μας το παρουσιάζουν οι συντελεστές, σημαντικό. Και ο όμορφος χώρος του θεάτρου Πρόβα είναι ταιριαστός και κατάλληλος για αυτό. Βγαίνοντας μετά στη συμβολή των οδών Αχαρνών και Ηπείρου, προσγειώνεσαι στο σήμερα, λίγο απότομα βέβαια, αλλά έτσι είναι τα πράγματα σήμερα. Κάποτε όμως ήμασταν κάπως αλλιώς. Εγώ προσωπικά ευχαριστώ τους ηθοποιούς για το ταξίδι στο παρελθόν, ήταν απολαυστικό. Όσοι επιθυμείτε κάτι τέτοιο, σπεύσατε. Αξίζει τον χρόνο σας.

Νάσος Κονίτσας

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση : ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΟΥΚΟΥΤΣΕΛΗΣ
Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία : ΝΙΚΟΣ ΣΑΚΑΛΙΔΗΣ
Σκηνογραφική – Ενδυματολογική Επιμέλεια : ΝΙΚΟΣ ΣΑΚΑΛΙΔΗΣ
Μουσική : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΕΝΤΗΣ
Video Art: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΚΑΣ
Φωτισμοί : ΡΙΖΟΣ ΤΣΙΓΑΡΗΣ
Βοηθός Σκηνοθέτη: ΦΛΑΒΙΟΣ ΝΕΑΓΚΟΥ

ΔΙΑΝΟΜΗ
Μαμά : ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ
Πατέρας : ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
Κόρη : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ MATWALI ΚΟΥΤΟΥΛΑΚΗ

Εισηγητής Δραματολογίου: ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογράφος Παράστασης: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογράφος Προβών : ΜΑΝΟΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟΥ
Δημιουργικό : ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΥΜΠΑ
Ηλεκτρολόγος : ΥΑΚΙΝΘΟΣ ΜΑΙΝΑΣ
Κατασκευή Σκηνικού : ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΤΣΟΜΑ
Ραφή Κουστουμιών : ΜΑΡΙΑ ΓΕΜΕΛΑ
Ταμίας : ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΤΣΑΦΛΕΚΗ
Επίβλεψη Προγράμματος : ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ
Υπεύθυνη Επικοινωνίας : ΜΑΡΙΚΑ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ
Γραμματεία : ΕΛΕΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ
Το τραγούδι της έναρξης, ερμηνεύει Αλέξανδρος Μέντης.
Η φωνή της τηλεοπτικής παρουσιάστριας είναι της Κοραλίας Τσόγκα.
Ευχαριστούμε τον Χάρη Ρώμα και τις Επιχειρήσεις Τάγαρη για την ευγενική τους στήριξη.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πρώτη Παράσταση 22 Νοεμβρίου 2019
Διάρκεια Παράστασης 90’
Διάλειμμα δέκα λεπτών μεταξύ πρώτης και δεύτερης πράξης

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο: 21:00 και Κυριακή: 20:00
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος:15ευρώ
Μειωμένο:10 ευρώ

Προπώληση εισιτηρίων
• Viva gr : https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-prova/i-mesi-diarkia-zois-to... (προσφορά προπώλησης 8€)
• Και στο ταμείο του Θεάτρου Πρόβα

Θέατρο «Πρόβα» 36oς Χρόνος λειτουργίας
Θεατρική Περίοδος 2019-2020
|| Αχαρνών και Ηπείρου 39|| Τηλ. 210 8818326||www.prova.gr||party.theatroprova.gr||sxoli.theatroprova.gr ||e-mail: info@prova.gr||theatro.prova@gmail.com

Συνέντευξη της Μαίρης Ραζή στο www.katiousa.gr

Συνέντευξη της Μαίρης Ραζή στο www.katiousa.gr
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΡΑΖΗ

Πηγή: http://www.katiousa.gr/synentefkseis/na-kynigas-tin-alitheia-tipote-allo...

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» – Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή
14-10-2019

Η υποκριτική τέχνη, ο ηθοποιός, οι νέοι, τα «τάλεντ σόου», οι «μοντέλες» «ηθοποιοί», η ανεργία, η οικογένεια, η χειραγώγηση του πολιτισμού, η σχέση δάσκαλου – μαθητή, η Επίδαυρος, η Ρουμανία, το ΚΚΕ και… τα πλυντήρια που χαλάνε, είναι μερικά από τα θέματα της συζήτησής μας με την ηθοποιό Μαίρη Ραζή, που μας υποδέχτηκε στο θέατρο «Πρόβα».

Νίκος Πουρναράς / Οικοδόμος

Ηπείρου και Αχαρνών γωνία. Άπειρες φορές έχω περάσει έξω από το διώροφο νεοκλασικό, χωρίς να μετακινηθεί το βλέμμα μου. Σχεδόν πάντα βιαστικός, όπως οι περισσότεροι που στροβιλίζονται στο χωνευτήρι της μεγαλούπολης για να φτάσουν κάπου (αν φτάνουμε ποτέ είναι μια άλλη ιστορία…). Μερικές φορές όμως φτάνει μια αφορμή για να στρέψεις το βλέμμα και την προσοχή σου και ν’ ανακαλύψεις πράγματα που γίνονται δίπλα σου, αλλά για διάφορους λόγους δεν έφταναν σε σένα.

Ηπείρου και Αχαρνών γωνία στεγάζεται το θέατρο «Πρόβα». Κεντρική, Πειραματική, Παιδική Σκηνή, Σχολή Δραματικής Τέχνης και στέγη και άλλων πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Ένας πολιτιστικός οργανισμός δομημένος με γνώση, φαντασία, επιμονή και μεράκι – υλικά που αντέχουν απέναντι στις μόδες και στην καφρίλα της εποχής μας – από τους δημιουργούς του, την Μαίρη Ραζή και τον Σωτήρη Τσόγκα. Μα πάνω απ’ όλα με αγάπη για όλα όσα περικλείουν οι λέξεις θέατρο και ηθοποιός, όπως επιβεβαιώνεται από τις επιλογές των δημιουργών του και τη συνεχή αδιάλειπτη παρουσία του οργανισμού στα 35 χρόνια που μεσολαβούν από την ίδρυσή του.

Η ηθοποιός Μαίρη Ραζή δεν έχει ανάγκη τις δικές μου συστάσεις. Έχοντας διανύσει χιλιόμετρα πάνω στη σκηνή, όπως λέει η ίδια, με πολλούς σημαντικούς ρόλους και συνεργασίες στο ενεργητικό της και έχοντας ζήσει και αντιμετωπίσει όλων των ειδών καταστάσεις, από τα πρώτα δύσκολα παιδικά χρόνια, τις λεγόμενες «καλές εποχές» στη ζωή και το θέατρο, μέχρι τις δυσκολίες της Ελλάδας της «κρίσης», ο λόγος της, ας μη συμφωνείς σε όλα μαζί της, έχει βαρύτητα.

Χωρίς να την έχω ξανασυναντήσει, αναρωτιόμουν για τις ομοιότητες και τις διαφορές της πραγματικής από τη δημόσια εικόνα της. Πώς αντιμετωπίζει μια καταξιωμένη και «επώνυμη» ηθοποιός έναν ακόμα που έρχεται να της πάρει συνέντευξη; Δεν είναι λίγες οι φορές που οι προσλαμβάνουσές μας για κάποιον ανατρέπονται άρδην, μόλις παραβεί τα στεγανά της τέχνης του και αρχίσει να αναπνέει τον ίδιο αέρα που αναπνέουμε όλοι οι απλοί, συνηθισμένοι και κάποτε βαρετοί στους άλλους άνθρωποι.

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η κυρία Ραζή είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι εμείς· αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις, τις δυσκολίες και την καθημερινή τριβή με το αντικείμενό της, δηλώνει παρούσα στην εποχή της, ξέρει δηλαδή «τι της γίνεται». Από τη στιγμή που με υποδέχτηκε στο θέατρο «Πρόβα», σε όλη τη διάρκεια της περίπου δίωρης συνομιλίας μας, την ξενάγηση στους χώρους του θεάτρου και της σχολής, μέχρι το «καλή αντάμωση», δεν άφησε να περάσει ούτε μια στιγμή που να μη με κάνει να νιώσω οικεία, σχεδόν όπως όταν συναντάς κάποιον γνωστό μετά από χρόνια.

Η Μαίρη Ραζή ανήκει σε κείνη την κατηγορία των ηθοποιών και γενικότερα των καλλιτεχνών, που είναι απορροφημένοι στην τέχνη τους, δεν έχουν ιδιαίτερα ενεργό συμμετοχή στα κοινά, δεν βρίσκονται όμως και κλεισμένοι σε κάποιο μικρόκοσμο, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους. Έχει απόψεις και τις υποστηρίζει με σθένος, τολμώ να πω με τσαμπουκά – ξέρω ότι δεν θα παρεξηγήσετε την έννοια της λέξης. Δεν κρύβω ότι με ξάφνιασε η αμεσότητα και το πάθος με το οποίο απάντησε σε κάποιες ερωτήσεις. Όμως ήταν εκείνη που πρώτη ξαφνιάστηκε όταν τη ρώτησα αν ο ηθοποιός έχει να βγάλει σε πέρας κάποια αποστολή, ή το επάγγελμά του είναι ένα επάγγελμα όπως όλα τ’ άλλα…

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

«Όχι, είναι λειτούργημα! Η υποκριτική είναι μια μορφή τέχνης μέσα από την οποία εκφράζεται ο ηθοποιός, ο άνθρωπος που έχει την ανησυχία να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο και να καταθέσει την ψυχή του, να την εκθέσει σε κοινό. Ίσως είναι η μοναδική τέχνη που την ώρα που γίνεται, η αμφίδρομη σχέση με τον θεατή είναι άμεση. Συμβαίνει και με το τραγούδι, την όπερα, όπου υπάρχει αμεσότητα με τον θεατή. Θέατρο χωρίς θεατή, έστω και έναν, δεν μπορείς να κάνεις. Είναι λειτούργημα επειδή απευθύνεται στις ψυχές κάποιων ανθρώπων που θέλουμε να βελτιωθούν, να πάρουν μια γεύση πολιτισμού, γεύση ψυχαγωγίας, ν’ αγαπήσουν τις τέχνες γενικότερα. Νομίζω ότι οι τέχνες είναι μεγάλο εργαλείο για να εκπολιτιστεί ο κόσμος, κι ακόμα αν θέλετε και για να ενωθούν οι πολυπολιτισμικές διαφορές με τις εισροές των προσφύγων, των μεταναστών – βλέπετε τι γίνεται σήμερα. Μόνο μέσα από την τέχνη μπορεί ο άνθρωπος να βελτιωθεί, να γίνει καλύτερος και να μη κλέβει, να μη σκοτώνει. Ν’ ανεβαίνει το ήθος του. Αυτό το σκοπό έχει με την τέχνη του ο ηθοποιός, δηλαδή με τις ερμηνείες του και με τις καταθέσεις ψυχής του, να μπορέσει να καλυτερεύσει και τον συνάνθρωπό του».

Άρα έχει μεγαλύτερη ευθύνη σήμερα η τέχνη;

«Πάντα έχει ευθύνη η τέχνη. Για σκεφτείτε έναν άνθρωπο να τρώει, να δουλεύει, να πηγαίνει στο σπίτι και να κοιμάται. Να μην ακούει μουσική στο ραδιόφωνο, να μη βλέπει έστω μια εκπομπή στην τηλεόραση. Σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς τίποτα απ’ όλα αυτά, πώς θα ήσασταν; Προχτές πήγα και είδα μια παράσταση και την άλλη μέρα το πρωί ένοιωθα πιο ευχάριστα, ήμουν πιο ελαφριά, αντιμετώπιζα καλύτερα τη μέρα μου. Η τέχνη βοηθάει. Κάποια συναισθήματα ξυπνάνε μέσα μας».

Η συνάντηση με τη Μαίρη Ραζή προγραμματίστηκε με την ευκαιρία του ανεβάσματος στο θέατρο «Πρόβα» της κωμωδίας «Η Μέση Διάρκεια Ζωής των Πλυντηρίων» της νέας και πολυβραβευμένης Ρουμάνας θεατρικής συγγραφέα Ελίζε Βίλκ.

«Η Μέση Διάρκεια Ζωής των Πλυντηρίων» δεν έχει ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα. Το έργο ανεβαίνει μεταφρασμένο από τον Βαγγέλη Δουκουτσέλη, σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη, με την πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Αλέξανδρου Μέντη, και τους Μαίρη Ραζή, Σωτήρη Τσόγκα και Κωνσταντίνα Κουτουλάκη να υποδύονται τα μέλη μιας «τρελής» οικογένειας. Οι παραστάσεις ξεκινούν την 1η του Νοέμβρη, στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Πρόβα» (δείτε εδώ περισσότερα). Ποιοι ήταν οι λόγοι της επιλογής του έργου;

«Δεν ήξερα ότι υπάρχει αυτό το έργο. Ούτε την Ελίζε Βιλκ. Μας το έφερε ο Βαγγέλης ο Δουκουτσέλης ο οποίος πρωτοέπαιξε εδώ στο Θέατρο Πρόβα και είναι Ρουμάνος. Συνήθως μας φέρνουνε πολλά έργα, αλλά δεν έχω χρόνο να τα διαβάζω άμεσα. Μερικές φορές μου παίρνει και μήνες. Όταν μας το έφερε ο Βαγγέλης ήμουν πολύ πιεσμένη, διαβάζαμε πολλά έργα. Το διάβασε πρώτος ο Σωτήρης ο Τσόγκας, ο σύζυγός μου και μου το πρότεινε. Του άρεσε πολύ, του άρεσαν πολύ και οι ρόλοι. Το διάβασα μετά από δυο μέρες και τηλεφώνησα στον Δουκουτσέλη και του είπα “θα το κάνω”».

Η συγγραφέας του έργου, Ελίζα Βιλκ, είναι Ρουμάνα. Εδώ και αρκετά χρόνια το θέατρο «Πρόβα» έχει αποχτήσει μια στενή σχέση με το πολιτιστικό γίγνεσθαι στη Ρουμανία, στην οποία οφείλεται σε κάποιο βαθμό και η επιλογή του έργου. Η Μαίρη Ραζή μας μιλάει γι’ αυτή τη σχέση, και μας βάζει στην υπόθεση.

«Έχω μια προϊστορία με τους Ρουμάνους. Πριν από πολλά χρόνια, όταν είχαμε το θέατρο της οδού Ερμού, ανεβάσαμε το έργο του Καρατζιάλε «Η συμφορά» που το περιοδεύσαμε σε πολλές πόλεις της Ρουμανίας και σε πολλά φεστιβάλ. Έκτοτε η σχέση μου με τη ρουμανική κοινότητα ήταν πάρα πολύ στενή και φιλική. Στον πολιτιστικό σύλλογο «Σύγχρονα Βαλκάνια» παρουσιάσαμε δουλειά της δικής μας Δραματικής Σχολής. Στη συνέχεια βραβευτήκαμε τρεις φορές εκεί με τη Δραματική Σχολή Πρόβα. Αργότερα παίξαμε το «Επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» στη Μπραΐλα που έχει πολλούς Έλληνες. Γενικά με τη Ρουμανία έχουμε πολλές πολιτιστικές συναλλαγές. Έχουνε παίξει εδώ πολλά έργα δικά τους στα ρουμανικά, για πολλά χρόνια. Κι έτσι προέκυψε και το έργο «Η Μέση Διάρκεια Ζωής των Πλυντηρίων» της Ελίζε Βιλκ.

Το έργο μού άρεσε γιατί είναι η ιστορία μιας τριμελούς οικογένειας που ζει σε μια επαρχιακή πόλη της Ρουμανίας. Εκεί υπάρχει ένα και μοναδικό εργοστάσιο που κλείνει και μένουν άνεργοι χίλιοι άνθρωποι. Όσοι από αυτούς δεν μετανάστευσαν σε άλλες χώρες και παρέμειναν στο χωριό, αντιμετωπίζουν το αδιέξοδο της ανεργίας, δεν έχουν λεφτά να ζήσουν και άλλα προβλήματα που έχει ένας άνεργος. Παρ’ όλα αυτά, η μάνα την οποία υποδύομαι καταφέρνει και βρίσκει δουλειά να κατασκευάζει φέρετρα για χάμστερ, τα οποία εξάγονται στη Δυτική Ευρώπη. Παράλληλα έχει εμμονή με τις τηλεπωλήσεις και αγοράζει ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, ξέρει όλες τις διαφημίσεις της τηλεόρασης απ’ έξω, φεύγει μέσα από τον εγκλωβισμό της μέσα από αυτό τον τρόπο.

Ο πατέρας, άνεργος για παραπάνω από δυο χρόνια, τον τελευταίο μήνα βρίσκει δουλειά στο σπίτι, να κολλάει μάτια σε λούτρινα κουκλάκια και προσπαθεί να μαζέψει λεφτά κρυφά από τη μάνα, για να πάει να δει τη Μαντόνα, με την οποία είναι ερωτοχτυπημένος, στη συναυλία που πρόκειται να γίνει στο Βουκουρέστι. Βρίσκει διέξοδο με τη Μαντόνα.

Η κόρη, ναι μεν δουλεύει σ’ ένα γραφείο, είναι ερωτευμένη με τον παντρεμένο γείτονά τους, που έχει την ηλικία του πατέρα της.

Όλοι έχουν φτιάξει ένα δικό τους μικρόκοσμο, που οδηγήθηκαν σε αυτόν μέσω της ανεργίας. Μέσα από το κείμενο περνάνε πολλά μηνύματα ότι δεν είναι καλό να είναι κάποιος άνεργος».

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

Η Μαίρη Ραζή γνωρίζοντας το ρουμανικό θέατρο είναι σε θέση να μπορεί να κάνει συγκρίσεις. Η ερώτηση ήταν αναπόφευκτη.

«Δεν είναι κακοί οι Ρουμάνοι. Μια χαρά είναι. Έχουν καταπληκτικά θέατρα. Έχουν ένα Εθνικό Θέατρο που ντρέπεσαι να μπεις μέσα, έχουν όπερες. Όταν πρωτοπήγαμε στη Ρουμανία λάσπες σε δρόμους είδαμε, αλλά είχανε κάτι θέατρα, πέρα από το Εθνικό, που ντρέπεσαι να μπεις μέσα. Μιλάω για όλα τα θέατρα που πήγαμε, που παίξαμε ή είδαμε παραστάσεις άλλων θιάσων. Οι Ρουμάνοι έχουν πολιτισμό, έχουν όπερες, μουσική.

«Η Μέση Διάρκεια Ζωής των Πλυντηρίων» αναφέρεται στην ανεργία. Αναπόφευκτα η συζήτηση φτάνει σε ένα από τα μεγαλύτερα, το μεγαλύτερο ίσως, προβλήματα σήμερα, το οποίο μαστίζει και τον κλάδο των ηθοποιών. Την ρωτάω αν η παράσταση έχει να δώσει κάποιο μήνυμα στον θεατή που είναι άνεργος και θα πάει να τη δει.

«Ότι πρέπει να παλέψει να μη μείνει χωρίς δουλειά. Δεν καταλαβαίνω κάποιον που μένει άνεργος. Ήρθα εδώ από την Κωνσταντινούπολη. Όταν ήρθαμε, κοιμόμαστε σ’ ένα σπίτι τριών δωματίων δεκαπέντε άνθρωποι, καλή ώρα όπως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες σήμερα. Έχω περάσει μια τέτοια φάση. Ήμουν πάνω στην εφηβεία όταν ήρθαμε κι ενώ είχαμε λεφτά στην Κωνσταντινούπολη, εδώ ο πατέρας μου δεν είχε να με χαρτζιλικώνει, οπότε αναγκάστηκα να κάνω διάφορες δουλειές, που ούτε στον ύπνο μου δε θα τις σκεφτόμουν. Δουλειές που δεν μου επέτρεπαν ποτέ οι γονείς μου να κάνω. Να μη μας φταίει μόνο η κοινωνία, να μην τα ρίχνουμε μόνο στο σύστημα. Βέβαια φταίει η κοινωνία και το σύστημα και οι πολιτικές, αλλά κι αυτός που μένει χωρίς δουλειά έχει την ευθύνη του. Δεν μπορείς δηλαδή να κάθεσαι και να κοιτάς τα ταβάνια και να μη ψάχνεις. Κάτσε σκέψου. Όπως κάθε πράγμα στη ζωή θέλει μια φαντασία, μια δημιουργικότητα, πρέπει να προσπαθείς να βρίσκεις λύσεις και με αυτό. Ξέρετε πόσοι ηθοποιοί κάνουν πολλές άλλες δουλειές για να επιβιώσουν; Οικοδόμοι είναι, σε φαρμακεία δουλεύουν, ξενοδοχοϋπάλληλοι, σε εποχιακές δουλειές, όλοι τρέχουνε. Φυσικά υπάρχει ανεργία, αλλά κάτι πρέπει να σκαρφιστείς».

Στο σημείωμα του μεταφραστή, Βαγγέλη Δουκουτσέλη, διαβάζουμε ότι «στη ‘’Μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων’’, μια τριμελής οικογένεια ζητάει να αποδράσει από την καταθλιπτική πραγματικότητα». Δεν ζητάω από την Μαίρη Ραζή να μας αποκαλύψει αν και με ποιον τρόπο καταφέρνουν να «αποδράσουν» οι ήρωες του έργου, αλλά τη γνώμη της πώς αυτό μπορεί να συμβεί στην πραγματική ζωή, σε μια κοινωνία γεμάτη αδιέξοδα και με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους και μισοαπασχολούμενους…

«Είναι δύσκολο. Δεν υπάρχει τυχαία η καταθλιπτική ατμόσφαιρα τριγύρω. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Όταν μένετε σ’ ένα διαμέρισμα και οι διπλανοί έχουνε γάμο, η ενέργεια που εισπράττετε από τους διπλανούς είναι ευχάριστη. Αν όμως έχουν κηδεία, δεν μπορείτε να βάλετε χαρούμενη μουσική, γιατί πρέπει να σεβαστείτε τον πόνο του άλλου. Μπορεί να μην έχετε καμιά σχέση με τον διπλανό, όμως η ενέργεια αυτή του θανάτου έρχεται και σ’ εσάς. Όταν συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, που πεινάνε, που πρέπει να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, δεν μπορεί να μη μας επηρεάσει».

Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό σημείο της παράστασης;

«Το φινάλε. Το έργο ξεκινάει με μια έκρηξη ενός πλυντηρίου ρούχων που χαλάει. Ξεκινάει δηλαδή συμβολικά με μια κακή κατάσταση στην οικογένεια. Κι όταν παίρνουν καινούργιο πάλι χαλάει! Δηλαδή, ό,τι και να κάνουν αυτοί «είναι» εκεί», δεν μπορούν να είναι αλλού».

Δηλαδή καταδικασμένοι να μη ξεφύγουν;

«Πρέπει ν’ αλλάξουν πολλά πράγματα για να μπορέσουν να ξεφύγουν. Το έργο είναι αποκαλυπτικό. Ενώ ο πατέρας φτάνει στη συναυλία, η Μαντόνα δεν τον παίρνει ποτέ μαζί της. Η μάνα βλέπει τα φυτά που αγόρασε από την τηλεόραση να μαραίνονται και να χαλάνε. Η κόρη ενώ της υπόσχεται ο εραστής ότι θα φύγουν μαζί στη Γαλλία, γυρίζει πίσω στο σπίτι με τις βαλίτσες. Δηλαδή ακόμα και αυτά τα «όνειρα» που έκαναν κι οι τρεις, μένουν ανεκπλήρωτα».

Άρα μένει μια πικρή γεύση στο τέλος;

«Ναι, πικρή. Ενώ είναι μια σπαρταριστή κωμωδία, υπάρχουν σκηνές που πεθαίνεις στα γέλια. Που λες δεν είναι δυνατόν… Τρεις άνθρωποι που δεν επικοινωνούν. Καταλαβαίνετε τι καταστάσεις δημιουργούνται. Σουρεαλιστικές. Το έργο είναι πολύ καλά γραμμένο, κι αυτή κοπέλα, η Ελίζε Βιλκ, είναι μόνο 35 χρονών. Ήρθε εδώ μαζί μας στην πρώτη ανάγνωση, πολύ καλή».

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

Μετά από πολλά χρόνια στο θέατρο τη ρωτάω αν θυμάται την πιο πολύτιμη συμβουλή που έχει ακούσει. Με έναν αυθορμητισμό που ξαφνιάζει, διηγείται μια σκηνή που έζησε με ένα από τα «ιερά τέρατα» του χώρου του θεάτρου, που σημάδεψε για πάντα τη σχέση της με την υποκριτική τέχνη. Παθιάζεται όταν μιλάει, μα τα λόγια της κάθε άλλο παρά παρασυρμένα βγαίνουν από τα χείλη της.

«Να αφήνουμε το ένστικτό μας, να μας οδηγεί, τη μύτη μας, τα συναισθήματά μας και μετά να βάζουμε και το μυαλό μας. Οι δάσκαλοι με τους οποίους έχω δουλέψει, και οι μεγάλοι ηθοποιοί που έχω παρακολουθήσει και έχω παίξει μαζί τους δεν καθόντουσαν πολύ να το σκεφτούν, την ψυχή τους βγάζανε. Την ψυχή τους καταθέτανε. Ας φαίνεται απλό αυτό που κάνανε, είναι πολύ δύσκολο.Σήμερα η υποκριτική τέχνη έχει γίνει μικροχειρουργική και τα κοιτάμε όλα, από εδώ κι από εκεί, έχει γίνει επιστήμη. Βρεθήκανε μέθοδοι να πλησιάζουμε τους ρόλους πιο εύκολα, να ξέρουμε τι κάνουμε, να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας πιο πολύ. Αυτό βοηθάει. Ειπώθηκαν πράγματα και σιγά σιγά όλα αυτά τα κάναμε εργαλεία γνώσης. Έχουμε πια πολλές τεχνικές, αναπνοές, διάφορες μεθόδους. Αλλά η μέθοδος για το θέατρο είναι μια, κι αυτή είναι μια μεγάλη συμβουλή. Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο. Η αλήθεια θα σε οδηγήσει και σ΄ ένα καλό παίξιμο».

Ο περισσότερος κόσμος, όπως συμβαίνει με όλους τους ηθοποιούς, γνωρίζει την Μαίρη Ραζή από την τηλεόραση. Έχει παίξει με επιτυχία σε πολλές τηλεοπτικές σειρές. Τη ρωτάω πώς βλέπει την κατάσταση στην τηλεόραση σήμερα. «Μετά την περίοδο της κρίσης που δεν γινόταν τίποτα, ό,τι γίνεται τώρα γίνεται πολύ προσεγμένα. Με λιγότερα μεν λεφτά όλοι, πολύ λιγότερα, αλλά παρ’ όλα αυτά βλέπουμε δουλειές με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον», λέει. Στην ερώτηση αν θα ήθελε να παίξει σε κάποια από αυτές τις δουλειές, απαντά πριν ακόμα τελειώσω τη φράση μου: «Γιατί να μη παίξω;! Βεβαίως και θέλω!». Αποκαλύπτει ότι από τη νέα χρονιά θα εμφανιστεί στο «Καφέ της Χαράς» στο ρόλο την αδελφής του παπα-Τριαντάφυλλου και τονίζει ότι εκτιμά πολύ τον Χάρη Ρώμα.

Καινούργιος ρόλος…

«Ναι, έχει βάλει καινούργιους ρόλους. Είναι μια πολύ ωραία συνέχεια, μετά από δεκατρία χρόνια, γιατί όλοι οι ήρωες υπάρχουν. Βλέπετε ότι γίνεται μια προσπάθεια από όλους μας για να ξανασυσταθεί η ελληνική τηλεόραση».

Βλέπουμε όμως και μια επιστροφή προς τα πίσω, όχι μόνο στα τηλεοπτικά σήριαλ, αλλά και στη μουσική, τον κινηματογράφο. Επαναλήψεις, ριμέικ, διασκευές, «νέες ματιές». Στέρεψαν τα ερεθίσματα, λιγοστεύει η έμπνευση;

«Όχι, όχι, καθόλου. Δεν είναι κακό να μη ξεχνάμε το παρελθόν μας, για να κάνουμε καλύτερα πράγματα στο μέλλον. Χωρίς μνήμη υπάρχει η βαρβαρότητα. Εγώ δεν είμαι αυτής της αισθητικής, πιστεύω ό,τι έγινε, έγινε, πάμε παρακάτω, αλλά δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό που έγινε».

Δεν είναι όμως και μια ευκολία αυτό;

«Μπορεί να είναι ευκολία, μπορεί όμως να είναι και ανάγκη. Για να πηγαίνει ο κόσμος να τα βλέπει, ανεξάρτητα αν εγώ ή εσύ δεν συμφωνείς, αυτό κάτι σημαίνει».

Η διάθεσή της αλλάζει όταν η ερώτηση αφορά σε πρόσωπα από το χώρο της μόδας, των μίντια κλπ, που εμφανίζονται σε κάποιες παραστάσεις και τη συζήτηση που συντηρείται στα ΜΜΕ για το ποιος δικαιούται να παίξει στο θέατρο. Γίνεται αυστηρή και δεν σηκώνει κουβέντα όταν τη ρωτάω αν οι σπουδές αποτελούν προϋπόθεση για να γίνει κάποιος ηθοποιός. Η απάντησή της έρχεται σα χείμαρρος…

«Εδώ θα με βρείτε πάρα πολύ αυστηρή. Λένε, ας πούμε, «έχει ταλέντο». Εντάξει, για πέστε μου όμως πιο είναι αυτό το μεγάλο ταλέντο κι εγώ δεν το έχω δει; Πόσο ταλέντο πια που δεν μπορούν να πάνε σε σχολή; Έχουμε δει κάποιον μεγάλο ηθοποιό που να μην έχει πάει σε σχολή; Αυτά είναι αηδίες! Ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος δεν πάνε σε σχολή; Ο ζωγράφος δεν πάει σε σχολή; Τι θα πει «είναι ταλέντο»… Ο καθένας μπορεί να παίζει και να λέει ότι είναι ηθοποιός όποτε θέλει κι όπου θέλει, δεν απαγορεύεται. Αλλά τι μηνύματα δίνουμε στα νέα παιδιά; Μείνετε τούβλα, μη μάθετε τίποτα… Ένας αχταρμάς. Οι μοντέλες… Δεν ξέρουμε καν αν αυτά τα μοντέλα που παίζουν στις τηλεοράσεις ή στο θέατρο είναι αλήθεια μοντέλα. Αν έχουν σπουδάσει κάπου – γιατί και τα μοντέλα σπουδάζουν. Πού το βρήκαμε να μη σπουδάζουμε; Σκεφτείτε έναν ηθοποιό που δεν ξέρει να μιλάει… Κάποιοι λένε «κι ο Χατζηχρήστος τι σπούδασε;» – ωραία, πείτε εδώ τώρα που μιλάμε αν είδατε πουθενά έναν άλλο Χατζηχρήστο. Είδατε; Εγώ δεν είδα. Είμαι με μένος ενάντια στο να παίζουν άνθρωποι που δεν είναι επαγγελματίες στη δουλειά μας. Υπάρχουν ηθοποιοί άνεργοι, μπορεί να είναι κακοί ηθοποιοί, έχουν όμως δικαίωμα να εκφραστούν. Τον άλλον τον παίρνουν να παίξει επειδή είναι διάσημος. Αυτό δε σημαίνει τίποτα, σε μερικά χρόνια το ίδιο το σανίδι τους ξερνάει, δεν τους αφήνει πάνω στη σκηνή, ή τους αναγκάζει να πάνε να σπουδάσουν. Δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι σπουδάζουν είναι και καλοί ηθοποιοί, αλλά έχουν ένα παραπάνω δικαίωμα και επιπλέον είναι πιο μορφωμένοι. Δηλαδή θα γεμίσει το θέατρο με αμόρφωτους κι αδαείς; Όχι».

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

Το σκέφτομαι προς στιγμή, αλλά παίρνω την απόφαση… να υποδυθώ τον δικηγόρο του διαβόλου, όμως η Μαίρη Ραζή με ξαφνιάζει για μια ακόμα φορά, όχι τόσο με την απάντηση αλλά με το πάθος και την αποφασιστικότητα που την υποστηρίζει. Αν πούμε, και σωστά, ότι η εξωτερική ομορφιά δεν φτάνει για να γίνεις ηθοποιός, μήπως μέσα σε όλο αυτό τον ντόρο όμως τείνει να δαιμονοποιηθεί από κάποιους;

«Όχι βέβαια! Η ομορφιά πληρώνεται! Όποιος είναι όμορφος πρέπει να του τ’ ακουμπάμε, γιατί δεν έχουμε και πολλές ωραίες γυναίκες στο θέατρο. Είναι ωραίο το κάλλος να επιβραβεύεται. Αλλά να πάει και σε μια σχολή να μάθει για να ’χουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Δεν μπορείς να πεις είναι όμορφη και δεν τη θέλω. Βοηθιέται και το θέατρο μ’ ένα όμορφο κορίτσι, μ’ ένα όμορφο αγόρι. Αλλά αν είναι αγράμματος – αγράμματος θεατρικά – δεν τον θέλω. Με ρωτάνε, να παίξει ο Αγγελόπουλος (Ντάνος); Όχι να μην παίξει, είναι αγράμματος θεατρικά, γιατί να παίξει; Να πάει να μάθει θέατρο και να παίξει – πήγα εγώ να διδάξω σκι; Όλοι έχουνε δικαίωμα να παίξουν και να κάνουνε τα πάντα, αλλά η ίδια η τέχνη τους βγάζει απ’ έξω. Δεν υπάρχουν τόσο μεγάλα ταλέντα. Όταν υπάρχουν φαίνονται, φωτίζονται».

Ρωτώντας τη αν βλέπει παραστάσεις συναδέλφων της (βλέπει πολλές) η κουβέντα έρχεται στην Επίδαυρο. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει ηθοποιός που δεν θέλει να παίξει στην Επίδαυρο, όμως κατά καιρούς έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι έχουν ή είχαν «όνειρο ζωής» να παίξουν. Η Μαίρη Ραζή είναι παρούσα σε όλες τις παραστάσεις στην Επίδαυρο, από τη θέση του θεατή.

«Φέτος έχω δει όλες της Επιδαύρου – είμαι μανιακή με το θέατρο – μ’ αρέσει πολύ το αρχαίο δράμα και οι παραστάσεις στην Επίδαυρο. Μ’ αρέσει όλη αυτή η διαδρομή κι έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου όσο ζω, αντέχω και πάω κι έρχομαι, θέλω να πηγαίνω σ’ αυτό τον χώρο τον ιερό – δεν μ’ ενδιαφέρει να ’χω παρέα – να βλέπω οτιδήποτε, καλό, κακό, μέτριο, δεν μ’ ενδιαφέρει. Αυτό που με γοητεύει είναι η αρχή και το τέλος της παράστασης. Όταν σβήνουν τα φώτα κι ακούς τα τζιτζίκια και τα τριζόνια και το χορό να βγαίνει, είναι μια ανατριχιαστική στιγμή. Και στο τέλος, όταν χειροκροτούν τους ηθοποιούς βγαίνουμε, πάμε στα καμαρίνια… είναι μια ολόκληρη διαδικασία».

Η Μαίρη Ραζή δεν έχει παίξει στην Επίδαυρο, αν και το θέλει πολύ, αλλά δεν θα το θεωρήσει αρνητικό για την πορεία της κι αν δεν παίξει. Όταν τη ρωτάω αν εκτός από όλα τ’ άλλα η Επίδαυρος θεωρείται και ένα σκαλοπάτι καταξίωσης για τον ηθοποιό, σχεδόν εξεγείρεται…

«Όχι βέβαια! Δεν έχω ανάγκη την Επίδαυρο για να καταξιωθώ! Ούτε θα ψηλώσω ούτε θα κοντύνω παραπάνω απ’ αυτό που είμαι. Απλά, για να παίξεις στο ωραιότερο θέατρο του κόσμου, για τον εαυτό σου, ας μη το ξέρει κανείς. Θα μου άρεσε πάρα πολύ να μου κάνει το Εθνικό ένα δώρο και ας μην είναι μεγάλος ο ρόλος, ίσα ίσα για να βγω στη σκηνή. Δεν είναι όμως ότι θέλω να παίξω για να παίξω. Κατά εποχές έχω δει στην Επίδαυρο πράγματα που δεν είναι άξια λόγου για να παίξεις, πολύ κακές παραστάσεις. Δεν θα με ενδιέφερε για να παίξω στην Επίδαυρο, να πάω να παίξω σε μια κακή παράσταση. Έχω παίξει σε πολύ μικρούς χώρους, σε πολύ μεγάλους χώρους, σε όλα τα αρχαία θέατρα, αλλά όχι στην Επίδαυρο».

O πολιτιστικός οργανισμός «Πρόβα» ιδρύθηκε το 1984 και δεν στεγαζόταν πάντα στο διώροφο νεοκλασικό της οδού Αχαρνών και Ηπείρου 39. Το θέατρο «Πρόβα» από την έναρξη της λειτουργίας του μέχρι σήμερα, συμμετείχε σε τέσσερα διεθνή φεστιβάλ θεάτρου και έχει παρουσιάσει 80 έργα στην Παιδική, Πειραματική και Κεντρική Σκηνή του. Η «Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή Η Πρόβα» στα 19 χρόνια δραστηριότητάς της έλαβε μέρος σε δυο Διεθνή Φεστιβάλ Δραματικών Σχολών και τιμήθηκε με πέντε βραβεία. Έχοντας συμπληρωθεί μια διαδρομή 35 χρόνων, και χωρίς να διαβλέπω στα λεγόμενα και στη διάθεση της Μαίρης Ραζή, τάσεις «απόσυρσης», της ζητάω ν’ ανασκαλέψει στη μνήμη τα όνειρα και τα σχέδια που έκαναν με τον σύντροφό της, τον γνωστό ηθοποιό Σωτήρη Τσόγκα, στο ξεκίνημά τους και να αποτιμήσει σε ποιο σημείο της διαδρομής θεωρεί ότι βρίσκονται σήμερα.

«Στην πιο ώριμη. Έχουμε κάνει 80 έργα, παιδικές παραστάσεις, μετακομίσαμε εδώ επειδή έπαθε ζημιά το άλλο θέατρο, έχουμε βραβευτεί, τιμηθεί, έχουμε τα παράσημά μας. Αυτό είναι μια επιβράβευση. Κατά εποχές έχουμε επιδοτηθεί, κατά εποχές δεν έχουμε επιδοτηθεί, εξαρτάται από τις συνθήκες, τη σύνθεση των επιτροπών, τις προτάσεις που κάνουμε που είναι πάντα ανάλογα με τις ανησυχίες μας, τα θέλω μας, αυτό που μας ευχαριστεί και όχι για να πάρουμε επιχορήγηση. Εμείς κάνουμε τη δουλειά μας 36 χρόνια. Το θέατρό μας κάθε Οκτώβρη ανοίγει την πόρτα του για τους θεατές, είναι μια σταθερή αξία, έχει γράψει τη δική του ιστορία, και γράφει και για την επόμενη γενιά. Δεν μου αρέσει να λέω ότι εμείς πηγαίνουμε προς το τέλος, όχι, εμείς πάμε στην ωριμότητα, με συνεχιστές νέα παιδιά. Είναι η κόρη μου, οι μαθητές μου, οι απόφοιτοι της Σχολής. Ξέρετε πόσους νέους συγγραφείς, σκηνοθέτες, ανθρώπους που τώρα δουλεύουν σε μεγάλα θέατρο, έχουμε βγάλει εδώ; Κι αυτά είναι τα παράσημά μας. Κι αυτοί ανά πάσα στιγμή έρχονται να μας βοηθήσουν, να κάνουν κάτι δικό τους, ο χώρος είναι ανοιχτός. Τα ντουβάρια χωρίς ανθρώπους τι να τα κάνω…».

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

Ξαφνικά ο τόνος της φωνής της αλλάζει, σα να έχει αγγιχτεί μια ευαίσθητη χορδή, ή μάλλον μια «πληγή». Κι ένα παράπονο αρχίζει να σχηματίζεται μέσα από λέξεις που όμως μεταφέρουν αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και περηφάνεια. Σκέφτομαι ότι ποτέ σ’ αυτό τον τόπο ο ηθοποιός δεν αφέθηκε απερίσπαστος να υπηρετήσει την τέχνη του. Έχοντας συχνά ν’ αντιμετωπίσει, την κρατική αδιαφορία (στην καλύτερη περίπτωση) ή επιθετικότητα και συχνά την άκαμπτη σα μπετόν-αρμέ στάση χαρτογιακάδων του δημοσίου που οχυρώνονται πίσω από την αθλιότητα του «εγώ τη δουλειά μου κάνω», πρέπει να ανακαλύψει τρόπους για να αντέξει και να επιβιώσει σ έναν ανταγωνισμό που κάθε άλλο παρά ελεύθερος και υγιής είναι. Όμως μπορεί να τα καταφέρνει πάντα;

«Θέατρο μέσα σε ένα νεοκλασικό κτίριο είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Αυτό το κτίριο που βλέπετε είναι διατηρητέο και σε οχτώ χρόνια θα γίνει μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και δεν θα μπορούμε να κάνουμε παρεμβάσεις για τη συντήρησή του. Δεν ενδιαφέρεται κανείς απ’ την πολιτεία. Και δεν είναι δικό μου παράπονο αυτό, είναι ντροπή να μην ασχολούνται με το κτίριο. Αν το κλείσουμε εμείς θα καταρρεύσει. Προσπαθούμε να το συντηρήσουμε, είναι ένα κόσμημα στο κέντρο της Αθήνας. Δεν μας περισσεύουν λεφτά να κάνουμε και αυτό. Δεν ενδιαφέρεται κανείς να μας βοηθήσει, είτε λέγεται υπουργείο Πολιτισμού, είτε ΥΠΕΧΩΔΕ. Μόνο λόγια. Δεν είναι δουλειά μου να τους παρακαλάω, δεν θα το κάνω. Αυτοί πρέπει να ενδιαφερθούν για τα κτίριά τους. Πας σε πόλεις του εξωτερικού και δεν χρειάζεται να πας σε μουσείο, βλέπεις τα κτίρια απ’ έξω και νοιώθεις σα να περπατάς μέσα σ’ ένα μουσείο. Εδώ τ’ αφήνουν να πέσουν και τα κάνουν πολυκατοικίες. Το αναφέρω σαν ένα έλλειμα. Όταν λένε ότι αγαπάνε τον πολιτισμό, τα κτίρια, τα διατηρητέα κλπ πρέπει να το βλέπουμε και στις πράξεις τους. Εμένα δεν είναι το σπίτι μου εδώ. Είναι ένας φάρος πολιτιστικός και δεν ενδιαφέρεται κανένας γι’ αυτό. Αυτό το παράπονο το έχω».

Η κρίση άγγιξε και το θέατρο «Πρόβα». «Κατεβάσαμε τα εισιτήρια, τις αμοιβές, όλα. Γίναμε… αυτοχορηγούμενοι, για να μπορέσουμε να μη πάμε φυλακή» λέει η Μαίρη Ραζή, που θεωρεί μια από τις σοβαρές επιπτώσεις της κρίσης τη χειραγώγηση του πολιτισμού: «Γίνονται μεγάλα ιδρύματα, μεγάλες επιχειρήσεις, ειδικά στον πολιτισμό. Φεύγουμε πια από το χειροποίητο και πηγαίνουμε στο βιομηχανοποιημένο. Υπάρχει τάση για μεγάλες και πολύ ακριβές παραγωγές. Είναι άλλου είδους θεάματα». Πιστεύει όμως ότι κάθε έκφραση βρίσκει το χώρο της. Άραγε επηρεάστηκε το θέατρο «Πρόβα» και στην επιλογή των έργων, στις παραστάσεις του; Όταν τη ρωτάω νοιώθω από τη μεριά της τη «θερμοκρασία» να ξανανεβαίνει…

«Στην επιλογή των έργων τίποτα δεν μας επηρεάζει εμάς! Είμαστε πολύ μεγάλα καθίκια για να μας επηρεάσει!! Εγώ δεν κάνω έκπτωση στις επιλογές μου για να παίξω. Δεν με ενδιαφέρει να βγάλω λεφτά, θέλω να κάνω αυτό που πιστεύω ότι θα με εκφράσει και αυτό που μου αρέσει. Κρίση, ναι. Έπαιξα τη Ρόζα Εσκενάζυ, πήρα βραβεία, γέμισα, γιατί άρεσε σε μένα. Έβγαλα και λεφτά. Νομίζω πως όταν κάνεις στη ζωή σου αυτό που θέλεις και σου αρέσει αυτό που κάνεις, δεν μπορεί να μην αρέσει στους άλλους. Αν αρχίσεις και μιζεριάζεις και κάνεις εκπτώσεις, εκεί αρχίζει και η έκπτωσή σου σαν άνθρωπος, γίνεσαι αναξιοπρεπής. Να υπηρετείς αυτά που πιστεύεις με κάθε τίμημα. Αν τα πιστεύεις, αν αγωνιστείς γι’ αυτά, αν παλέψεις, δεν μπορεί να μη φτάσει κάποια στιγμή στο αυτί του άλλου».

Γι’ ακόμα μια χρονιά τα τηλεοπτικά «τάλεντ σόου» αποτελούν πόλο έλξης για χιλιάδες νέους που ψάχνουν ευκαιρίες ν’ αναδείξουν το ταλέντο τους και να ξεχωρίσουν σε έναν σκληρό και πολλές φορές απάνθρωπο «στίβο μάχης». Έχουν τα νέα παιδιά ευκαιρίες; Βοηθιούνται μέσα από την τηλεοπτική προβολή; Έχει σημασία η άποψη της Μαίρης Ραζή, που εκτός από ηθοποιός επιτελεί και ρόλο εκπαιδευτικό, καθώς εδώ και χρόνια διδάσκει νέα παιδιά.

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

«Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η κατάσταση, στεναχωριέμαι πολύ. Επειδή τα παιδιά δεν έχουν άλλον τρόπο να προβληθούν επιλέγουν αναγκαστικά αυτόν. Ακόμα και αυτοί που στέλνουν τα παιδιά τους, μπορεί να μη τους πολυαρέσει αυτό που κάνουν, αλλά ελπίζουν ότι πρόκειται για μια ευκαιρία. Είναι και της μόδας. Δεν θα συνιστούσα σε ένα παιδί να περάσει από αυτή την άσχημη, την επώδυνη διαδικασία. Αλλά και αυτά τα παιδιά που κατά καιρούς κέρδισαν σε αυτά τα σόου, τα βλέπετε πουθενά, τα ακούτε; Θετικό μπορώ να το δω μόνο ως εμπειρία, ότι δηλαδή παρακολουθούν κάποια μαθήματα, διδάσκονται από καθηγητές, αλλά γιατί να εκτίθενται; Όταν κάνεις μάθημα, η ώρα που διδάσκεις είναι ιερή. Η αμφίδρομη σχέση που έχεις με τον μαθητή σου είναι ερωτική, δημιουργική, δεν μπορείς να έχεις και θεατές. Έρχονται στο Θεατρικό Εργαστήρι γονείς για παιδιά «πελάτες» και μου λένε «να φέρω το παιδί μου μια φορά για να δει;». Όχι κυρία μου, δεν θα φέρεις το παιδί σου μια φορά «για να δει», θα φέρεις το παιδί σου και θα μας εμπιστευτείς. Αν δεν μας εμπιστεύεσαι μη το φέρνεις. Θέλω να πω δηλαδή ότι η ομάδα σε μια τάξη έχει πολύ μεγάλη σημασία κι όταν δημιουργηθεί μια ομάδα δεν μπορεί να μπαινοβγαίνει ένας και να κοιτάει τι κάνεις. Οι πρόβες μας είναι κλειστές και δεν τις ανοίγουμε να γίνει μπάτε σκύλοι αλέστε, να μας βλέπουν όλοι, γιατί είναι ιερή στιγμή. Στην ώρα της διδασκαλίας μπορεί να γίνουν πράγματα που δεν θα ήθελες να τα δει ο κόσμος που δεν έχει σχέση με το αντικείμενο. Αυτή η έκθεση στα σόου είναι ξεβράκωμα, ένα είδος ξεπουλήματος των ενδιαφερομένων. Οι εταιρείες και οι κριτές κάνουν τη δουλειά τους».

Αν σας το πρότειναν θα πηγαίνατε ως κριτής;

«Δεν ξέρω. Δεν μου αρέσει όπως γίνεται, που αναδεικνύουν τις αδυναμίες των παιδιών, ο τρόπος που τους μιλάνε κάποιοι κριτές – όχι όλοι. Δεν θα το άντεχα συναισθηματικά για τα παιδιά. Αλλά είναι η δουλειά μου, ποτέ μην πεις ποτέ. Τη δουλειά μου θα έκανα αν πήγαινα».

Μπορεί σήμερα ένα ταλαντούχο νέο παιδί που αγαπάει το θέατρο να πάει μπροστά χωρίς υποχωρήσεις ή και εκπτώσεις;

«Αν θέλει, θα βρει τον τρόπο και θα πάει. Αν δεν τα παρατήσει και επιμείνει θα βρει το δρόμο του, αλλά θέλει αγώνα. Τα παιδιά τελειώνουν μια σχολή και πάνε στο σπίτι. Πρέπει να τρέχουν με τα βιογραφικά τους στα θέατρα, στις εταιρείες του θεάματος, να κυνηγάνε τις οντισιόν. Ακόμα και αν δεν πάρουν ένα ρόλο, η οντισιόν είναι μια εμπειρία. Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι οι νέοι ηθοποιοί δεν ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν τον επιχειρηματία, τι να του πουν, τον τρόπο να ζητήσουν τη δουλειά τους. Δεν τη ζητιανεύεις τη δουλειά σου, τη ζητάς. Ο νέος ηθοποιός δεν ξέρει να διεκδικήσει το μεροκάματό του».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας χτυπάει το τηλέφωνο. Η Μαίρη Ραζή δέχεται συγχαρητήρια για την εμφάνιση της κόρης της, Κοραλίας Τσόγκα, στην παράσταση «Ωνάσης – Τα θέλω όλα» του Σταμάτη Φασουλή. Η χαρά και η ικανοποίηση της μάνας αποτυπώνονται στο πρόσωπό της. Όταν κλείνει το τηλέφωνο τη ρωτάω πώς αντέδρασε όταν η κόρη της της είπε ότι θα γίνει ηθοποιός.

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

«Πολύ καλά έκανε (γέλια). Τι θα έκανε καλέ το παιδί, όλη μέρα μέσα στα καμαρίνια, στο θέατρο. Δεν μου έκανε εντύπωση. Η Κοραλία είναι ένα μορφωμένο κορίτσι, με πολύ σοβαρές σπουδές, αλλά της άρεσε πάντα αυτό. Κάνει αυτό που της αρέσει, κυνηγάει το όνειρό της, πετυχαίνει τους στόχους της, βγάζει λεφτά και συντηρείται μόνη της εδώ και χρόνια. Δεν φοβάται τη δουλειά. Όταν είναι ευτυχισμένη μ’ αυτό που κάνει, είμαι κι εγώ ευτυχισμένη. Οι γονείς πρέπει να βοηθούν τα παιδιά να ακολουθήσουν τα όνειρά τους. Ένα ανεκπλήρωτο όνειρο το σέρνεις σε όλη σου τη ζωή, ζεις καταπιεσμένος. Εγώ θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο και λέω σε όλες τις μαμάδες να μη φοβούνται, αν πρόκειται να είναι τα παιδιά τους ευτυχισμένα».

Πιστεύει η Μαίρη Ραζή ότι τα παιδιά των ηθοποιών ζούνε πάντα κάτω από τη «σκιά» των γονιών τους, νοιώθουν διαρκώς το βάρος της σύγκρισης με τους γονείς τους;

«Ναι, βέβαια, αλλά πολλά παιδιά ξεφεύγουν από αυτό. Πρέπει να ξεφύγουν, ο κάθε καλλιτέχνης έχει τη δική του ταυτότητα. Το παιδί πρέπει να βρει το δικό του δρόμο καλλιτεχνικής έκφρασης. Λένε μερικοί ότι τα παιδιά των ηθοποιών διευκολύνονται, δεν είναι ακριβώς έτσι. Προσωπικά, τα παιδιά όλων των συναδέλφων μου τα θεωρώ παιδιά μου. Θέλω να τα βοηθήσω, να τα προστατεύσω, χαίρομαι που πάνε μπροστά, σα να είναι το δικό μου παιδί. Αυτό το εισπράττω και από άλλους συναδέλφους που έχουν παιδιά. Η ευρύτερη οικογένεια των ηθοποιών έτσι λειτουργεί. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, ειδικά με τα παιδιά μας, απ’ όλους μας».

Όπως προαναφέρθηκε η Μαίρη Ραζή είναι και δασκάλα. Από το 2001 που έχουν ιδρύσει με τον Σωτήρη Τσόγκα την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή «Η Πρόβα», έχουν περάσει από τα θρανία της σχολής πολλά παιδιά και νέοι. Ο εκπαιδευτικός εκτός από το να διδάσκει, «διδάσκεται» από τα παιδιά; Τι έχει διδαχτεί όλα αυτά τα χρόνια η Μαίρη Ραζή;

«Πολλά, πολλά. Μεγάλο σχολείο να διδάσκεις. Δεν είχα υπομονή, έμαθα να έχω. Βελτιώθηκα σαν ηθοποιός. Δουλεύοντας με τους νέους και βλέποντας τις δυσκολίες που περνάνε για να φτιάξουν ένα ρόλο, μου έρχονται στο μυαλό οι δυσκολίες που πέρασα κι εγώ στην ηλικία τους για να παίξω, να υποδυθώ, να ερμηνεύσω ένα ρόλο. Διδάσκοντας τον τρόπο, μια μέθοδο που έχει ο καθένας μας, άρχισα να καταλαβαίνω τι κάνω κι εγώ μέσα μου, πώς έφτασα εδώ που έφτασα, τι υλικό χρησιμοποίησα, τι να χρησιμοποιήσω, πώς να ανανεωθώ. Και η υποκριτική ανανεώνεται. Άλλους κώδικες έκφρασης έχουμε το 1920 και άλλους τώρα. Από την εμφάνιση μέχρι την κοινωνική συμπεριφορά αλλάζουν τα πράγματα κι αυτό περνάει και στην υποκριτική. Πρέπει να το παρακολουθείς, να μη μένεις πίσω, να το ακολουθείς και να το ενστερνίζεσαι κι αυτό μόνο μέσα από τους νέους ανθρώπους μπορείς να το πάρεις. Μεγάλη σχολή…».

Πριν τις τελευταίες εκλογές διαβάσαμε δήλωσή της με την οποία καλούσε να υπερψηφιστεί το ΚΚΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ηθοποιός εκφράζει την εκλογική της προτίμηση, η οποία παραμένει αταλάντευτα ίδια όσα χρόνια μπορώ να θυμηθώ. Χαρακτηρίζει «επικίνδυνη και ύποπτη» την αντικομμουνιστική υστερία που εδραιώνεται στην Ευρώπη και στη χώρα μας και πιστεύει ότι «πρέπει να την αντιμετωπίζουμε χωρίς εφησυχασμούς». Της ζητάω να μας μιλήσει περισσότερο για τη σχέση της με το ΚΚΕ.

«Ψηφίζω όλα τα χρόνια, σ’ όλη μου τη ζωή, μόνο το ΚΚΕ. Αυτό δεν το έχω εκμεταλλευτεί, ούτε το έχω προβάλλει, για να έχω διαφορετική αντιμετώπιση, κάποια ευνοϊκότερη συμπεριφορά απέναντί μου. Δεν έχω δει πχ κανέναν Γραμματέα να έρχεται να δει τις παραστάσεις μου, ούτε το ζήτησα. Δεν κάνω αυτό που πιστεύω για ανταλλάγματα. Αυτό θέλω, αυτό κάνω και δεν το προβάλλω. Δεν αγαπάω κάτι με ιδιοτέλεια, έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Ψηφίζω, υποστηρίζω, βοηθάω, μου πρότειναν να έχω και πιο ενεργή συμμετοχή αλλά δεν προλαβαίνω. Δεν συμφωνώ πάντα σε όλα με αυτά που λέει το Κόμμα, αλλά ιδεολογικοπολιτικά με καλύπτει σε πολύ πολύ μεγάλο βαθμό. Έχω κάποια αινίγματα, κάποιες αντιρρήσεις, διαφωνίες, κάποια άλλα θέλω, κάποιες φορές νευριάζω κιόλας, αλλά δεν υπάρχει κάτι άλλο που να μπορώ να δώσω την ψήφο μου. Είναι πολύ βαριά και την διεκδικώ και την πιστεύω την ψήφο μου, δεν την δίνω αλλού. Παλιότερα δέχτηκα πόλεμο γι’ αυτή μου την επιλογή. Δεν είναι τυχαίο που έκανα δικό μου χώρο. Πριν χρόνια μας πολεμούσαν. Δεν μπορούσαμε να πάμε στο θέατρο με τον Ριζοσπάστη. Τον κρύβαμε για να μπορούμε να έχουμε δουλειά. Σήμερα είναι αλλιώς τα πράγματα. Είναι στενάχωρο όμως που σε αυτή την κατάσταση, σήμερα, το Κόμμα δεν έχει μια πολύ πιο ισχυρή θέση. Αυτά που λέει είναι πάρα πολύ καλά, αλλά χρειάζεται ένας πιο λαϊκός λόγος, από όλους, να φτάσει στ’ αυτιά όλων των νέων».

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

Όταν μιλάμε για τα social media βάζει τα γέλια. Η Μαίρη Ραζή διαχειρίζεται τον «τοίχο» της στο Facebook, διαθέτοντας ελάχιστο χρόνο σε στιγμές χαλάρωσης. Όταν τη ρωτάω αν έχει «ακόλουθους» στο Instagram τα γέλια πολλαπλασιάζονται: «Όχι, όχι δεν ξέρω απ’ αυτά. Μέχρι το Facebook φτάνω!». Δεν απαξιώνει τα social media ως σύγχρονη μορφή επικοινωνίας αλλά τα τοποθετεί στη βάση που η ίδια θεωρεί ότι τους αντιστοιχεί. Πώς βλέπει αυτή τη μορφή επικοινωνίας;

«Α… σαχλή! (γέλια). Μερικές φορές αντί να διαβάζω εφημερίδα βλέπω στο Facebook τι κάνουν οι άλλοι. Είναι σαν κουτσομπολιό. Πολλοί άνθρωποι, και μεγάλοι σε ηλικία, έχουν βρει διέξοδο εκεί. Εγώ το βλέπω σαν χαζομάρα, αλλά δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ πολύ. Δεν μπορεί να είσαι όλη τη μέρα πάνω σ’ έναν υπολογιστή, τότε δεν κάνεις τίποτα. Αλλά δεν γίνεται να μην ασχολείσαι και καθόλου, τα email, λίγη ενημέρωση, τα τυπικά. Αλλιώς θα είσαι ο αγράμματος 21ου αιώνα (γέλια)».

Πλησιάζοντας στο τέλος, η συζήτηση επιστρέφει στο θέατρο και στη σχέση του ηθοποιού με το κοινό και τον χρόνο. Της ζητάω την άποψή της για τους συναδέλφους της που δηλώνουν ότι δεν θέλουν οι θαυμαστές τους να τους σταματούν και να τους μιλούν εκτός θεάτρου, και τη ρωτάω αν ενοχλείται όταν τη σταματούν το δρόμο. Απαντάει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Όχι καλέ, όποιος λέει ότι τον ενοχλεί λέει μπούρδες, είναι ψεύτης». Όμως, τι είναι αυτό που αν της το πει ένας θεατής φεύγοντας από το θέατρο θα κάνει τη Μαίρη Ραζή να νοιώσει όμορφα;

«Ότι με παρακολουθεί πολλά χρόνια και μου είναι πιστός. Αυτό σημαίνει πολλά για μένα. Με τα 15 ευρώ που δίνει με τιμάει. Υπάρχουν θεατές που μας παρακολουθούν 35 χρόνια. Έρχονται και βλέπουν κάθε χρόνο ό,τι κι αν κάνω. Το θέατρό μας στηρίζεται στους πιστούς θεατές μας. Ή όταν μου λένε σας είδα τότε και έρχονται και με βλέπουν ξανά, πολύ χαίρομαι. Ή όταν με σταματάει κάποιος και μου λέει σας είδα στο τάδε έργο και μου αρέσετε… Αυτά είναι παράσημα για μας. Μας δίνουν δύναμη που τη χρειαζόμαστε».

Πόσα χρόνια είστε στο θέατρο κυρία Ραζή;

«Από το 1970. Υπολογίστε εσείς… Δουλεύω ανελλιπώς. Έχω διανύσει χιλιόμετρα πάνω στη σκηνή».

Έχει μέση διάρκεια ζωής ο ηθοποιός;

«Ναι, έχει».

Πώς το καταλαβαίνει;

«Βιολογικά. Το τραγικό με τον ηθοποιό είναι ότι μεγαλώνοντας αποκτάει μεγαλύτερη εμπειρία και μεγαλύτερη γνώση των εκφραστικών του μέσων. Είναι πιο δημιουργικός, πιο αποτελεσματικός, πιο ολοκληρωμένος. Αλλά το σώμα είναι άλλη ιστορία… από τη διάθεση, το μυαλό, και τη γνώση. Εκεί αδικείται ο ηθοποιός».

Άρα έχει και ημερομηνία λήξης;

«Η ψυχή του όχι. Το σώμα είναι αυτό που δεν μπορεί πάντα να ακολουθήσει όλους τους ρόλους. Όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν αρχή, μέση και τέλος. Αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχτούμε, γιατί πολλοί άνθρωποι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το θέατρο. Μεγαλώνοντας κουράζεσαι πιο εύκολα. Το σώμα δε σε ρωτάει. Είναι αδικία να ωριμάζεις και όσο μεγαλώνεις να μπορείς να παίξεις τους μεγάλους ρόλους, και το σώμα να μη σε ακολουθεί. Αυτό βέβαια δεν ισχύει το ίδιο για όλους. Υπάρχουν ηθοποιοί που αντέχουν. Κινούνται πάνω στη σκηνή, θυμούνται, μιλάνε και είναι και πολύ ωραίοι. Ο Φέρτης, ο Τσακίρογλου και άλλοι, ολόκληρη σχολή και είναι μεγάλη εμπειρία να τους βλέπεις».

«Να κυνηγάς την αλήθεια. Τίποτε άλλο…» - Συνέντευξη με την Μαίρη Ραζή

Έχουμε φτάσει στο τέλος. Το μαγνητόφωνο κλείνει. Ακούγονται τα κλικ της φωτογραφικής μηχανής. Η καλή οικοδέσποινα μας ξεναγεί στους ορόφους, στους χώρους του θεάτρου, τα καμαρίνια, στις αίθουσες της σχολής. Παντού φωτογραφίες, αφίσες, προγράμματα από παραστάσεις – «κομμάτια» μιας ζωής ζυμωμένης με το θέατρο – και αντικείμενα που αντανακλούν την αισθητική των δημιουργών του θεάτρου «Πρόβα», της Μαίρης Ραζή και του Σωτήρη Τσόγκα.

Κατεβαίνοντας την ξύλινη σκάλα, μια τελευταία ερώτηση, εκτός προγράμματος, στην ηθοποιό-οικοδέσποινα που κρατάει ανοιχτή την πόρτα. Ποιο μήνυμα στέλνετε στους αναγνώστες της Κατιούσα κυρία Ραζή;

«Να έρθουν να μας δουν (γελάει) θα περάσουν πολύ ωραία. Και να βλέπουν θέατρο, βοηθάει το θέατρο…»

Ηπείρου και Αχαρνών γωνία. Την επόμενη φορά που θα περάσεις έξω από το διώροφο νεοκλασικό, ελάττωσε το ρυθμό, και στρέψε το βλέμμα. Κάτι γίνεται εκεί μέσα, που αξίζει να το γνωρίσεις.

Ο Σωτήρης Τσόγκας θα τιμηθεί με χρυσό μετάλλιο- 35η ΑΠΟΝΟΜΗ ΧΡΥΣΩΝ ΜΕΤΑΛΛΙΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΒΕΡΓΙΝΑΣ

Ο Σωτήρης Τσόγκας θα τιμηθεί με χρυσό μετάλλιο- 35η ΑΠΟΝΟΜΗ ΧΡΥΣΩΝ ΜΕΤΑΛΛΙΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΒΕΡΓΙΝΑΣ
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

Ο δικός μας Σωτήρης Τσόγκας θα τιμηθεί με χρυσό μετάλλιο!

35η ΑΠΟΝΟΜΗ ΧΡΥΣΩΝ ΜΕΤΑΛΛΙΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΒΕΡΓΙΝΑΣ

Ο Διεθνής Πολιτιστικός Σύλλογος «Το Καφενείο των Ιδεών», προτίθεται να τιμήσει με το χρυσό μετάλλιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ανθρώπους και Οργανισμούς των Γραμμάτων και των Τεχνών, των Επιστημών, της Πολιτικής, του Αθλητισμού και κάθε Κοινωνικής Προσφοράς, μεταξύ των οποίων και εσάς, για την προσφορά και αξιόλογες επιτεύξεις σας, στον τομέα τον οποίον επάξια υπηρετείτε.
Η απονομή, η οποία και τελεί υπό την αιγίδα του Ομίλου Unesco Πειραιώς και Νήσων, θα λάβει χώρα την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019, και ώρα 19.30΄, στο ιστορικό νησί της Σαλαμίνας, κατά την διάρκεια μουσικής βραδιάς, στο Δημαρχείο Σαλαμίνας.

Υποψήφιος για βραβείο ερμηνείας ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος

Περιεχόμενο: 

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ σε κείμενο και σκηνοθεσία του Αντώνη Ζιώγα, είναι υποψήφιο για βραβείο ερμηνείας στον ταλαντούχο απόφοιτο της Σχολής Πρόβα Παναγιώτη Παναγιωτόπουλο!

Νέα παραγωγή της παιδικής σκηνή "Το Δάσος του Αισώπου" του Υάκινθου Μάϊνα

Νέα παραγωγή της παιδικής σκηνή "Το Δάσος του Αισώπου" της Κοραλίας Τσόγκα
Ενεργή Ανακοίνωση: 
ΝΑΙ
Περιεχόμενο: 

«ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ» του Υάκινθου Μάϊνα

Νέα Συμμετοχική Παράσταση

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Ο Αίσωπος καταφθάνει στο μικρό βασίλειο του Λάιου και της Ισμήνης ζητώντας την βοήθειά τους. Έχει χάσει την έμπνευση του και δεν μπορεί να γράψει πλέον παραμύθια. Η Ισμήνη διατάζει την μονάκριβη κόρη της, Περσεφόνη -ένα καλόκαρδο μα άτακτο κορίτσι που της αρέσει να ανακατεύει τον κόσμο με τα ψέματά της- να ταξιδέψει στο παραμυθοδάσος που ζει ο Αίσωπος και να συγκεντρώσει ιστορίες ώστε να την βγάλει από το συγγραφικό του τέλμα. Η Περσεφόνη ξεκινά για μια περιπέτεια που θα της αλλάξει τη ζωή. Μέσα στο δασός συναντά έναν τροβαδούρο που πιστεύει ότι ο κύκνος του τραγουδάει, μια διψασμένη αλεπού χωρίς ουρά, ένα τζίτζικα που του χαλάει την ηρεμία ένα μυρμήγκι, έναν ψηλομύτη λαγό που μαλώνει με μια χελώνα κι ένα άγριο λιοντάρι που χρειάζεται ιατρική φροντίδα. Κανείς όμως από αυτούς δεν έχει να της πει μια ιστορία. Λυπημένη η Περσεφόνη, λέει στον Αίσωπο ότι δυστυχώς, δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Ότι η ταλαιπωρία που πέρασε πήγε χαμένη και του διηγείται τις περιπέτειες της. Το πρόσωπο του παραμυθά λάμπει. Αυτά θα γίνουν τα καλύτερα του παραμύθια! Θα μείνουν για πάντα στην ιστορία και θα κάνουν πολλά παιδιά ευτυχισμένα!
Το έργο έχει ανέβει με τη διαδραστική μέθοδο (interactive) και στηρίζεται στη συμμετοχή των μικρών θεατών που βοηθούν ενεργά στην εξέλιξή της παράστασης.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Φέτος η Παιδική Σκηνή του Θεάτρου "ΠΡΟΒΑ" κλείνει 20 χρόνια λειτουργίας. Αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια παράσταση αφιερωμένη στον πρώτο παραμυθά, τον Αίσωπο! Τι άραγε του έδωσε έμπνευση; Πως κατάφερε και σκάρωσε τόσες ιστορίες που παραμένουν παγκοσμίως γνωστές μέχρι σήμερα; Μέσα στο έργο συμπεριλαμβάνονται 6 μύθοι του Αισώπου συνδυασμένοι με άφθονο παιχνίδι και τραγούδια. Οι μικροί θεατές μαθαίνουν: την εκτίμηση, την ισότητα, την υπομονή, την επιμονή αλλά κυρίως να μην απογοητεύονται ακόμα κι όταν ότι όλα πάνε στραβά.

Κοραλία Τσόγκα

Διανομή
Ήρα Σταυροπούλου
Υάκινθος Μάϊνας
Σοφία Γεωργοπούλου

Πρεμιέρα Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου

Παραστάσεις: Κάθε Κυριακή στις 4μμ